Αρχική Απόψεις Ας μην αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε… – Γράφει ο...

Ας μην αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε… – Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς μία ακόμη μετακίνηση πολιτικού προσώπου. Είναι μια επιλογή με ισχυρό πολιτικό συμβολισμό. Και κυρίως, είναι μια επιλογή που εκθέτει τον Νίκο Ανδρουλάκη για το είδος της παράταξης που θέλει να οικοδομήσει. Γιατί πλέον το ερώτημα δεν είναι ποιος επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ, αλλά με ποιους όρους επιστρέφει και τι σηματοδοτεί αυτό για εκείνους που δεν το εγκατέλειψαν ποτέ.

Νίκος Σακελλαρόπουλος
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Η Νίνα Κασιμάτη έφυγε από το ΠΑΣΟΚ το 2010, όταν το κόμμα βρέθηκε αντιμέτωπο με την κρίση και το πολιτικό κόστος της διαχείρισής της. Ακολούθησε τον δρόμο προς τον ΣΥΡΙΖΑ και για χρόνια δεν περιορίστηκε στην πολιτική διαφωνία με την παλιά της παράταξη. Την αντιμετώπισε με μια ρητορική που δύσκολα συμβιβάζεται με τη σημερινή εικόνα της συγκινημένης επιστροφής.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν, κατά τις αναρτήσεις της, «μαύρο», «Black Box της ακροδεξιάς», «παρακμιακό», ένα κόμμα που αναπαράγεται μέσω του κράτους. Τα στελέχη του ήταν «καυλαντίζοντα». Για τον Γιώργο Παπανδρέου είχε γράψει, με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, τη διαβόητη φράση «μόνο οι καλοί πεθαίνουν». Δεν επρόκειτο για μια στιγμιαία πολιτική διαφωνία. Ήταν μια συστηματική δημόσια απαξίωση του χώρου από τον οποίο προερχόταν.

Και τώρα; «Νόστιμον ήμαρ, Πρόεδρε», είπε στον Ανδρουλάκη, ενώ πρόσθεσε ότι είναι συγκινημένη που επιστρέφει στις ρίζες της!!!

Σοβαρά τώρα; Μπορεί να τα λέει αυτά ένας άνθρωπος που έχει …σούρει τόσα στις…ρίζες της και τις είχε …ξεριζώσει;

Μόνο που δεν ακούσαμε μέχρι στιγμής το βασικό: τι ακριβώς ήταν όλα εκείνα που έγραφε επί χρόνια; Ήταν λάθος; Ήταν υπερβολές; Ή μήπως το ΠΑΣΟΚ έγινε ξαφνικά αποδεκτό επειδή προσφέρει πάλι πολιτική στέγη και εκλογική προοπτική;

Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, είναι η ευθύνη του Ανδρουλάκη. Εκείνος αποφασίζει ποιος γίνεται δεκτός, ποιος επιβραβεύεται και ποιος περισσεύει. Και η εικόνα που προκύπτει είναι αποκαλυπτική: για όσους έφυγαν, πολιτεύτηκαν εναντίον του ΠΑΣΟΚ, το απαξίωσαν και τώρα αναζητούν επιστροφή, υπάρχει κόκκινο χαλί. Για όσους έμειναν, υπερασπίστηκαν την παράταξη στις πιο δύσκολες στιγμές της και πλήρωσαν το πολιτικό κόστος, η αντιμετώπιση είναι πολύ διαφορετική.

Η περίπτωση του Χάρη Καστανίδη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα ιστορικό στέλεχος, με μακρά κυβερνητική και κοινοβουλευτική διαδρομή, οδηγήθηκε στην αποχώρηση, καταγγέλλοντας ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μεθόδευσε τον αποκλεισμό του από τα ψηφοδέλτια. Τα ίδια έγιναν με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο που τον θεωρούσε «εχθρό» του από τα χρόνια συμπόρευσής τους σε πολιτική τάση του κινήματος.

Αυτό είναι το πολιτικό παράδοξο της σημερινής ηγεσίας: ο Καστανίδης  κι ο Κωνσταντινόπουλος δεν χωρούσαν, αλλά χωράνε  η Κασιμάτη, ο Αποστολάκης,  η Θρασκιά, ο Αυλωνίτης, ο Παππάς, η Αδαμοπούλου, η Τελιγιορίδου, ο Αβραμάκης, η Κοροβέση, ο Φαραντούρης και οσονούπω η Τζάκρη!!

Ομολογουμένως, ο Ανδρουλάκης πρέπει να έχει περίεργες -αν όχι μπερδεμένες- ιδέες για το τι εστί διεύρυνση.

Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, η πολιτική συνέπεια μοιάζει να έχει μικρότερη αξία από τον πολιτικό καιροσκοπισμό. Όσοι έμειναν στα δύσκολα καλούνται να παραμερίσουν. Όσοι έφυγαν βρίζοντας, επιστρέφουν από την κεντρική είσοδο. Είναι ένα μήνυμα που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο από τα στελέχη και τους ανθρώπους της παράταξης που δεν αναζήτησαν ποτέ πολιτικό καταφύγιο αλλού.

Τι ακριβώς επιβραβεύει, λοιπόν, ο Ανδρουλάκης; Τη συνέπεια ή την πολιτική περιπλάνηση; Την παραμονή στα δύσκολα όλων εκείνων που έδωσαν μάχη να μη χρεοκοπήσει η χώρα ή την επιστροφή όσων έψαξαν πολιτική επιβίωση στην Αριστερά και στον λαϊκισμό; Και τι μήνυμα στέλνει στα στελέχη που κράτησαν την παράταξη όρθια, όταν βλέπουν ότι η πολιτική τους διαδρομή ισοπεδώνεται από τον αρχηγό και τους επήλυδες;

Το βέβαιο είναι ότι η διεύρυνση δεν αποτελεί κάποιον μηχανισμό πολιτικής αποκατάστασης για όσους εγκατέλειψαν το κόμμα όταν αυτό βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ούτε μπορεί να μετατρέπεται σε διαδικασία επιλεκτικής αμνησίας. Ένα κόμμα που ξεχνά τόσο εύκολα τι του έσυραν και ταυτόχρονα αφήνει εκτός εκείνους που το υπηρέτησαν με συνέπεια, οφείλει τουλάχιστον να εξηγήσει ποια ακριβώς ιστορία εκπροσωπεί. Και τι μέλλον έχει…

Γιατί, τελικά, το πιο σοβαρό πρόβλημα δεν είναι ότι οι άλλοι κι η Κασιμάτη επέστρεψαν. Είναι ότι ο Ανδρουλάκης επέλεξε να τους υποδεχθεί σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Ειδικά την Κασιμάτη!

Λέγεται και καιροσκοπισμός αυτό…

Πάντως, ας μην αναρωτιούνται στη Χαριλάου Τρικούπη, γιατί είναι κολλημένη η βελόνα… Ή αλλιώς, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε…

Προηγούμενο άρθροΜελωμένο συκώτι με κίτρινες πιπεριές και μυρωδικά από την ταλαντούχα Τάνια Καραογλάνη
Επόμενο άρθροΆκης Σκέρτσος: Στο 25,4% ο σωρευτικός πληθωρισμός στην Ελλάδα την τελευταία επταετία – Χαμηλότερος από τον μέσο όρο σε ΟΟΣΑ και ΕΕ