Τελικά ζούμε τίποτα σ’ αυτή τη ζωή αν δεν έχουμε τεκμήρια – κατά προτίμηση με πολλά πολλά likes;
Η αγρυπνία για τον χαμένο σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, Γιώργο Μαζωνάκη με τους χιλιάδες ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία στη Νίκαια για να τον ξενυχτήσουν, όπως κάνουμε με τους δικούς μας ανθρώπους ήταν αποκαλυπτική.
Αποκαλυπτική απ’ όλες τις πλευρές.
Η ανάγκη να βρεθούμε δίπλα σε έναν αγαπημένο. Η ανάγκη να βγούμε να θρηνήσουμε κι όχι να κλάψουμε ή να δακρύσουμε – δεν έχει σημασία η διαβάθμιση του πώς πονάει κανείς – όλοι μαζί, είναι η μία πλευρά που δείχνει πολλά για μια συνύπαρξη που χάνεται σε οθόνες κινητών, εφαρμογές για σεξ, chat rooms και λοιπά ιντερνετικά.
Από την άλλη πλευρά η ανάγκη να καταγράψουμε στο κινητό μας τηλέφωνο τη στιγμή δείχνει τόσα πολλά και γεννάει σκέψεις.
Δε θέλω να κρίνω τους ανθρώπους, άλλωστε ποιος είμαι εγώ να το κάνω. Όμως θέλω να σχολιάσω το κοινωνικό φαινόμενο της ανάγκης την ώρα που περνάει ένα φέρετρο να σηκωθούν χιλιάδες κινητά να καταγράψουν την εικόνα.
Πολλοί από εμάς, ζουν τη ζωή που ανεβάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχουν χάσει τη μεγάλη εικόνα και ζουν ό,τι χωράει στο φορμάτ ενός story στο instragram, στο Tik Tok και στο Facebook.
Έχουμε κάνει τη ζωή μας αξιοθέατο. Και φυσικά υπάρχουν και εκείνοι, ανάμεσα στους άλλους, που ζουν μια άλλη ζωή από την προσωπική τους καθημερινότητα φιλτραρισμένη για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τώρα είχαμε ένα μαζικό πένθος. Συνήθως έχουμε ατομικούς «θριάμβους» με γκουρμέ πιάτα, μαγευτικά μέρη χλιδής, ακριβά ρούχα και αξεσουάρ μιας ιντερνετικής ζωής που εκλιπαρεί για αποδοχή, δηλαδή για likes – καρδούλες που έλεγε κι η κόρη μου μικρή.
Τα κινητά που κατέγραψαν την πορεία του φερέτρου του Γιώργου Μαζωνάκη είναι το σύμπτωμα. Τα κινητά που έχουν περιορίσει τη ζωή σε οριζόντια καρέ βίντεο ή φωτογραφίας είναι επίσης σύμπτωμα. Η μοναξιά, ο ναρκισσισμός και η εγωπάθεια είναι η αιτίες που κάνουν πολλούς από εμάς να μη ζουν κάτι που τους συμβαίνει αν δεν το καταγράψουν και το …ανεβάσουν.
Ζούμε ποστάροντας τις ζωές που ζηλεύουμε, που δημιουργούμε τεχνητά για να γεμίσουμε το κενό που μας έχει δημιουργήσει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Παλιά γεμίζαμε το «κενό» αυτό με προσπάθεια για επικοινωνία, φίλους, γνωστούς.
Τώρα…
Τώρα όλα είναι stories και post και εικόνες!
Γιάννης Καφάτος
