Όταν η Ελλάδα δέχθηκε δυο φορές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές αντιμετωπίστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο.
Η πρώτη επίθεση ήταν τότε, επί Τσίπρα, που δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες πέρασαν ανενόχλητοι τα σύνορα, γέμισαν κάθε πλατεία των ελληνικών πόλεων και τελικά οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στην Ειδομένη, μπροστά στα κλειστά σύνορα. Τα οποία τα έκλεισαν οι Ευρωπαίοι για να ελεγχθούν οι ατέλειωτες ροές. Η Ελλάδα της Αριστεράς, άνοιξε τα σύνορα για να περάσει κάθε καρυδιάς καρύδι κι όχι μόνο οι αναξιοπαθούντες από τοπικούς πολέμους σε Ασία κι Αφρική.
Η δεύτερη επίθεση, συνέβη σχεδόν μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, με χιλιάδες μετανάστες να έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο, με την «ευγενική» χορηγία της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους ήταν διαφορετική, η επίθεση αποκρούστηκε και ταυτοχρόνως ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο φράχτης, υπό τις ιαχές άρνησης της Αριστεράς. Γιατί, ως γνωστόν, ο φράχτης δεν προστατεύει σύνορα προσβάλλει πρωτίστως την πολιτική αισθητική όσων πιστεύουν ότι τα σύνορα είναι μια ξεπερασμένη έννοια.
Τα γεγονότα στη Θέουτα, με ορδές κάθε είδους μεταναστών προς ευρωπαϊκό έδαφος, θυμίζει την ιστορία της Ειδομένης. Μάλιστα, κι οι δυο περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Ισπανίας, σχεδόν εξίσου αδιάφορα, αναφορικά με την Ευρώπη. Κι είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ισπανός πρωθυπουργός διακυβεύει πια την συνθήκη Σένγκεν, ισχυριζόμενος μεταξύ άλλων ότι δεν μπορεί να κηρύξει τη χώρα του σε κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης λόγω των …μεταναστευτικών ανησυχιών. Προφανώς περιμένει να επιλυθεί μόνο του το πρόβλημα… Η δε Ιταλίδα πρωθυπουργός ανέστειλε τη συμφωνία Σένγκεν με την Ισπανία, προκειμένου να «διασφαλιστεί η εθνική ασφάλεια» της χώρας της.
Εμείς εδώ, τον χαβά μας. Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή! Στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε την αξιοζήλευτη ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε εθνικό ή βαθιά ευρωπαϊκό ζήτημα, σε κομματική γυμναστική.
Κι είναι αξιοσημείωτη και πάλι η σύμπλευση Αριστεράς κι Ακροδεξιάς των …μοναδικών -κατά τη γνώμη τους- «μπατριωτών»….
Προσέξτε: Η Αριστερά, υιοθέτησε θεωρίες συνωμοσίας, αν δεν τις προκάλεσε. Ότι, δηλαδή, όσα συνέβησαν στη Θέουτα, ήταν αποτέλεσμα παρέμβασης Ισραηλινών και Αμερικανών, για να τιμωρήσουν τον Σάντσεθ, λόγω της αντιδυτικής του συμπεριφοράς στο Μεσανατολικό. Εκεί που οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν κάποτε αποκλειστικό προνόμιο των «ψεκασμένων», απέκτησαν ξαφνικά και… προοδευτική εκδοχή.
Προσέξτε κι αυτό: Έρχονται αμέσως μετά, οι ….«μπατριώτες» και υιοθετούν τις θεωρίες συνωμοσίας. Αποδεικνύοντας ότι, όταν μια θεωρία εξυπηρετεί πολιτικά, η ιδεολογική της προέλευση περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ουσιαστικά, οι Δεξιοί …«μπατριώτες», με τη στάση τους υιοθέτησαν τον Σάντσεθ και τις πολιτικές του. Ως να έγιναν … Αριστεροσοσιαλιστές με κομμουνιστικό πρόσημο! Ποιος είπε ότι οι ιδεολογικές αποστάσεις δεν γεφυρώνονται. Ανοικτά σύνορα κι έτσι… Κι ας είναι ο Σάντσεθ ο πιο πιστός σύμμαχος της Τουρκίας.
Κι είναι απορίας άξιο, πώς στα κομμάτια γίνεται να τάσσονται με τον Σάντσεθ, τον φίλο της Τουρκίας και την ίδια στιγμή να κατηγορούν τον Μητσοτάκη για.. ενδοτισμό; Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται να συμφωνούν και πάλι με τους Αριστερούς, σε …στενές τρίτου τύπου, όπως έλεγε κάποτε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ; Εξωγήινα πράγματα. Πώς γίνεται αυτοί οι …τουρκοφάγοι να ταυτίζονται με τον φίλο των Τούρκων; Πώς γίνεται οι ετερόκλητες δυνάμεις να συμμαχούν και να σχεδιάζουν μαζί το αύριο; Εκτός αν ο κοινός τους παρονομαστής δεν είναι ούτε η γεωπολιτική ούτε η μετανάστευση, αλλά αποκλειστικά ο… Μητσοτάκης. Τότε, πράγματι, όλα βγάζουν νόημα.
Κάποιοι μάλιστα, ανησυχούντες και πατριώτες, ξεχνούν και ιστορίες Novartis και πώς ήθελαν οι σημερινοί φίλοι να τους κλείσουν φυλακή με… τροχήλατες βαλίτσες, ξεχνούν και ιδεολογικές διαφορές… Η πολιτική μνήμη, βλέπετε, είναι εξαιρετικά επιλεκτική. Κυρίως όταν επιβάλλεται να υπηρετήσει καινούργιες συμπλεύσεις.
Είπαμε, Μητσοτάκης είναι η αιτία. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, όταν ο αντιμητσοτακισμός μετατρέπεται σε μοναδική ιδεολογία, τότε οι υπόλοιπες ιδεολογίες περισσεύουν.
Στην πολιτική, οι συμπτώσεις είναι σπάνιες. Οι συγκλίσεις αετερόκλητων δυνάμεων, ακόμη σπανιότερες. Όταν όμως επαναλαμβάνονται τόσο συστηματικά, παύουν να είναι συμπτώσεις και γίνονται επιλογές.
