Έχουμε σχολιάσει πάρα πολλές φορές την ακατανόητη απόφαση που πήρε το ΠαΣοΚ στο συνέδριό του, που ουσιαστικά…προαποφάσισε τόσο καιρό πριν τις εκλογές, ότι δεν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ!
Απόφαση ακατανόητη, χωρίς λογική, χωρίς πολιτική υπευθυνότητα, χωρίς μέτρο. Απόφαση που δεν είναι πολιτική, αλλά ένα συνονθύλευμα θελήσεων. Αρχικά του δημάρχου Αθηναίων που με τον έρποντα λαϊκισμό του ανάγκασε πολλούς να συμφωνήσουν εκόντες άκοντες. Κι εν συνεχεία αυτή η στάση, υιοθετήθηκε από τον Ανδρουλάκη. Αν ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ δεν ήθελε, ότι κι αν έκανε ο Δούκας δεν θα μπορούσε να ληφθεί τέτοια εκτρωματική απόφαση.
Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν ήθελε να «σπρώξει» τα πράγματα στα άκρα και να δώσει άλλοθι ηρωϊκής εξόδου στον Δούκα. Ταυτοχρόνως όμως, κι ο ίδιος έλεγε και ξανάλεγε τότε, ότι …δεν συνεργάζεται με όσους επιδίωκαν την πολιτική και ηθική του εξόντωση.
Τότε που ελήφθη αυτή η ακατανόητη απόφαση, συμφώνως με την οποία το ΠαΣοΚ θα άφηνε τον τόπο ακυβέρνητο -αφού η ΝΔ δεν χάνει την πρωτιά- δεν υπήρχε στο πολιτικό σκηνικό ο Τσίπρας. Κι όταν εμφανίστηκε, στρίμωξε το ΠαΣοΚ στη γωνιά κι αυτή τη στιγμή δημοσκοπικά, το κρατά στην τρίτη θέση, με διαφορά 4-6 μονάδων.
Φυσικά, οι αποφάσεις των συνεδρίων δεν είναι αμετάκλητες. Αναθεωρούνται από την ίδια τη ζωή, τις πολιτικές εξελίξεις και κυρίως από τον πολιτικό ρεαλισμό. Κι όπως ανέφερε στέλεχος του ΠαΣοΚ, δεν αποτελούν «ιερές γραφές»!
Προφανώς, εξ αιτίας της εσωκομματικής υποβόσκουσας αναταραχής, αλλά κι εξ αιτίας των σφοδρών κριτικών που επανήλθαν στην επικαιρότητα γι’ αυτή την απόφαση, ο Χάρης Δούκας θεώρησε σκόπιμο να υπενθυμίσει με άρθρο του στην εφημερίδα που στηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα (Εφημερίδα των Συντακτών, συμφερόντων Δ. Μελισσανίδη) την …συνεδριακή δέσμευση. Που, όχι μόνο δεν εξυπηρετεί το ΠαΣοΚ σε επίπεδο υπεύθυνης δύναμης, αλλά πιο πολύ δημιουργεί προϋποθέσεις που εξυπηρετούν την ΕΛΑΣ…
Το βέβαιο είναι, ότι όσο ο Ανδρουλάκης επιτρέπει στον Δούκα να «παίζει» τη δική του μπάλα, έξω από την ομαδική προσπάθεια, τόσο περισσότερο ρίχνει νερό στον μύλο του Τσίπρα. Κι όσο ο Δούκας σέρνει από τη μύτη τη Χαριλάου Τρικούπη, τόσο περισσότερο ανοίγει τον δρόμο στην Αμαλίας να κάνει πράξη το σχέδιο που εξυφαίνεται: να αφομοιωθεί σημαντικό μέρος του ΠαΣοΚ από το κόμμα Τσίπρα.
Όλο και περισσότεροι πια, μιλάνε για Δούρειο Ίππο! Που περιφέρει το ταριχευμένο «όχι με τη ΝΔ» και να περικυκλώνει το ΠαΣοΚ για λογαριασμό του Τσίπρα και των δικών του επιδιώξεων.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, δεν μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί ότι η άρνηση στήριξης βασικών μεταρρυθμίσεων και η απόλυτη γραμμή αποκλεισμού συνεργασιών, είναι οι κυριότερες επιλογές του ΠΑΣΟΚ που απομακρύνουν τους μετριοπαθείς Κεντρώους ψηφοφόρους.
Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται, ότι η καταψήφιση των μη κρατικών πανεπιστημίων στη Συνταγματική αναθεώρηση, αποτελεί άρνηση στον εκσυγχρονισμό της παιδείας.
Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται, ότι λέγοντας «όχι» στη Συνταγματική αναθεώρηση, ακόμη κι αν η ΝΔ υιοθετήσει όλες τις προτάσεις του ΠαΣοΚ, καθίστανται ανεύθυνη αντιπολίτευση, τοξική, απωθητική και χάνει κάθε προοπτική κυβερνησιμότητας.
Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι η καταψήφιση πολλών κρίσιμων νομοσχεδίων θεωρείται από μετριοπαθείς πολίτες ως στροφή σε παλαιοκομματικές πρακτικές άρνησης.
Ούτε ότι τα συνεχή βλέμματα προς την Αριστερά που παρακμάζει παντού, δημιουργούν σύγχυση για την ταυτότητα του κόμματος.
Τέλος, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι οι Κεντρογενείς που σήμερα βρίσκονται εν αναμονή επιλογής ψήφου και το 2023 είχαν ψηφίσει Μητσοτάκη, δεν έλκονται με τέτοιες τακτικές. Πολύ περισσότερο δεν έλκονται από την προοπτική της αστάθειας της χώρας, που αποφάσισε το ΠαΣοΚ και περιφέρει ο δήμαρχος…
Η Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται, λοιπόν, μπροστά σε μια επιλογή που δεν μπορεί να αναβάλει επ’ αόριστον. Ή θα επαναβεβαιώσει ότι θέλει να είναι μια υπεύθυνη, μεταρρυθμιστική (;;) δύναμη που διεκδικεί την συμμετοχή της στη εξουσία ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε μια λογική άρνησης και αποκλεισμών, που αντικειμενικά διευκολύνει τον Τσίπρα.
Οι συνεδριακές αποφάσεις δεν είναι «ιερές γραφές». Αυτό που είναι ιερό για ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει είναι η πολιτική του αυτονομία, η κυβερνησιμότητα και η ευθύνη απέναντι στη χώρα.
Κι αυτά δεν μπορούν να υποτάσσονται στις προσωπικές στρατηγικές κανενός.
