
Μεγάλωσα σε κάποια γειτονιά γεμάτη με παιδικές φωνές, με παιχνίδια, με ανηφόρες και κατηφόρες και με χιόνια αρκετά να σκεπάσουν ένα παιδί της ηλικίας μου. Ήμασταν πάντα γελαστοί, αισιόδοξοι κι είχαμε βάλει όλα τα παιδιά μεγάλους στόχους στη ζωή μας.

Υπήρχε όμως κάτι, που μας δημιουργούσε φόβο και δεν ξέραμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Κάποιος γείτονας είχε έναν μεγαλόσωμο κάτασπρο σκύλο, που είχε δυο μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια του και τον φώναζε Τζακ.
Ο Τζακ, λοιπόν, ήταν αρκετά επιθετικός, γάβγιζε ασταμάτητα, έδειχνε τα κοφτερά του δόντια, περπατούσε περήφανα στους δρόμους επιδεικνύοντας την κυριαρχία του κι εμείς τα πιτσιρίκια παρακαλούσαμε, να μην τον συναντήσουμε ποτέ. Φοβόμασταν πάρα πολύ. Το αφεντικό του, ο κύριος Κώτσιος, μας βεβαίωνε, πως ο Τζάκ δε δαγκώνει, ότι η συμπεριφορά του σκοπό έχει μόνο το παιχνίδι και δεν κρύβει κάποιον κίνδυνο. Ο φόβος μας όμως δεν έλεγε να κοπάσει.
Κάποια Κυριακή βγήκαμε όλα τα παιδιά στο δρόμο νωρίς – νωρίς για να πάμε στην πλατεία. Κατεβαίναμε ανέμελοι στο δρόμο και ψιλοτραγουδούσαμε κάποιον σκοπό. Τότε πρόβαλε μπροστά μας ο Τζακ κι άρχισε να μας φοβερίζει. Στριμωχτήκαμε αμέσως σε κάποια γωνιά, περιμένοντας την αποχώρησή του. Μας έκλεινε για τα καλά το δρόμο κι εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
Τότε είδαμε να έρχεται προς το μέρος μας ο θείος Φάνης, που έμενε εκεί κοντά. Μόλις πλησίασε τρέξαμε όλοι κοντά του, για να μας προστατέψει από τον Τζακ. Αυτός, μόλις είδε το σκυλί, κατάλαβε τι είχε συμβεί και το φόβο, που μας είχε κατακλύσει.
Ο θείος Φάνης πήγε αμέσως και κάθισε στο πεζούλι που ήταν εκεί δίπλα, έβγαλε αμέσως κάτι από την τσέπη του και φώναξε τον Τζακ να πλησιάσει. Έτρεξε ο Τζακ και, σ’ ένα δευτερόλεπτο, άρπαξε από το χέρι του Φάνη τη λιχουδιά, που του είχε προτείνει. Κούνησε την ουρά του ευχαριστημένος και αποχώρησε αφήνοντας το δρόμο ελεύθερο.
Ο θείος Φάνης τότε μας πρότεινε να καθίσουμε κοντά του στο πεζούλι, για να μας πει μια μικρή ιστορία. Όταν ήταν μικρός φοβόταν κι αυτός πολύ τα σκυλιά που κυκλοφορούσαν τότε ελεύθερα στο χωριό. Ο παππούς του όμως, ο Γκέλης όπως τον έλεγαν, του έμαθε αυτό το τέχνασμα. Να κρατά πάντα στην τσέπη του κάποιο φαγώσιμο, κάποια λιχουδιά, ένα κομμάτι ψωμί, μια μικρή τσιγαρίδα τέλος πάντων, ώστε να μπορεί να το προσφέρει στα σκυλιά, που θα του έκλειναν κάποτε το δρόμο.
Το εφάρμοσα αυτό το τέχνασμα με πολύ μεγάλη επιτυχία κι έτσι δεν με πείραξε ποτέ κανένα σκυλί μας είπε κλείνοντας. Μας παρότρυνε να ακολουθήσουμε κι εμείς το παράδειγμά του. Όλοι μας, με μια φωνή, υποσχεθήκαμε ότι θα κάνουμε ό,τι ακριβώς χρειάζεται για να γλιτώσουμε από τον Τζακ ή κάποιο άλλο σκυλί του χωριού. Φεύγοντας από κοντά μας ο θείος Φάνης μας πέταξε και μια τελευταία κουβέντα. Όλα τα σκυλιά, μαζί τους κι ο Τζακ, έφτιαξαν έναν νόμο που αποτελείται από λίγες λέξεις. Ο νόμος του Τζακ, λοιπόν, λέει: “ Το χέρι που σε ταΐζει, δεν το δαγκώνεις”!!!
Σήμερα θυμήθηκα αυτή την ιστορία και το νόμο του Τζακ, επειδή θέλω να περάσω κι εγώ ένα μήνυμα σε μερικούς διαμαρτυρόμενους, που βλέπω στην τηλεόραση. Οι πιο πολλές διαμαρτυρίες έχουν να κάνουν είτε με μικρότερες από τις απαιτούμενες αποζημιώσεις, είτε με την καθυστέρηση της καταβολής των παντοειδών ενισχύσεων, επιδομάτων κ.λ.π., που λαμβάνουν σήμερα πάρα πολλοί πολίτες. Υπάρχουν κι άλλες διαμαρτυρίες, βέβαια, που δεν έχουν κάποιο έρεισμα κι οι περισσότερες είναι δημιουργήματα φαντασίας ή αριστερής σκοπιμότητας.
Σ’ όλους αυτούς και ειδικά σ’ αυτούς, που ενθυλάκωσαν 400 ευρώ αυτές τις ημέρες από την Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, απευθύνω την παράκληση, να διαβάσουν το νόμο του Τζακ και να τον αποστηθίσουν μάλιστα. “ Το χέρι, που σε ταΐζει, δεν το δαγκώνεις”! Οι συνεχείς και χωρίς λόγο διαμαρτυρίες δείχνουν πολύ χαμηλό επίπεδο αντίληψης της πραγματικότητας.
Δημήτριος Π. Τοπάλης













