Η παραιτηθείσα από το ΠαΣοΚ και κατευθυνόμενη στο κόμμα Τσίπρα, Ρόζα Βρεττού, άγνωστη στο ευρύ κοινό, ανέφερε ότι φεύγει από το Κίνημα, επειδή ο Ανδρουλάκης το έχει μετατρέψει σε ένα κόμμα μηχανισμών και εύνοιας συγκεκριμένων ανθρώπων. Μίλησε επιπλέον για «εγγενείς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις», και καταλογίζει στον Ανδρουλάκη ότι το ΠαΣοΚ «λειτουργεί ως κόμμα και όχι ως Κίνημα», κι ότι επιδεικνύει «ατολμία, έλλειψη πρωτοβουλιών, επιφανειακή πολιτική σύνθεση σε βάρος της ούτως ή άλλως υποτιμημένης από τη σημερινή ηγεσία, εσωκομματικής δημοκρατίας».
Όσοι γνωρίζουν τα ενδότερα, ισχυρίζονται ότι η Βρεττού έχει απομακρυνθεί εδώ και καιρό από το ΠαΣοΚ και δεν ήταν καν παρούσα στο συνέδριο του Κινήματος, ενώ της καταλογίζουν προσωπικά κίνητρα, αφού γνώριζε ότι η πιθανή εκλογή της θα ήταν απίθανη. Επιπλέον, κάποιοι της καταλογίζουν ότι ήθελε να είναι και πάλι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, όπως το 2007. Της καταλογίζουν επίσης, ότι αποδέχθηκε να καταστεί πιόνι του Τσίπρα, προκειμένου αυτός ν’ αλλάξει την ατζέντα μετά την αποτυχημένη ΔΕΘ.
Να τονίσουμε κι αυτό: Στη Χαριλάου Τρικούπη, όσοι τη γνώριζαν ως υπέρμαχο του Σημίτη, δυσκολεύονται να κατανοήσουν πώς θα βρεθεί στην Αμαλίας, συνοδοιπόρος του λαϊκισμού.
Για να πούμε την αλήθεια, η Βρεττού έκρουσε ανοικτές θύρες. Ποιος δεν γνωρίζει ότι το ΠαΣοΚ έχει εσωτερικά προβλήματα; Ποιος δεν γνωρίζει ότι ο Ανδρουλάκης έχει φτιάξει μια προσωπική ομάδα (Τσουκαλάς-Δουδωνής-Μάντζος και κάποιοι λίγοι ακόμη) και στοχεύει σε απολύτως ελεγχόμενο κόμμα, όπου κάθε αντίπαλος βρίσκεται στο περιθώριο; Ποιος δεν γνωρίζει πώς ουσιαστικά «πολεμήθηκε» κι υπονομεύθηκε ο Λοβέρδος στις περασμένες εκλογές για να μην εκλεγεί;
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν η Βρεττού δικαιούται να μιλά για προβλήματα στο ΠαΣοΚ. Φυσικά και δικαιούται. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν όσα καταγγέλλει αποτελούν απλώς το άλλοθι μιας προσωπικής πολιτικής επιλογής ή αν περιγράφουν μια πραγματική παθογένεια του κόμματος. Και τα δύο, άλλωστε, μπορούν να συνυπάρχουν.
Ποιος δεν γνωρίζει άλλωστε την κλειστοφοβική λογική των αποκλεισμών και του εσωκομματικού αυταρχισμού του Ανδρουλάκη;
Να πούμε και κάτι άλλο; Μάλλον έχει ξεχαστεί τι συνέβη με τον Χριστοδουλάκη.
Να θυμίσουμε: Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης συμμετείχε στην πολυσυζητημένη εκδήλωση-συζήτηση, με τίτλο «Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη, ποιος;», που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2024 στο θέατρο «Άλφα» στην Αθήνα. Μαζί του ήταν ο Τεμπονέρας ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ κι η Έφη Αχτσιόγλου.
Έκτοτε κι ανεξαρτήτως των δικών του πολιτικών παλινδρομήσεων (δηλώσεις για …3 χαμένα βαγόνια στα Τέμπη ή συμπόρευση συμφερόντων με τον Δούκα) ο Χριστοδουλάκης υποχώρησε αισθητά από το προσκήνιο. Με τον ίδιο να δηλώνει με νόημα ότι «δεν θα παίρνει άδεια για το πού θα μιλάει». Δήλωση σκέτη αιχμή για τον Ανδρουλάκη, από εκείνον που πολλοί θεωρούν μελλοντικό αντικαταστάτη του.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος φεύγει από ένα κόμμα, αλλά και ποιοι αισθάνονται ότι πρέπει να περιορίζουν τη δημόσια παρουσία τους για να μη βρεθούν απέναντι στην ηγεσία. Ένα κόμμα μπορεί να έχει ισχυρή ηγεσία χωρίς να φοβάται την εσωτερική πολυφωνία. Μάλιστα, η πραγματική αντοχή μιας ηγεσίας κρίνεται ακριβώς από το πόσο χώρο αφήνει στους διαφωνούντες.
Όπως και νάναι, δεν έχασε η Βενετιά βελόνι από την αποχώρηση της Βρεττού από το ΠαΣοΚ. Ούτε η Διαμαντοπούλου έφυγε, ούτε η Γιαννακοπούλου…
Όμως, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει ότι πολλά απ’ όσα αναφέρει έχουν βάση κι αποτελούν αλήθειες. Ο Ανδρουλάκης έχει περιχαρακώσει το ΠαΣοΚ πέριξ του εαυτού του και κάποιων φίλων του -κατά κανόνα μετρίως μέτριων- κι επιχειρεί να ελέγξει τόσο το σήμερα, όσο και την επόμενη ημέρα.
Η αποχώρηση της Βρεττού μπορεί να μην αλλάζει τους πολιτικούς συσχετισμούς. Αναδεικνύει, όμως, ένα ερώτημα που η Χαριλάου Τρικούπη δεν μπορεί να προσπεράσει: πόσο χώρο έχει τελικά το ΠαΣοΚ για όσους δεν συμφωνούν με τον αρχηγό του; Γιατί ένα κόμμα που επιδιώκει να επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή δεν αρκεί να ζητά περισσότερες ψήφους. Χρειάζεται να πείθει και ότι μπορεί να χωρέσει περισσότερες απόψεις.
