Είδα τον πρώην υπουργό Παιδείας του Τσίπρα, τον Κώστα Γαβρόγλου, να δηλώνει στην εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού, στο ΟΝΕ: «Οι άνω των έξι μηνών καταλήψεις στα πανεπιστήμια δεν είναι κανονικές καταλήψεις, είναι αυτοδιοικούμενοι χώροι»…
Σοβαρά τώρα; Σε ευνομούμενη χώρα της Δύσης, μπορεί να συνεχίζει να λέει τέτοιες ανοησίες ένας πανεπιστημιακός, που όταν ήταν υπουργός Παιδείας, χοροπηδούσαν φοιτητές σαν πίθηκοι επάνω στο γραφείο του; Στην κανονική πολιτική ζωή αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία. Στην ελληνική Αριστερά θεωρούνται ακόμη «προοδευτικός λόγος». Κι όμως ο Γαβρόγλου αποτελεί βαρύ πυροβολικό του Τσίπρα. Που τελικά άλλαξε μόνο ΑΦΜ, αφού συνεχίζει να κάνει πάρτι με τις ιδεοληψίες των δικών του.
Ο άλλος, πρώην βουλευτής του Ποταμιού, Νίκος Νυφούδης, αποκαλούσε τον Τσίπρα …καραγκιόζη, ψεύτη και λοιπά ευγενή και τώρα είναι μαζί του και δη αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου. Αφού πρώτα πέρασε από το ΠαΣοΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε και μέγα φλερτ με τη ΝΔ, το 2017. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί. Η ελληνική Κεντροαριστερά έχει εξελιχθεί σε πολιτικό Airbnb. Μπαίνουν, βγαίνουν, αλλάζουν αφηγήματα, φωτογραφίζονται με νέες παρέες και ξανασυστήνονται ως «προοδευτικό μέτωπο». Οι ίδιες φιλοδοξίες με διαφορετικό λογότυπο.
Ήταν κι ο Μπίστης εκεί. Θέλησε προφανώς να μεγεθύνει το ρεκόρ αλλαγής κομμάτων που ήδη διαθέτει. Για να γίνει ανεπανάληπτος!
Είναι κι άλλοι. Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν παραιτούνται τώρα από βουλευτές, αλλά μέσα στην Κουμουνδούρου θα δημιουργούν την απαραίτητη εσωστρέφεια, μέχρι να καταρρεύσουν τα μπετά της… Είναι κι οι Χαρίτσης, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος, Αχτσιόγλου. Θα παραιτηθούν σήμερα -αύριο από την Νέα Αριστερά και θα μπούνε στην ουρά για να πάνε στην ΕΛΑΣ! Σαν λοιμοκαθαρτήριο φαίνεται όλο αυτό. Ανακύκλωση Αριστερής παρακμής που είχε ήδη απορριφθεί από την κοινωνία. Κι από την άλλη πλευρά, ο Δούκας ζητά να κατέβει μαζί το ΠαΣοΚ με τον Τσίπρα στο δεύτερο γύρο των εκλογών, για να κατατροπώσουν μαζί τον Μητσοτάκη!!!
Μα αυτό δεν είναι σχέδιο διακυβέρνησης, δεν είναι καν εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Είναι ΜΟΝΟ αγωνία ανέλκυσης κι αγωνία εξουσίας. Και δη σε συνθήκες ακραίας Κεντροαριστερής πόλωσης. Όταν μοναδική συγκολλητική ουσία είναι το «να φύγει ο Μητσοτάκης», δεν μιλάμε για πρόταση εξουσίας αλλά για συνεταιρισμό πολιτικής απελπισίας.
Ήδη, από την εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα, ξεκίνησε η διαμάχη για το ποιο κόμμα θα καταλήξει δεύτερο και ποιον θέλει ως αντίπαλο ο Μητσοτάκης. Κι οι ομάδες άρχισαν να παίρνουν θέσεις μάχης.
