Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην αντιπολίτευση γίνεται το «έλα να δεις»! Ο ένας κατηγορεί τον άλλο ότι του κλέβει το πρόγραμμα. Δηλαδή, αντιπολίτευση, ο κλέψας του κλέψαντος…
Ξεκίνησε η Καρυστιανού. Όταν τη ρώτησαν για το Οικονομικό της πρόγραμμα, απάντησε ότι δεν το ανακοινώνει, επειδή θα της το κλέψει ο Τσίπρας! Ξεκαρδίστηκε το παρδαλό κατσίκι…
Μετά, ο Τσίπρας πήγε στη Θεσσαλονίκη κι ανακοίνωσε το δικό του πρόγραμμα. Θα μοιράσει λεφτά στους φοιτητές, θα καθιερώσει δωρεάν συγκοινωνίες, θα μοιράσει 50 χιλιάδες σπίτια (εννοείται, αφού πρώρα τα κτίσει) και θα φορολογήσει τους πλούσιους. Με ριφιφί (όπως ερμηνεύτηκε) ακόμη και στις θυρίδες των τραπεζών!
Τότε ποιος είδε τον Ανδρουλάκη και τον αναγνώρισε… Βγάζοντας φωτιά από μύτη, αυτιά και μάτια, κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι τον έκλεψε. Ότι «αντέγραψε πλήρως» την περυσινή ομιλία του στη ΔΕΘ!
Καταλαβαίνετε; Αντί ο Ανδρουλάκης να καταγγείλει τον λαϊκισμό και την ουτοπία, αντί να εγκαλέσει τον Τσίπρα για «αστείες» εξαγγελίες, βγήκε να κλάψει σαν το παιδάκι που του παίρνουν τη βανίλια, ενώ ουσιαστικά … τις υιοθέτησε…
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, ας μην αναρωτιούνται στην αντιπολίτευση για ποιον λόγο διεισδύει ακόμη και στην Αριστερά ο Μητσοτάκης. Βλέπετε, ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματά του είναι ότι αποφεύγει να υπόσχεται τα πάντα στους πάντες και κυρίως να εξαγγέλλει ανοησίες.
Να πούμε και κάτι ακόμη.
Αυτή η ιστορία με τη φορολόγηση των τραπεζών και του πλούτου, έρχεται εδώ και μισό αιώνα και δη από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, στα οποία Αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες αναζητούσαν τρόπους μετάβασης στον σοσιαλισμό. Σ’ αυτά έκαναν την εμφάνισή τους διάφοροι … μέντορες του σοσιαλισμού. Ο Λαλιώτης, ο Τζουμάκας, ο Αρσένης, ο Χαραλαμπίδης, ο Καστανίδης και πολλοί άλλοι. Σ’ ένα συνέδριο που είχε διεξαχθεί από τις 30 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου του 1980, ήταν παρών κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, που ανέπτυξε τη θεωρία του, ότι «στην Ελλάδα αρμόζει το πρότυπο της περιφερειακής χώρας» (εντάσσοντας την Ελλάδα στην περιφέρεια/ημιπεριφέρεια του καπιταλισμού, συμφώνως με τη νεομαρξιστική θεωρία της εξάρτησης). Εκεί ήταν κι ο Αιγύπτιος Σαμίρ Αμίν, μαρξιστής οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμονας, ακτιβιστής και δημιουργός του όρου «ευρωκεντρισμός»! Συζητούσαν κι αγωνιούσαν πώς θα βάλουν τον Σοσιαλισμό στην Ελλάδα.
Παρουσία λοιπόν του Ανδρέα Παπανδρέου και του Σαμίρ Αμίν, συζητήθηκε στα σοβαρά η ιδέα, να φορολογηθούν με υψηλούς δείκτες τα αρώματα, τα χρυσαφικά και άλλα πολυτελή προϊόντα. Επικράτησε ενθουσιασμός στο φοιτητικό ακροατήριο, αφού αυτά τα προϊόντα τα χρησιμοποιούσαν οι αστοί/ μεγαλοαστοί, που τότε ήταν… εχθροί του σοσιαλισμού… Μα η ιδέα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, από φόβο ότι θα ενοχληθούν μεγάλα κοινωνικά ρεύματα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα…
Η ιδέα αυτή όμως, ρίζωσε στα εσώψυχα της …προοδευτικότητας κι έγινε dna της. Για να την ανασύρουν οι επίγονοι. Ο Τσίπρας κι ο Ανδρουλάκης.
Κάπως έτσι λοιπόν, η αντιπολίτευση ανοίγει τεράστια πεδία έμπνευσης στους γελοιογράφους και τους συγγραφείς επιθεωρήσεων. Κι είναι απορίας άξιο, ότι λίγα χρόνια μετά τη χρεοκοπία, εξακολουθούν να ζουν στην … ώρα του παιδιού… Η μια φαντασιώνεται ότι θα συλλάβει τον Νετανιάχου, ο άλλος σχεδιάζει ριφιφί στις θυρίδες των τραπεζών, ενώ ένας άλλος λέει ότι θα εντοπίσει τους πλούσιους (για να τους φορολογήσει) από την «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων»! Που αποτελεί στατιστική εκτίμηση κατανομής του πλούτου παγκοσμίως…Τραγέλαφος!
Ξέρετε ποιο είναι το ερώτημα που προκύπτει;
Στην αντιπολίτευση -εν συνόλω- δεν έχουν καταλάβει τίποτα; Έφτασαν να ισχυρίζονται (Τσίπρας) ότι οι Έλληνες ζούσαν καλύτερα πριν το 2019!!
Σκέφτονται συνεχώς ένα και μόνο πράγμα: Πώς θα τα πάρουν από τους Έλληνες, πώς θα φορολογήσουν, πώς θα πληγώσουν τη Μεσαία -Αστική τάξη. Οι ιδεοληψίες έχουν γίνει ένα με τη σκέψη τους. Το δε μεγάλο πρόβλημα, δεν είναι μόνο ότι μιλούν συνεχώς για φόρους. Το πρόβλημα είναι ότι η φορολογία παρουσιάζεται ως υποκατάστατο της παραγωγής πλούτου.
Βλέπετε, είναι δύσκολο να σχεδιάσουν τρόπους από τους οποίους θα παραχθεί πλούτος, που θα δημιουργήσουν συνθήκες καλύτερης ζωής και πραγματικής προόδου.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει η πολιτική και τελειώνει η επιθεώρηση.
