Αρχική Απόψεις Όταν η Ελλάδα κερδίζει πόντους, κάποιοι χάνουν το αφήγημά τους –...

Όταν η Ελλάδα κερδίζει πόντους, κάποιοι χάνουν το αφήγημά τους – Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όσα συμβαίνουν με την παρέμβαση της Αιγύπτου στο ζήτημα του τουρκολιβυκού μνημονίου, καταδεικνύουν -πλην των πολύ σημαντικών- και κάτι ακόμη: Το πόσο επιπόλαια κι ελαφρά της καρδία αναλύει τα γεγονότα η αντιπολίτευση, αλλά και η ολιγαρχία του επιχειρείν που διαθέτει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ στη χώρα.

Νίκος Σακελλαρόπουλος
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Όλοι, επέκριναν την κυβέρνηση επιδερμικά και χωρίς εις βάθος ανάλυση, είτε για το παράνομο μνημόνιο Τουρκίας και Λιβύης, είτε για το γεγονός ότι η κυβέρνηση (δηλαδή ο Μητσοτάκης) … παραχώρησε εθνικά δικαιώματα και… ζήτησε άδεια από τους Τούρκους για τις έρευνες πόντισης του καλωδίου διασύνδεσης ηλεκτρικής ενέργειας με Κύπρο και Ισραήλ. Ακούσαμε κραυγές …αγανάκτησης, διαβάσαμε πρωτοσέλιδα υπερβολής και προσεγγίσεις, βασισμένες στο ψέμα ή σε λαϊκίστικες υπερβολές.

Η εξέλιξη της ιστορίας με το καλώδιο, έκλεισε στόματα. Άδικα οι κραυγές για υποτέλεια του Μητσοτάκη, άδικα και τόσο χυμένο μελάνι για ψεύτικα πρωτοσέλιδα.

Η δε παρέμβαση της Αιγύπτου αποκτά, υπό αυτό το πρίσμα, ιδιαίτερη σημασία. Όχι επειδή το Κάιρο αποφάσισε να αναλάβει τον ρόλο του υπερασπιστή των ελληνικών συμφερόντων, αλλά επειδή επιβεβαιώνει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν αποτελεί μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά την αντιπαράθεση Αθήνας και Άγκυρας. Αγγίζει ευρύτερα συμφέροντα και ενεργοποιεί δυνάμεις που έχουν τους δικούς τους λόγους να αμφισβητούν τη νομιμότητα και τη γεωπολιτική του υπόσταση.

Αυτή ακριβώς τη διάσταση επέλεξαν να αγνοήσουν όσοι έσπευσαν να ανακηρύξουν την Ελλάδα περίπου ηττημένη και την Τουρκία νικήτρια, πριν ακόμη αξιολογήσουν το σύνολο των εξελίξεων. Αντί για ανάλυση των συσχετισμών, των συμμαχιών και των διπλωματικών περιθωρίων της χώρας, επιδόθηκαν σε μια πλειοδοσία καταγγελιών. Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε για παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, η διαχείριση του καλωδίου παρουσιάστηκε ως εθνική υποχώρηση και κάθε σύνθετος διπλωματικός χειρισμός μετατράπηκε σε αφορμή πολιτικής εκμετάλλευσης.

αρνικ σα 2 3

Το ερώτημα είναι απλό: Ποια ακριβώς εναλλακτική στρατηγική προτείνουν; Με ποιες συμμαχίες, ποιες διπλωματικές πρωτοβουλίες και ποια μέσα θα αντιμετώπιζαν τις τουρκικές πειρατικές κινήσεις; Διότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με τηλεοπτικές κραυγές, ούτε η υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων εξαντλείται σε διαγωνισμούς πατριωτικής ρητορικής.

Ασφαλώς, κάθε κυβερνητικός χειρισμός πρέπει να ελέγχεται και να αξιολογείται αυστηρά. Άλλο, όμως, η τεκμηριωμένη κριτική και άλλο η κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας, στην οποία κάθε εξέλιξη παρουσιάζεται ως ήττα και κάθε διπλωματική κίνηση ως υποχώρηση. Άλλο η διαχείριση μιας σύνθετης κατάστασης και άλλο η νομική αναγνώριση των αυθαίρετων τουρκικών αξιώσεων. Η σύγχυση αυτών των δύο δεν αποτελεί απλώς αναλυτικό σφάλμα. Έχει και πολιτικές συνέπειες.

Ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη αναλογεί στα μέσα ενημέρωσης, ιδίως όταν η επιρροή μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων στον χώρο της ενημέρωσης είναι τόσο εκτεταμένη. Η γεωπολιτική δεν μπορεί να μετατρέπεται σε τηλεοπτικό θέαμα, ούτε η δημοσιογραφία σε μηχανισμό αναπαραγωγής κομματικών αφηγημάτων κι επιδιώξεων.  Όταν η εντύπωση υποκαθιστά την πληροφορία κι η σκοπιμότητα την ανάλυση, ο πολίτης δεν ενημερώνεται,  χειραγωγείται. Κι όταν αυτά συμβαίνουν από τηλεοπτικά δίκτυα κι εφημερίδες με μεγάλη παράδοση στη χώρα, τότε ο προβληματισμός μεγεθύνεται.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η μικροκομματική σκοπιμότητα εμφανίζεται να υπερισχύει ακόμη και της στοιχειώδους ανάγκης για εθνική συνεννόηση. Κανείς δεν ζητά από την αντιπολίτευση να χαρίσει στην κυβέρνηση λευκή επιταγή. Η αντιπολίτευση οφείλει να ελέγχει, να αμφισβητεί και να προτείνει. Δεν δικαιούται, όμως, να υποκαθιστά την τεκμηρίωση με την καταγγελία και το εθνικό συμφέρον με την επιδίωξη πρόσκαιρων κομματικών κερδών.

Η Αίγυπτος δεν κινείται για χάρη της Ελλάδας. Κινείται για τα δικά της συμφέροντα, τα οποία σε αυτή την περίπτωση συμπίπτουν με τα ελληνικά. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της διπλωματίας και των στρατηγικών συμμαχιών: η δημιουργία κοινών συμφερόντων και συσχετισμών που ενισχύουν τη θέση της χώρας. Κι αυτό, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, το οικοδόμησε σε μεγάλο βαθμό η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Όπως η ίδια κυβέρνηση θωράκισε αμυντικά τη χώρα.

Είναι, λοιπόν, καιρός να γίνει κατανοητό από τους πάντες, ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται με κραυγές, ούτε η Ελλάδα ενισχύεται όταν κάποιοι σπεύδουν να πανηγυρίσουν για κάθε …υποτιθέμενη ήττα της. Τα εθνικά θέματα απαιτούν γνώση, στρατηγική αντίληψη, ανάλυση εις βάθος και σοβαρότητα. Πάνω απ’ όλα, απαιτούν να μπορεί κανείς να προτάσσει το εθνικό από το κομματικό συμφέρον και τις προσωπικές εμμονές.

Προηγούμενο άρθροΜπισκοτάκια του Λεωνίδα – Πιο εύκολα μπισκοτάκια δεν υπάρχουν
Επόμενο άρθροΚ. Χατζηδάκης: Ηλεκτρονικά πλέον οι καταγγελίες πολιτών και επιχειρήσεων για διαφθορά και κακοδιοίκηση στο Δημόσιο