Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως στην απαξίωση του συνδικαλισμού από την κοινωνία και τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπαίτιοι γι’ αυτή την απαξίωση είναι οι ίδιοι οι συνδικαλιστές. Που είτε προκαλούν με τις αποφάσεις και τα καμώματά τους, είτε από θεωρητικά θεματοφύλακες εργασιακών συμφερόντων, καθίστανται μεγαλοπαράγοντες της πολιτικής μας ζωής και αξιωματούχοι της.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνους τους συνδικαλιστές που ξεβράκωναν τους συναδέλφους τους που τόλμησαν να αγοράσουν λεωφορεία, στην «επιχείρηση» ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών της Αθήνας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, που όποτε «γουστάριζαν» κατέβαζαν τους διακόπτες του ρεύματος στην κοινωνία, στο όνομα των δικών τους στενών επιδιώξεων; Ποιος ξεχνά τους συνδικαλιστές της Παιδείας, που αρνούνται την αξιολόγηση, την ώρα που τα σχολεία παράγουν στουρνάρια, όπως αποτυπώνεται και στις διεθνείς αξιολογήσεις PISA του ΟΟΣΑ; Ποιος λησμονά τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ που τελικά κατέστρεψαν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, πριν τα ανορθώσει τελικά ο ιδιωτικός τομέας; Ποιος ξεχνά τους συνδικαλιστές των ναυτεργατών, που κάθε λίγο και λιγάκι υποβάλλουν την κοινωνία σε …επαναστατική γυμναστική; Ποιος ξεχνά τους συνδικαλιστές του δημοσίου, που νομίζουν ότι αυτό τους ανήκει; Και ποιος ξεχνά συνδικαλιστές που πλούτισαν, την ώρα που … εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα των εργαζομένων;
Είναι μια μεγάλη και θολή υπόθεση ο συνδικαλισμός στη χώρα μας. Κατά βάση με Αριστερές καταβολές. Μα κι εκείνος με τις Δεξιές αντίστοιχες… το ίδιο είναι… Τα ίδια λένε, τα ίδια υποστηρίζουν, την ίδια απέχθεια προκαλούν.
Τα σκεφτόμουν αυτά, με αφορμή τη σύλληψη και προφυλάκιση του πρώην συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Ρίζου Ρίζου, που φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση του «Χωριάτικου», ως ισχυρός συνεργάτης του αφεντικού και την προφυλάκισή του.
Ο Ρίζος Ρίζος, είχε ξεκινήσει την κομματική και συνδικαλιστική του καριέρα (sic) στον Περισσό από πολύ μικρός. Το ΚΚΕ τον είχε στείλει να φοιτήσει στη Μόσχα και να λάβει συνδικαλιστική εκπαίδευση, στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής! Και αφού εκπαιδεύθηκε, γύρισε στα πάτρια και δη στη ΔΕΗ, που κάποιοι είχαν φροντίσει να προσληφθεί πριν ακόμη πάει στρατιώτης. Μα έφυγε από το ΚΚΕ που τον σπούδασε και πήγε στον Συνασπισμό!
Στη ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ γινόταν κανονικό πάρτυ με χρήματα της κοινωνίας. Χρήματα που δάνειζε η ΔΕΗ στους συνδικαλιστές! Κι εκεί με τον Φωτόπουλο, άλλαξαν τα φώτα στους …διακόπτες και στην κοινωνία…. Κι εκείνοι …πάρτυ εδώ κι εκεί, ταξίδια πληρωμένα, «συνέδρια» υψωμένης επαναστατικής γροθιάς κι άλλες ενέργειες που…πολεμούσαν το…σύστημα, εις υγείαν των κορόιδων.
Καταμεσής της κρίσης, το 2011, αποκαλύφθηκε ο τρόπος που ο Ρίζος Ρίζος πολεμούσε τον καπιταλισμό: Με μεγάλες εμπορικές δραστηριότητες, ακίνητα κι επιχειρήσεις εστίασης.
