Δύσκολο πράμα να πεις ένα ξερό, κάθετο και απαράβατο «Όχι».
Όπως και να το δεις θέλει κότσια!
Γι’ αυτό άλλωστε λέμε, και σωστά, ότι το ποιοι είμαστε, το πώς ζούμε καθορίζεται εν πολλοίς και από τα «Όχι» που τολμήσαμε να πούμε.
Βεβαίως αναγνωρίζω ότι ζούμε όλοι μας σε ένα κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον τα «ναι» και κυρίως τα «μάλιστα» πάνε σύννεφο.
Ο τρόπος που ασκείται η εξουσία μας θέλει όλους με το κεφάλι κάτω, να λέμε «μάλιστα» και να είμαστε και ευχαριστημένοι.
Φυσικά ο καθένας μόνος του είναι δύσκολο να αρθρώσει το «όχι» όταν από αυτή του τη στάση μπορεί να απειλείται η δουλειά σου. Αν όμως νιώθουμε και είμαστε όλοι μαζί; Τότε σίγουρα είναι πιο εύκολο να ακουστεί το «όχι» απέναντι σε λαμόγια όπως αυτά που επιτέλους μπουζουριάστηκαν τις τελευταίες μέρες.
Βλέπεις και τους βουλευτές. Ποιος τολμάει να πει «Όχι» όταν ξέρει ότι ο αποδέκτης του μπορεί να τού διακόψει την πολιτική του πορεία;
Πιο πολύ από την πολιτική ανηθικότητα που έχει εξαπλωθεί και πολλοί από τους πολιτικούς προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν με εκείνο το ανεκδιήγτο: «ε δεν έγινε και τίποτα» με τρομάζει η δική μας απάθεια.
Η νίκη τους είναι ότι έχουν διώξει τον κόσμο από τις κάλπες, έχουν φοβίσει τον κόσμο, έχουν πείσει ότι δε θα αλλάξει τίποτα όσο αυτοί κάνουν τις μπίζνες και τα δικά τους ώστε να μένουν στην εξουσία.
Το «Όχι» της εποχής μας είναι πιο αναγκαίο από ποτέ.
Πρέπει σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε αφορμή να λέμε όχι στην λαμογιά, όχι στη διαφθορά, όχι στην αδιαφορία για τα προβλήματά μας.
Πρέπει να είμαστε παρόντες, είναι κι αυτό μιας μορφής «Όχι»!!! Να είμαστε παρόντες στις ζωές μας και να απαιτούμε για να γίνουν καλύτερες οι μέρες που έχουμε μπροστά μας.
Πρέπει να ξανασκεφτούμε πώς να κάνουμε το φοβισμένο «μάλιστα» ένα βροντερό «Όχι»!
Γιάννης Καφάτος
