Επί δεκαετίες, ένα σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς -και πιο πολύ η δική μας Αριστερά- αντιμετωπίζει τη μετανάστευση όχι ως ζήτημα κρατικής πολιτικής, αλλά ως ιδεολογικό πρόταγμα. Η έννοια των συνόρων παρουσιάζεται περίπου ως αναχρονισμός, η αυστηρή μεταναστευτική πολιτική ως ένδειξη έλλειψης ανθρωπισμού και κάθε προβληματισμός για τις συνέπειες της παράνομης μετανάστευσης στιγματίζεται εύκολα ως «ακροδεξιός». Ας μη ξεχνάμε ότι η παράνομη κι ανεξέλεγκτη μετανάστευση διαταράσσει τις ισορροπίες της Ευρώπης. Έτσι δημιουργείται αναταραχή και ρήξη, ειδικά με την αστική τάξη. Κάτι στο οποίο στοχεύει συστηματικά η Αριστερά.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεισματάρα από τα συνθήματα.
Η ευρωπαϊκή ιστορία άλλωστε διδάσκει ότι οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών δεν είναι ποτέ πολιτικά ουδέτερες. Η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιταχύνθηκε όταν οι βαρβαρικές μεταναστεύσεις ξεπέρασαν την ικανότητα αφομοίωσης και ελέγχου της. Στη σύγχρονη Ευρώπη, η προσφυγική και μεταναστευτική κρίση του 2015 αποκάλυψε τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, δημιούργησε βαθιές διαφωνίες μεταξύ των κρατών-μελών και ενίσχυσε πολιτικές δυνάμεις που μέχρι τότε βρίσκονταν στο περιθώριο. Η άνοδος κομμάτων όπως η AfD στη Γερμανία, ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία, το PVV στην Ολλανδία ή οι Σουηδοί Δημοκράτες δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από τη μετανάστευση, αλλά είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς ότι η αδυναμία αποτελεσματικού ελέγχου των μεταναστευτικών ροών υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που αναδιαμόρφωσαν τον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη.
Κανένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν αδυνατεί να ελέγξει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του. Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς κράτος δικαίου, ούτε κράτος δικαίου χωρίς σύνορα. Όποιος υποστηρίζει ότι τα σύνορα αποτελούν μια δευτερεύουσα έννοια, στην ουσία αμφισβητεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Κι αυτό το πράττει η Αριστερά!
Η ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ασφάλειας, οικονομικής αντοχής, κοινωνικής συνοχής και πολιτισμικής αυτοπεποίθησης. Όσο μεγαλύτερες είναι οι παράτυπες μεταναστευτικές ροές, τόσο δυσκολότερη γίνεται η ένταξη εκείνων που πραγματικά δικαιούνται προστασία και επιθυμούν να ενσωματωθούν στις κοινωνίες που τους υποδέχονται.
Η Ευρώπη πλήρωσε ήδη το τίμημα της αφέλειας. Η γκετοποίηση σε αρκετές μεγαλουπόλεις, η αύξηση της παραβατικότητας σε ορισμένες περιοχές, η πίεση στις κοινωνικές υπηρεσίες και η διαρκής πολιτική πόλωση δεν προέκυψαν τυχαία. Όταν οι κυβερνήσεις αρνούνται να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα, οι πολίτες αναζητούν απαντήσεις αλλού.
Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την άνοδο των αντιμεταναστευτικών και εθνικώς προσανατολισμένων κομμάτων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Η ειρωνεία είναι ότι όσοι αυτοπαρουσιάζονται ως προμαχώνες του αντιρατσισμού συμβάλλουν, έστω και άθελά τους, στην ενίσχυση των πολιτικών δυνάμεων που δηλώνουν ότι θα επιβάλουν δραστικές λύσεις. Όταν η λογική παραχωρεί τη θέση της στην ιδεοληψία, η κοινωνία αντιδρά.
Είναι και κάτι ακόμη, ιδιαιτέρως σημαντικό. Έχει αποδειχθεί ότι η παράνομη μετανάστευση αποτελεί κορυφαίο ευρωπαϊκό πρόβλημα, ιδιαιτέρως στις χώρες Σένγκεν. Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να το αγνοήσει ή να το μικροδιαχειριστεί με όρους πολιτικής ορθότητας, παρά τις προφανείς ανοησίες του Ισπανού Σάντσεθ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μετανάστης αποτελεί απειλή. Αντιθέτως. Η Ευρώπη έχει ανάγκη από νόμιμη, οργανωμένη και επιλεγμένη μετανάστευση, ανάλογα με τις ανάγκες των οικονομιών της. Έχει όμως εξίσου ανάγκη να προστατεύει τα εξωτερικά της σύνορα, να εξετάζει γρήγορα τα αιτήματα ασύλου και να επιστρέφει όσους δεν πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις παραμονής.
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις προθέσεις αλλά από τα αποτελέσματά της. Όλοι θυμόμαστε την ασυδοσία εισόδου στη χώρα μας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ κι όλοι βλέπουμε πόσο διαφορετικά είναι σήμερα τα πράγματα.
Όμως, τα αποτελέσματα της ιδεολογίας των ανοικτών συνόρων είναι πλέον ορατά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η κοινωνική δυσπιστία αυξάνεται, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς μειώνεται και οι πολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να εγκαταλείψει τις Αριστερές ιδεοληψίες. Με ισχυρή φύλαξη των εξωτερικών συνόρων, αποτελεσματικές επιστροφές όσων δεν δικαιούνται άσυλο, συνεργασία με τις χώρες προέλευσης και ουσιαστική ένταξη όσων παραμένουν νόμιμα.
Η προστασία των συνόρων δεν είναι πράξη εχθρότητας απέναντι στους ξένους. Είναι πράξη ευθύνης απέναντι στους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες και απέναντι σε όσους μεταναστεύουν νόμιμα, αποδέχονται τους νόμους και επιθυμούν να γίνουν μέρος των κοινωνιών που τους φιλοξενούν. Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει επειδή διαθέτει σύνορα. Κινδυνεύει όταν παύει να τα υπερασπίζεται.
Μια ματιά στη μεταναστευτική πολιτική της Αυστραλίας, ίσως πείσει και τον πιο αντιευρωπαίο Αριστερό…