Όλα αυτά συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μιας κοινωνίας που πλήρωνε τον λογαριασμό. Μιας κοινωνίας που ανεχόταν σιωπηλά και καρτερικά, μη μπορώντας να κάνει αλλιώς, να την κοροϊδεύουν κατάμουτρα εκείνοι που εμφανίζονταν ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων της. Γιατί, αυτή είναι η μεγάλη υποκρισία: να πουλάς κοινωνικούς αγώνες με τα χρήματα των άλλων, να καταγγέλλεις τα προνόμια και να τα απολαμβάνεις ο ίδιος, να παριστάνεις τον επαναστάτη και να ζεις σαν μεγαλοπαράγοντας. Και ακόμη χειρότερα, να θεωρείς ότι δικαιούσαι να το κάνεις επειδή φοράς τον μανδύα του συνδικαλιστή.
Λίγο μετά, το 2013, αποκαλύφθηκε ποσό 750 χιλιάδων ευρώ, που συνδεόταν με τον συνδικαλιστή, σε offshore εταιρείες στην Κύπρο μα και στο Μπελίζ, τη μικρή χώρα στα σύνορα του Μεξικού και της Γουατεμάλας!!
Για την ιστορία, ο Ρίζος καταδικάστηκε σε πέντε (5) χρόνια φυλακή με αναστολή (!!!) κι ο Φωτόπουλος σε τέσσερα! Για απάτη που αφορούσε εικονικά τιμολόγια!!!
Προσέξτε: Επί ΣΥΡΙΖΑ, στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (2018) μετετράπη η κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα!!! Αυτό άλλαξε δραματικά τον χρόνο παραγραφής των αδικημάτων.
Η παραγραφή: Τα πλημμελήματα στην Ελλάδα υπόκεινται σε 5ετή παραγραφή, η οποία παρατείνεται στα 8 έτη κατ’ ανώτατο όριο εάν μεσολαβήσει η πρωτόδικη καταδίκη και η κλήση στο Εφετείο. Άρα και δεδομένου ότι οι πράξεις αφορούσαν την περίοδο 2008–2010, ο μέγιστος χρόνος της 8ετούς παραγραφής συμπληρώθηκε οριστικά γύρω στο 2016–2018, με αποτέλεσμα οι όποιες ποινές είχαν επιβληθεί σε δεύτερο βαθμό να σβήσουν νομικά. Έτσι, κανένας από τους καταδικασθέντες (όπως ο Φωτόπουλος ή ο Ρίζος) δεν εξέτισε ποινή ούτε πλήρωσε εξαγορά για την υπόθεση της …
Αργότερα, ο Ρίζος έγινε φίλος με τον …φούρναρη που φέσωσε όλη την Ελλάδα. Και θα συνεχίσουν να κάνουν παρέα στον Κορυδαλλό πια… Ποιος ξέρει κιόλας; Ίσως καταφέρει να γίνει συνδικαλιστής…φυλακισμένων!!!
Το ζήτημα είναι ένα και μόνο: Μπορεί οι συνδικαλιστές να μην είναι όλοι σαν τον Ρίζο και τον Φωτόπουλο, μα η απέχθεια είναι σαφής από μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Ο δε Ρίζος, ήταν άλλος ένας εξ εκείνων που μπροστά στη βιτρίνα πουλάνε ιδεολογία, ανθρωπισμό κι έγνοια κι αλληλεγγύη. Και πίσω από αυτή, προσωπικό πλουτισμό κι ανέλκυση.
Το δε ερώτημα εδώ και χρόνια, είναι το ίδιο: Η κοινωνία χρειάζεται Ρίζους;
Η απάντηση είναι αυτονόητη. Η κοινωνία δεν χρειάζεται Ρίζους. Δεν χρειάζεται επαγγελματίες επαναστάτες, αυτόκλητους προστάτες εργαζομένων και κομματικούς μηχανισμούς που βαφτίζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα κοινωνικούς αγώνες. Ο συνδικαλισμός όπως κατάντησε από τη δεκαετία του 80 και μετά, δεν προσφέρει τίποτα σε κανέναν.
Ναι, οι Ρίζοι χρειάζονται να ξεριζωθούν…
