Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώς τη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;
Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.
Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε ποσοστό αποδοχής που υπερέβαινε το 67%, συμφώνως με την Public Issue, ενώ λίγο πριν ανακοινώσει το κόμμα της, όσοι δήλωναν ότι πιθανότατα θα την ψηφίσουν, ξεπερνούσαν το 30%, συμφώνως με την MRB.
Κοντινοί της άνθρωποι μιλούσαν για την εν ενεργεία… πρωθυπουργό, γεγονός που ήταν φανερό ότι την κολάκευε. Ή ροπή της προς την εξουσία αγκαλιαζόταν με τον πασιφανέστατο ναρκισσισμό της κι όταν ανακοίνωσε το κόμμα της, πολλοί έσπευσαν να προσέλθουν πέριξ της. Στις δημοσκοπήσεις εμφανίστηκε τρίτο κόμμα, επάνω κι από το ΠαΣοΚ! Όμως, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της, έχανε ότι είχε δημιουργήσει η…οργή κι η σιωπή της. Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι, ξεκίνησε η κατηφόρα και πρώτοι οι δικοί της, έκοψαν ρόδα μυρωμένα και… μη τους είδατε, μη τους απαντήσατε. Κι όχι μόνο αυτοί. Τραγουδιστάδες και λοιποί που φώναζαν μαζί της «δεν έχω οξυγόνο», τώρα άδουν… «δεν σε θέλω πια, δεν σ’ αγαπώ»…
Κάπως έτσι, εγκαταλελειμμένη από κόσμο και κοσμάκη, φθίνει ραγδαία η δημοφιλία της και πλήττεται η -ούτως ή άλλως- ελλιπής πολιτική της προσωπικότητα. Ότι κτίστηκε επάνω στο συναίσθημα και την οργή, εξατμίζεται, εξανεμίζεται! Η κασελλακική νομοτέλεια την αγκάλιασε και πορεύονται μαζί πια… Στον δρόμο του μηδενός… Εφημόπτερο, όπως γράφηκε σε έγκριτη εφημερίδα, που φτερώνει μέσα σε μια μέρα για να ξεγελαστεί από το πλανερό φως του γλόμπου.
Η Μαρία Καρυστιανού πίστεψε ότι ενσάρκωνε το ρεύμα. Αποδείχθηκε ότι απλώς το καβάλησε για λίγο.
