Κάποιος που αγαπά τον Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει κάποια στιγμή να τον συγκρατήσει. Όχι τόσο ως προς τις αποφάσεις του για την ίδρυση του κόμματός του -αυτές τις έχει λάβει- όσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία φαίνεται ότι θα συμπορευθεί στον δρόμο για να μην είναι νικήτρια των εκλογών η ΝΔ! Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον άνθρωπο που κράτησε όρθια τη χώρα στα πολύ δύσκολα (ανεξαρτήτως των λαθών του και των «εγκληματικών»… Ζαππείων), να καθοδηγείται στα βαθιά του γεράματα από πείσματα, εμμονές και να ταυτίζεται με πρόσωπα του απόλυτου πολιτικού παρελθόντος.
Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη φράση «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη(ν)», του λόγιου χρονογράφου Καισάριου Δαπόντε, από το έργο του «Κήπος Χαρίτων». Κι αυτό, επειδή οι κινήσεις που κάνει στο πολιτικό παρασκήνιο, δείχνουν έντονη εμμονή, απόγνωση και θολωμένη κρίση.
Δεν εξηγείται διαφορετικά, ότι το τελευταίο διάστημα τηλεφωνεί σε όποιον απόμαχο, αποσυρμένο, αποδοκιμασμένο και ξεχασμένο βουλευτή ή στέλεχος της ΝΔ θυμάται… Κάποιοι με προσωπική αξιοπρέπεια και σεβασμό στο κόμμα που έγινε βιότοπός τους για δεκαετίες, δεν σηκώνουν καν το τηλέφωνο. Άλλοι, σπεύδουν, να… ξανασώσουν την Ελλάδα…
Να πούμε και πρόσωπα με τα οποία βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή:
Κώστας Μαρκόπουλος, Κώστας Τζαβάρας, Αργύρης Ντινόπουλος, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Χρήστος Ζώης, Αντώνης Μπέζας, Δημήτρης Χριστογιάννης, Ιωάννα Γκελεστάθη, Θανάσης Σκορδάς, Νίκος Καραχάλιος και άλλοι… Όλοι, αποδοκιμασμένοι από τη βάση της ΝΔ…κι οι περισσότεροι από την «Λαϊκή Δεξιά» πτέρυγα της καραμανλικής επιρροής.
Επιπλέον, στο σημειωματάριο του Αντώνη Σαμαρά βρίσκονται τα ονόματα του πρώην πρέσβη ε.τ. Γιώργου Αϋφαντή, του καθηγητή Ιωάννη Μάζη, γνωστού για τις συστηματικά αποτυχημένες εκτιμήσεις του σε γεωπολιτικά ζητήματα, αλλά και του λυκειάρχη της Ιονίου Σχολής Μελέτη Μελετόπουλου.
Η ανθρωπογεωγραφία αυτή, διόλου ελκυστική, φαίνεται ότι θ’ αποτελεί οδηγό του Αντώνη Σαμαρά προς το μέλλον. Πρόσωπα που βρίσκονται στη ναφθαλίνη, πρόσωπα που βρίσκονται σε…λέσχες βετεράνων της πολιτικής ή θα μπορούσαν να επιδεικνύονται ως κάποιοι πουν πέρασαν από την πολιτική και δεν ακούμπησαν.
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα προκύπτουν ερωτήματα: Μπορεί μ’ αυτή τη «μαγιά» να μιλά κάποιος για σοβαρό κόμμα; Με ποια νέα πολιτική γενιά ελπίδας; Μπορεί η ανακύκλωση προσώπων κι αντιλήψεων ξεπερασμένων κι αποδοκιμασμένων, να ξημερώσει καλύτερη Ελλάδα;
Η εικόνα του νέου κόμματος Σαμαρά, όπως διαρρέεται, δεν είναι ενός κόμματος που φιλοδοξεί να εκφράσει την επόμενη ημέρα της Κεντροδεξιάς, αλλά ενός πολιτικού καταφυγίου για όσους έχουν μείνει εκτός των εξελίξεων. Μια σύναξη πολιτικών αποστράτων, με αναφορές περισσότερο στο χθες και το προχθές, παρά στο αύριο.
Κάτι ακόμη, ιδιαιτέρως σημαντικό: Ποιο πολιτικό κενό θα καλύψει ο Σαμαράς κι οι χθεσινοί; Ποια κοινωνική δυναμική εκφράζουν; Και, ποιος πολίτης αισθάνθηκε την απουσία τους από τη δημόσια ζωή, όλα αυτά τα χρόνια που λείπουν;
Ένα κόμμα δεν γίνεται νέο επειδή αποκτά καινούργιο λογότυπο. Γίνεται νέο όταν φέρνει νέες ιδέες, νέα πρόσωπα και νέα πολιτική αντίληψη. Εκτός αν ο Αντώνης Σαμαράς θεωρεί ως νέο αίμα, τη χήρα του Σήφη Βαλυράκη, Μήνα Παπαθεοδώρου, που ο ίδιος θεωρεί ότι θα ακολουθήσει το εγχείρημά του…
