Άθελά μου έγινα ωτακουστής σε παρέα νέων παιδιών -πέριξ των 20-22 χρόνων- που συζητούσαν για την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, ότι είναι παράτυπη η αδειοδότηση κάποιων ξένων πανεπιστημίων στη χώρα μας.
- Μαλάκα, τον ήπιε ο τάδε που θα πήγαινε σ’ ένα απ’ αυτά τα πανεπιστήμια…
- Ναι, κι ο Κούλης χοντρή πίπα, αφού ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια βγήκε αντισυνταγματικός…
Κι η συζήτηση συνεχίστηκε σ’ αυτή τη βάση, με τέτοια επιχειρήματα, με τέτοια γλώσσα.
Όμως, αντικείμενο αυτών των σκέψεων δεν είναι ούτε η άγνοια των νέων, ούτε η γλώσσα τους. Είναι η αδράνεια του υπουργείου Παιδείας και του επικοινωνιακού κυβερνητικού επιτελείου. Μια αδράνεια που συσκοτίζει τη συγκεκριμένη απόφαση και περισσότερο την αλήθεια.
Προσέξτε: Η απόφαση του ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικό ή μη νόμιμο κανέναν νόμο. Έκρινε – ανεξαρτήτως της υπερβολής και της σπουδής της απόφασης- ένα τεχνικό/γραφειοκρατικό ζήτημα το οποίο διορθώνεται εν ριπή οφθαλμού. Όσο, βεβαίως, μπορεί να υπάρξει στη δημόσια διοίκηση… η ριπή οφθαλμού…
Αυτό έκρινε το ΣτΕ. Μάλιστα, στην απόφασή του πιστοποιείται και πάλι η συνταγματικότητα του νόμου για τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ούτε κλείνει κάποιο πανεπιστήμιο, ούτε καταργείται η άδεια του. Αυτή είναι η αλήθεια.
Κι όμως. Στην κοινωνία πέρασε το αντίθετο. Βοήθησαν βεβαίως και πολλά ΜΜΕ, που περισσότερο μετέδωσαν τις θελήσεις τους, ή τις θελήσεις των αφεντικών τους για …αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη, παρά το ίδιο το γεγονός.
Κι αυτό δεν είναι απλώς κυβερνητική επικοινωνιακή αστοχία και έλλειμα του υπουργείου Παιδείας. Είναι μέγα σφάλμα, γκάφα, αυτοπαγίδευση.
Πού ήταν άραγε το επικοινωνιακό κυβερνητικό επιτελείο κι η υπουργός Παιδείας, να ξεκαθαρίσουν αμέσως τα πράγματα με σαφήνεια και ένταση; Πού ήταν η υπουργός Παιδείας να πάρει σβάρνα τα κανάλια και να λέει πώς είναι τα πράγματα;
Ξέρετε πού ήταν; Εξαφανισμένη!! Μέσα σε μια αμήχανη σιωπή. Δεν βγήκε καν να πει δυο κουβέντες για τον τρόπο που θα επιλυθεί το τεχνικό/γραφειοκρατικό θέμα. Κι άφησε εκατοντάδες σπουδαστές και τις οικογένειές τους να αγωνιούν και να μη γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Χώρια που επέτρεψε στην αντιπολίτευση και σε πολλά ΜΜΕ να δημιουργήσει κλίμα, ότι δήθεν έπεσε στα δικαστήρια η μεταρρύθμιση του Μητσοτάκη στην Παιδεία.
Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Αν δεν υπερασπιστεί η υπουργός Παιδείας και το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, μια τόσο σημαντική μεταρρύθμιση, ποιος θα το κάνει; Ο Φίλης, ο Γαβρόγλου ή ο Δούκας; Κι αν αυτό δεν είναι αυτογκόλ, τότε τι στα κομμάτια είναι;
Ανεπάρκεια; Αδράνεια; Τι;
Εν κατακλείδι: δεν αρκεί μια κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια μεταρρύθμιση. Οφείλει και να την υπερασπίζεται. Και δη αν είναι τέτοιας σημασίας, που άπτεται ακόμη και σε ιδεολογικό πεδίο. Οφείλει να εξηγεί τι έκανε, γιατί το έκανε και τι ακριβώς αποφάσισαν τα δικαστήρια.
Ναι, είναι θεμιτό κάποιοι να ασχολούνται με την εκλογή ή επανεκλογή τους, αλλά πρωτίστως οφείλουν όλοι να δίνουν τις πολιτικές μάχες. Κι αυτό δεν είναι το πλέον σύνηθες στο κυβερνητικό επιτελείο. Όπου, οι περισσότεροι δοξάζονται κρυπτόμενοι και δυο-τρεις όλοι κι όλοι, τρέχουν για τους υπόλοιπους…
