Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ανέσυρε από την δημοσιοϋπαλληλική μιζέρια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον έκανε, το 1992, εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, σε μια εποχή που η υπόθεση με το Σκοπιανό και τον Σαμαρά είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Λαμπερός, σοβαρός, δεν άργησε να τραβήξει επάνω του τα φώτα της «ράμπας». Άλλωστε εξ αρχής έδειξε πρωτοφανή επιδεξιότητα στους ελιγμούς που απαιτεί η πολιτική. Εξ ου και το 1994 κατατρόπωσε τον «πολύ» Θεόδωρο Πάγκαλο κι έγινε δήμαρχος των Αθηναίων. Κάτι που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν συνέτριψε από τον πρώτο γύρο την Μαρία Δαμανάκη, με το σαρωτικό ποσοστό του 57%!
Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, απέκτησε πρωτοφανή δημοφιλία κι η αλήθεια είναι ότι προσέδωσε στον θεσμό σημαντική λάμψη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, απέκτησε το σπάνιο χάρισμα να πείθει ότι η εικόνα είναι από μόνη της πολιτικό έργο. Η ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις με ό,τι «πετάει» δίπλα του, γέμισε την προσωπική του ατζέντα με τα τηλέφωνα των ισχυρών όλης της γης. Τους καλούσε και μιλούσε με ιδιαίτερη ευκολία.
Η δημοφιλία και οι υπέρμετρες φιλοδοξίες του, τον οδήγησαν στη δημιουργία προσωπικού κόμματος, του Κινήματος Ελεύθερων Πολιτών (ΚΕΠ), τον Μάρτιο του 2001 κι ενόσω ακόμη ήταν δήμαρχος. Το κόμμα προσδιορίστηκε ως έκφανση του «Νέου Κέντρου», με σαφή ιδεολογική συγγένεια με τη ΝΔ, που τότε ήταν σφιχταγκαλιασμένη με τη Λαϊκή Δεξιά. Το συγκεκριμένο κόμμα προσδιορίστηκε κι ως κάτι ακόμη: το κόμμα των δημάρχων και ξεκίνησε με υψηλότατα δημοσκοπικά ποσοστά, μα γρήγορα έφτασε να κάνει παρέα στο μηδέν. Γεγονός που οδήγησε τον Αβραμόπουλο στην αναστολή της λειτουργίας του. Όμως, ο ίδιος είχε αποκτήσει προσωπική περπατησιά κι έδινε με ιδιαίτερη επιδεξιότητα την εντύπωση ότι αποτελεί σημαντική-κορυφαία προσωπικότητα. Στην πολιτική, άλλωστε, η εντύπωση πολλές φορές προηγείται της ουσίας. Και καμιά φορά την αντικαθιστά κιόλας.
Έγινε υπουργός του Καραμανλή, προσδίδοντας πάντα μεγαλοπρέπεια και λάμψη στην εκάστοτε «καρέκλα» του. Μάλιστα, μετά την απόσυρση του Καραμανλή, βρέθηκε να είναι ένας εκ των τριών διεκδικητών της ηγεσίας της ΝΔ, μαζί με την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Αντώνη Σαμαρά. Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές ισχυρίζονταν ότι δεν θα φτάσει στο τέλος και τελικά δικαιώθηκαν. Η απόσυρσή του ήταν επεισοδιακή και περίεργη. Ενώ έφυγε από το γραφείο του οδεύοντας προς το γραφείο της Ντόρας Μπακογιάννη να της δηλώσει τη στήριξή του, ξαφνικά βρέθηκε στο γραφείο του Σαμαρά, υποβάλλοντας τα διαπιστευτήριά του! Ουδείς έμαθε ποτέ τι μεσολάβησε κι άλλαξε απόφαση, με ποιον μίλησε στο τηλέφωνο και τελικά άλλαξε τον ρου της κομματικής ιστορίας κι ίσως της ιστορίας του τόπου, που ταλανίστηκε με τα… Ζάππεια και τις έντονες ριπές εμμονών του Σαμαρά. Ήταν άλλος ένας επιδέξιος ελιγμός, που κάποια στιγμή –1η Νοεμβρίου 2014– ο Σαμαράς τον έστειλε στην Ευρώπη, όπου ανέλαβε Επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βρέθηκε στον βιότοπό του, την επιτομή της χλιδής και της μεγαλοπρέπειας. Εκεί όπου τα χαμόγελα είναι πάντα διπλωματικά και οι φωτογραφίες ακόμη πιο χρήσιμες.