Προσέξτε: Στο ΠαΣοΚ ισχυρίζονται ότι θα είναι εκείνοι δεύτερο κόμμα κι ότι ο Μητσοτάκης επιλέγει για αντίπαλο τον Τσίπρα, τον οποίο έχει νικήσει όλες τις φορές που τον έχει βρει αντίπαλο. Επιπλέον, ο Ανδρουλάκης θεωρεί ότι ο ίδιος δυσκολεύει τον Μητσοτάκη στη μάχη του «Κέντρου». Λησμονώντας όμως ότι έχει σύρει το ΠαΣοΚ εκτός Κέντρου και το έχει καταστήσει συνοδοιπόρο των μονοπρόσωπων σχηματισμών…
Προσέξτε κι αυτό: Στην ΕΛΑΣ, ισχυρίζονται ότι θα είναι εκείνοι δεύτερο κόμμα κι ότι ο Μητσοτάκης προτιμά ως αντίπαλο τον Ανδρουλάκη, που είναι πολιτικά «μικρός» και «περιορισμένων» δυνατοτήτων. Λένε, ότι αφού σχεδόν δυο χρόνια δεν κατάφερε να δημιουργήσει ρεύματα κοινωνικής κινητοποίησης, κινούμενος μόνος του πολιτικά, πώς θα νικήσει τον Μητσοτάκη;
Τόσο στη Χαριλάου Τρικούπη, όσο και στην Αμαλίας, αποκαλούν οι μεν τους δε…χορηγούς του Μητσοτάκη!
Το δε ερώτημα που προκύπτει και πέραν του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που χαρακτηρίζει πολλούς εξ όσων τρέχουν να πιάσουν στασίδι δίπλα στον Τσίπρα ή και το ΠαΣοΚ, είναι ποιον πράγματι θα επέλεγε ο Μητσοτάκης για αντίπαλό του.
Αν υποθέσουμε ότι στα σοβαρά υπάρχει τέτοιο ερώτημα, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι σύνθετη. Αρχικά και βραχυπρόθεσμα ίσως να προτιμούσε ως αντίπαλο τον Ανδρουλάκη που μέχρι τώρα έχει κάνει μια τρύπα στο νερό, μαζί με το μετρίως μέτριο επιτελείο του. Όμως, όσο περνά ο καιρός η προτίμηση στρατηγικά δεν μπορεί παρά να είναι ο Τσίπρας. Ο οποίος αναμφισβήτητα μπορεί να προκαλέσει συσπειρώσεις στην Κεντροδεξιά, να ενεργοποιήσει μνήμες και να κινητοποιήσει τη Μεσαία τάξη υπέρ του Μητσοτάκη. Ειδικά όσο βγαίνει και λέει ότι αυτό που δεν έκανε το 2015, ήταν να κλείσει ο ίδιος τις τράπεζες!! Κάτι που θα τον ακολουθεί μέχρι τις εκλογές…
Κι αν αυτά αφορούν το τι θα ήθελε ο Μητσοτάκης, η διαμάχη ανάμεσα σε Τσίπρα και Ανδρουλάκη, ανάμεσα σε ΕΛΑΣ και ΠαΣοΚ, δεν μπορεί παρά να εντείνεται και να κορυφωθεί όταν φτάσουν οι κάλπες. Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι αν δεν λεηλατήσει το ΠαΣοΚ ΔΕΝ μπορεί να γίνει ηγέτης της Κεντροαριστεράς κι ο Ανδρουλάκης γνωρίζει ότι το κόμμα του θα συμπιεστεί και από Αριστερά και από το Κέντρο.
Τόσο ο Τσίπρας, όσο κι ο Ανδρουλάκης (που έχει και το νου του στα νώτα του, λόγω Δούκα) δείχνουν να επιθυμούν σφόδρα την ανακοίνωση του κόμματος Σαμαρά που θεωρούν ότι θα ψαλιδίσει τον Μητσοτάκη κι όλα θα γίνουν… στάχτη και μπούρμπερη…
Την απάντηση, τελικά, θα τη δώσει η κοινωνία. Όχι τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, ούτε τα reunions φθαρμένων προσώπων.
Γιατί, όσο ο Τσίπρας ανακυκλώνει τις ίδιες ιδεοληψίες, τους ίδιους μηχανισμούς και τους ίδιους πολιτικούς γυρολόγους, τόσο θα αδυνατεί να πείσει ότι αποτελεί σοβαρή εναλλακτική εξουσίας.
Κι όσο ο Ανδρουλάκης, ασχολείται με όσα δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία, ενώ δεν υπενθυμίζει τα πεπραγμένα του Τσίπρα και γίνεται ουρά του Δούκα -δηλαδή … ψηφίζεις ΠαΣοΚ για να σου βγει… Τσίπρας- τόσο η Χαριλάου Τρικούπη θα βυθίζεται σε φαύλο κύκλο αυτοκαταστροφής κι ίσως σε μια αλυσιδωτή αποσύνθεση…
