Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Το ακούσαμε κι αυτό στη ΔΕΘ. Σύνθημα vintage από το Μουσείο της Χαριλάου Τρικούπη, που θυμήθηκε ο Ανδρουλάκης και σε γενικές γραμμές το έκανε μεγάλο μέρος της πολιτικής του πρότασης.
Το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε είχε αρκετή δόση από το παλιό «λεφτόδεντρο»: παροχές, φορολογικές ελαφρύνσεις, αυξήσεις και νέες δαπάνες, με τον λογαριασμό να παραπέμπεται στο μέλλον. Θα… τα βρούμε κάπως, κάπου και κάποτε… Θα επαναφέρουμε τον 13ο μισθό, τη 13η σύνταξη, το ΕΚΑΣ, θα ξεπαγώσουμε τις επικουρικές, θα δώσουμε φοροαπαλλαγές. Έχουμε «ολιστικό σχέδιο για το δημογραφικό», που θα χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα που… «ΘΑ» προκύπτουν από τη φορολόγηση των υπερκερδών των ολιγοπωλίων και των ουρανοκατέβατων κερδών!! Το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία είναι κι αυτό… ολιστικό και στοχεύει, όπως δεσμεύθηκε κατά λέξη, «θα κάνουμε ένα ελληνικό δημόσιο σχολείο παράδειγμα για όλη την Ευρώπη»! Εκτός του ολιστικού σχεδίου της Χαριλάου Τρικούπη για την παιδεία μένουν οι εκπαιδευτικοί και η αξιολόγησή τους. Δηλαδή, επιστροφή στο παρελθόν και στην συγκυβέρνηση με τις συντεχνίες….
Τέλος, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, τόνισε ότι θα πατάξει την ακρίβεια και τα καρτέλ με μια πιο ισχυρή Επιτροπή Ανταγωνισμού και «χαρτογράφηση της αγοράς», θα «εντοπίζεται εγκαίρως πού γεννιέται η ακρίβεια και μέσα από τα ψηφιακά δεδομένα θα γίνεται έλεγχος σε κάθε κρίκο της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Λόγια, λόγια, λόγια….
Για το πού ακριβώς θα βρεθούν τα χρήματα, η απάντηση ήταν ο «περισσότερος πλούτος». Μια γλυκύηχη φράση, αλλά όχι ακριβώς δημοσιονομικό σχέδιο.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η αντίφαση ανάμεσα στην καταγγελία της πολιτικής των «focus groups» και στην επιλογή ενός προγράμματος που απευθύνεται σχεδόν κατά παραγγελία σε δημόσιους υπαλλήλους, συνταξιούχους, αγρότες, μικρομεσαίους και οφειλέτες.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανιστεί ως η σύγχρονη προοδευτική εναλλακτική. Όμως μια πολιτική πρόταση δεν γίνεται σύγχρονη επειδή βαφτίζεται «ολιστική» ούτε αξιόπιστη επειδή χαρακτηρίζεται «τεκμηριωμένη». Χρειάζεται αριθμούς, προτεραιότητες και κυρίως απαντήσεις στο απλό ερώτημα: ποιος πληρώνει;
Γιατί, τελικά, το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ότι θυμήθηκε το παρελθόν. Είναι ότι μοιάζει ακόμη να πολιτεύεται σαν να μην έχει τελειώσει.
Ο Ανδρουλάκης έχει δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Το πρώτο είναι ότι μπορεί να μιλάει ακατάπαυστα χωρίς ουσιαστικά να λέει τίποτα. Το δεύτερο είναι, ότι μπορεί να λέει αστειότητες με σοβαρό τρόπο.
Επαγγέλλεται, επί παραδείγματι, την πρωτιά στις εκλογές και το λέει σοβαρά. Έτσι είναι αν έτσι νομίζει.
Ωστόσο, ας μη ξεχνάμε ότι ταυτίστηκε με την υστερόβουλη -έως τα όρια του τυχοδιωκτισμού- στάση του δημάρχου Αθηναίων για τη συνεργασία με τη ΝΔ κι εγκλωβίστηκε σ’ ένα δρόμο που του δείχνει το περιθώριο. Παρά τούτο, όσοι τον ακούνε να λέει… σοβαρά για…πρωτιά, με δυσκολία συγκρατούν τα γέλια τους.
Η ουσία είναι ότι ο Ανδρουλάκης απεμπόλησε τον δρόμο της σοβαρότητας. Μόνος του αυτοακυρώθηκε! Μόνος του πέταξε στα σκουπίδια την πολιτική χρησιμότητα του κόμματός του, αφού αποκλείοντας τις συνεργασίες, αφαιρεί από τον ψηφοφόρο τη στήριξη του ΠαΣοΚ, ούτως ώστε να τεθούν στη συνέχεια αδιαπραγμάτευτοι όροι κι αρχές ως προϋπόθεση συνεργασίας με όποιο κόμμα θα συγκυβερνούσε.
Ο Ανδρουλάκης, οικειοθελώς πάτησε τη μπανανόφλουδα του Δούκα και απομονώθηκε. Κι αν τελικά δεν καταφέρει να προσπεράσει το κόμμα Τσίπρα, θα υπογράψει το αγγελτήριο κηδείας της δικής του προεδρίας κι ίσως το αγγελτήριο θανάτου του ΠαΣοΚ. Άλλωστε οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες, όπως είχε πει ο Σημίτης.
Είναι και κάτι ακόμη. Ο Ανδρουλάκης εμφανίστηκε πάλι …θυμωμένος! Με μούτρα ως το πάτωμα. Με διπλανό του έναν εκπρόσωπο τύπου που δείχνει ότι βγαίνει κατ’ ευθείαν από τα «πράσινα» καφενεία της δεκαετίας του ΄80!
Κι όλα αυτά γίνονται στα…σοβαρά! Χωρίς καν να μπορεί να στείλει στην κοινωνία την εικόνα ενός αρχηγού μιας εξουσίας από το παρόν και το μέλλον… Ένα μέλλον στο οποίο δεν φαίνεται να έχει χρησιμότητα…. Κι ας λέει ότι θα είναι πρώτο κόμμα με μια ψήφο διαφορά…