Μα ήταν σαφές ότι έβαλε στόχο ακόμη μεγαλύτερο, ακόμη υψηλότερο. Η θέση του Επιτρόπου ίσως του φαινόταν πια μικρή. Μέσα σε μια περίοδο έντονης πόλωσης, αβεβαιότητας και πορείας της Ελλάδας στα βράχια, παζάρεψε με τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, την εκλογή του ως Προέδρου της Δημοκρατίας, το 2015. Συμφώνησαν μάλιστα! Όμως, αντέδρασε η «δεξιά συνιστώσα» του ΣΥΡΙΖΑ – υψηλοί όντες σύμμαχοι του Τσίπρα – και τελικά η συμφωνία που λέγεται ότι είχε γίνει με ενδιάμεσο τον Νίκο Παππά, αθετήθηκε. Κι εξελέγη Πρόεδρος ο Παυλόπουλος.
Πρέπει να πούμε και να τονίσουμε κι αυτό: Στην περίοδο που η χώρα βρέθηκε σχεδόν με το ενάμιση πόδι εκτός Ευρωζώνης, που οι τράπεζες ήταν κλειστές και κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ ζητούσαν λεφτά από τον Πούτιν, εκείνος προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στην Ελλάδα, μέσω του κογκλάβιου των Επιτρόπων. Ο Γιούνκερ έχει να το λέει ακόμη…
Κι ενώ λοιπόν είχε ολοκληρώσει τη διαδρομή του, ο Αβραμόπουλος δεν κατάλαβε ποτέ ότι οι καριέρες τελειώνουν κάποια στιγμή. Το δυσκολότερο αξίωμα στην πολιτική δεν είναι να ανέβεις. Είναι να καταλάβεις πότε πρέπει να κατέβεις. Κι ότι η αποστράτευση πρέπει να γίνεται με ψηλά το κεφάλι.
Δεν θέλησε λοιπόν να αποστρατευθεί παρ’ ότι φίλοι του τού είχαν προτείνει εξαιρετικές διεξόδους παραμονής του στα κοινά. Έτσι, όταν βρήκε κλειστή την πόρτα της «δικής» του περιφέρειας, στην Α’ Αθηνών, έτρεξε στην Ηλεία, να περιοδεύει στη Γαστούνη, στα Λεχαινά, στο Σιμόπουλο, στη Ζαχάρω και στο Αρκούδι… Μπορεί να ήταν και πολιτισμικό σοκ για εκείνον. Από τις Βρυξέλλες και τις πρωτεύουσες του κόσμου, να ακούει να του λένε για την… τιμή του καρπουζιού και τις ζωοτροφές! Από τα σαλόνια των Βρυξελλών στα καφενεία της Γαστούνης. Η πολιτική έχει τελικά περισσότερο χιούμορ απ’ όσο οι πολιτικοί της.
Τις τελευταίες ημέρες η είδηση «έσκασε» ως βόμβα. Η Βελγική Δικαιοσύνη εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του πρώην δημάρχου, υπουργού κι επιτρόπου της ΕΕ, στο πλαίσιο της έρευνας για το σκάνδαλο Qatargate. Η υπόθεση αφορά τη συνεργασία του με μη τη ΜΚΟ που είχε ιδρύσει ο πρώην ευρωβουλευτής και πρωταγωνιστής της υπόθεσης Qatargate, Αντόνιο Παντσέρι, από την οποία αμειβόταν με το ποσό των 5.000 ευρώ μηνιαίως. Επιπλέον, ο πρώην επίτροπος κατηγορείται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, με τις Αρχές να συνδέουν την υπόθεση με οικονομικό όφελος ύψους περίπου 73.000 ευρώ.
