Το νέο ποίημα του καπετάν Αλέξη – Γράφει ο Κωνσταντίνος Αιλιανός

Το νέο ποίημα που απαγγέλλει τις τελευταίες ώρες η αξιωματική αντιπολίτευση, αφορά την τροπολογία που περνά στον Ποινικό Κώδικα για το ακαταδίωκτο των τραπεζικών. Τραπεζιτών λένε αυτοί, αλλά είναι τόσο αμόρφωτοι που τους συγχωρείται να μη γνωρίζουν την διαφορά του τραπεζικού από τον τραπεζίτη.

Τι λέει λοιπόν η ολόσωστη αυτή τροπολογία; Λέει ότι η οποιαδήποτε δίωξη σε τραπεζικούς που δώσανε ένα δάνειο και δεν πληρώθηκε και ζημιώθηκε η τράπεζα ΔΕ θα γίνεται αυτεπαγγέλτως αλλά κατ’ έγκληση. Και για αυτό έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο .
Πάμε λοιπόν στο προκείμενο.

Ας υποθέσουμε ότι είμαι τραπεζικός στο τμήμα δανείων. Έρχεται μία μεγάλη εταιρεία να ζητήσει δάνειο. Φέρνει τα απαραίτητα χαρτιά. Γίνεται ο προβλεπόμενος έλεγχος και η εισήγηση μου λέει ότι η συγκεκριμένη εταιρεία να πάρει το Χ δάνειο. Το δίνω στον προϊστάμενο μου το ελέγχει και βάζει την Β’ υπογραφή. Αυτός το προωθεί στον τμηματάρχη ο οποίος το ελέγχει και βάζει την Α’ υπογραφή. Μετά πάει στον υποδιευθυντή , στον διευθυντή, στη Γενική Διεύθυνση κλπ. Σ’ ένα δάνειο λοιπόν, ιδίως μεγάλο, θα πρέπει να εμπλακούν γύρω στα δέκα άτομα διαφόρων επιπέδων στην τράπεζα.

Ξεκινάει λοιπόν με την συγκεκριμένη εταιρεία μία νέα συνεργασία. Μπορεί να κάνει εισαγωγές, να βγάζει εγγυητικές επιστολές, να χρειάζεται να διατηρεί ρευστότητα στους λογαριασμούς της, να κάνει διάφορα ασφαλιστήρια συμβόλαια, να ανοίξει λογαριασμούς στο προσωπικό της και δεκάδες άλλα που στην τράπεζα ονομάζονται αμοιβαιότητα και προσφέρουν προμήθειες.

Γυρίζουμε στο δάνειο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η εταιρεία μετά από δέκα χρόνια αποκτά προβλήματα. Μπορεί να πεθάνει ένας μέτοχος και να τσακωθούν οι κληρονόμοι, μπορεί να τα χαλάσουν τα αδέλφια μεταξύ τους, μπορεί ξαφνικά να τρελαθεί ο μεγαλομέτοχος και να αρχίσει να παίζει στο καζίνο ( και αυτά είναι πράγματα που γίνανε ) κλπ.

Ερώτηση: Μπορεί να το προβλέψει αυτό κάποιος από όσους εμπλέκονται με το δάνειο; Πολύ περισσότερο όταν η τράπεζα εξετάζει τα οικονομικά στοιχεία σήμερα; Κάνει και μία «προβολή-προοπτική» στην τριετία ή το πολύ στην πενταετία και δίνει ή δεν δίνει το δάνειο.  Βαράει κανόνι λοιπόν η εταιρεία και μένει ένα υπόλοιπο δανείου στον αέρα. Ποιός θα κρίνει αν ζημιώθηκε τελικά η τράπεζα; Ποιός μπορεί να το υπολογίσει αυτό; Ο εισαγγελέας που θα δράσει αυτεπαγγέλτως ή ο εσωτερικός έλεγχος της τράπεζας; Ή ο έλεγχος της Τράπεζας της Ελλάδος;
Αυτή είναι λοιπόν η τροπολογία που περνάει κι έχει  βγει στα κεραμίδια και σκούζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Προσέξτε: Ας το δούμε αλλιώς. Ας πούμε ότι η συγκεκριμένη (ολόσωστη κυβερνητική τροπολογία) δεν περνά στη Βουλή. Ότι μένουν τα πράγματα ως έχουν. Με τον εισαγγελέα να είναι φόβητρο κάθε εργαζομένου στις τράπεζες και δη με αυταπάγγελτη αρμοδιότητα. Τι θα γίνει τότε; Τι θα συμβεί και μάλιστα σε περίοδο που προσδοκούμε ν’ ανοίξει η αγορά; Ποιος από τους εμπλεκόμενους στα τραπεζικά δάνεια θα τα υπογράψει, όταν ξέρει ότι θα έχει ευθύνη ακόμη και μετά από 10-15 ή και 25 χρόνια; Ουδείς!

Τι θέλω να πω; Ότι πέραν της παντελούς άγνοιας του ΣΥΡΙΖΑ (το διαπιστώσαμε αυτό για τα καλά 4,5 χρόνια) για τα Οικονομικά (και πολλά άλλα) πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει στην πραγματική αγορά και οικονομία. Ότι η δουλειά της τράπεζας είναι ακριβώς αυτή. Να δώσει δάνεια, ν’ αυγατίσει το χρήμα, να δημιουργηθεί ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, ασφαλιστικές εισφορές, φορολογία κλπ.

Αν στην Αριστερά δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν, ας μείνουν στην εποχή του Μαρξ…

Σημ: Ο Κωνσταντίνος Αιλιανός είναι Οικονομικός αναλυτής