Η υπόθεση, δείχνει αστεία. Δεν μπορεί κάποιος να συμμετέχει σε εγκληματική οργάνωση, όταν για τη συμμετοχή του έχει γραπτή άδεια των κορυφαίων παραγόντων της ΕΕ, από τις 10 Δεκεμβρίου 2020. Ούτε μπορεί να αποτελούν προϊόντα εγκλήματος τα χρήματα που έλαβε, αφού είναι δηλωμένα και φορολογημένα. Τόσο αστεία, που αν δεν υπήρχε ένταλμα, θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται για μια λογιστική παρεξήγηση.
Ο μεγάλος αχός όμως, σηκώθηκε όταν ο μεγαλοπρεπής Αβραμόπουλος, εμφανώς ταραγμένος, έχασε την κυριαρχία του. «Η υπόθεση είναι μπούρδα», είπε δημοσίως. Παράξενη επιλογή λέξεων για έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες φρόντιζε ακόμη και τις παύσεις του. Δεν μιλάει έτσι κάποιος σαν την υψηλότητά του. «Δεν προτίθεμαι να απολογηθώ σε κανένα κερατά», πρόσθεσε! Οι λέξεις είναι σαν τα κοστούμια: όταν δεν σου ταιριάζουν, σε εκθέτουν περισσότερο απ’ όσο σε ντύνουν.
Μιλάει έτσι ένας θεσμικός παράγων; Και ποιος είναι αυτός που δεν προτίθεται να απολογηθεί; Και ποιος είναι ο κερατάς; Σε τελική ανάλυση, μπορεί όλα να ήταν νόμιμα, μα δεν μάθαμε ποτέ για ποιες υπηρεσίες αμειβόταν με 5 χιλιάδες τον μήνα;
Εκτός αν θεωρεί ότι η πάλαι ποτέ ακτινοβολία και παγκόσμια εμβέλειά της μεγαλειότητάς του, αποτελούν άλλοθι για αποφυγή εξηγήσεων. Ίσως πίστεψε ότι το παλιό του ειδικό βάρος εξακολουθεί να λειτουργεί ως τεκμήριο υπεροχής.
Όπως και να το κάνουμε λοιπόν, ο πάντα ευέλικτος κι επιδέξιος κύριος Αβραμόπουλος, έχασε τη μπάλα. Την είχε χάσει από τότε που βγήκε και στήριζε την απεργία πείνας του Ρούτσι.
Κι η ουσία είναι ότι ο …ατσαλάκωτος τρίτος βουλευτής Ηλείας με έργο τα περίφημα καγκελάκια στην Αθήνα, έφτασε στο τέλος του δρόμου του.
Η πραγματική του ήττα δεν είναι το ένταλμα. Αυτή θα κριθεί στις δικαστικές αίθουσες. Η πραγματική του ήττα είναι ότι ένας άνθρωπος που έχτισε ολόκληρη πολιτική καριέρα πάνω στην εικόνα της θεσμικότητας, κατέληξε να γκρεμίζει μόνος του αυτό το οικοδόμημα μέσα σε λίγα λεπτά τηλεοπτικών δηλώσεων. Ο άνθρωπος της αυτοκυριαρχίας έβαλε αυτογκόλ. Μόνος του τσαλακώθηκε, μόνος του δεν κατάφερε την ύστατη επιδέξια κίνηση κι απέδειξε ότι η απόσταση από τον «statesman» στον κοινό πολιτικάντη είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο δείχνουν οι επίσημες φωτογραφίες…
