Ένας εκ των επιφανέστερων Τούρκων πολιτικών, ο εκλιπών πρώην πρωθυπουργός και 8ος πρόεδρος της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ αναφερόμενος ανεπισήμως στα δημογραφικά στοιχεία των δύο χωρών είχε προβεί στην κυνική εκτίμηση ότι «δεν χρειάζεται να προκαλέσουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού οι πληθυσμιακές εξελίξεις των δύο λαών θα επιλύσουν το Κυπριακό και το Αιγαίο».
Λόγοι προφητικοί, εάν αναλογιστούμε ότι ειπώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ακόμα η κατάσταση ήταν αναστρέψιμη και δεν υφίστατο το οξύτατο μεταναστευτικό πρόβλημα. Όμως αντίθετα με τις προβλέψεις και τα στατιστικά δεδομένα όλων των επόμενων δεκαετιών οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες επέδειξαν παντελή αδιαφορία για το οξύτατο αυτό πρόβλημα, με αποτέλεσμα σήμερα να τίθεται εν αμφιβόλω η συνέχιση της ιστορικής πορεία του ελληνικού έθνους, το οποίο οδηγείται πλέον με μαθητική ακρίβεια στον βιολογικό του αφανισμό. Όπως ανέφερε κάποιος ερευνητής στατιστικολόγος σε δύο με τρεις γενεές στην χώρα μας θα ζει μια γραφική ελληνική μειονότητα και θα παραμείνει ζωντανός μόνο ο ελληνικός πολιτισμός με τον οποίο θα ασχολούνται διάφοροι λόγιοι.
Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η χώρα μας κατέχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες γονιμότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με την Κύπρο, την Μάλτα και την Λιθουανία (περίπου από 1,23 έως 1,32 ανάλογα με την χρονιά) και από τους χειρότερους παγκοσμίως μετά την Νότιο Κορέα, την Ταϊβάν, την Κίνα, την Ουκρανία (λόγω του πολέμου) και την Ιαπωνία. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις παραπάνω ασιατικές χώρες ουσιαστικά καμία δεν δέχεται παράνομους μετανάστες. Ετησίως ο πληθυσμός μας μειώνεται κατά περίπου 43.000 κατοίκους, οι αμβλώσεις είναι σχεδόν διπλάσιες των γεννήσεων, με 40.000 εξ αυτών σε ανήλικες, ενώ περί τους 350.000 Έλληνες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό για οικονομικούς και επαγγελματικούς λόγους. Το ζήτημα της υπογεννητικότητας επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο λόγω των προβλημάτων τεκνοποιήσεως πολλών ζευγαριών λόγω κυρίως της μεγάλης ηλικίας.
Εξετάζοντας χρονολογικά το δημογραφικό ζήτημα στην Ελλάδα διαπιστώνουμε ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις δεκαετίες του 1950, 1960 και 1970 ο δείκτης γεννήσεων βρισκόταν σταθερά πάνω από το όριο αντικατάστασης των γενεών, που είναι 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. Το πρόβλημα παρουσιάζεται το 1981 και επιδεινώνεται ραγδαία όλη την δεκαετία του 1980 με το δείκτη να σημειώνει κατακόρυφη πτώση και να περνάει το 1987 το όριο της πολύ χαμηλής γονιμότητας με 1,5. Κατά περίεργη σύμπτωση είναι η εποχή που κλονίζονται οι αρχές και οι αξίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η ελληνική κοινωνία από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Η παράδοση, η θρησκεία, η αντίληψη περί έθνους, η πατροπαράδοτη οικογένεια και άλλες δομικές πεποιθήσεις και αντιλήψεις υποχωρούν έναντι των νεωτεριστικών ιδεών, της αχαλίνωτης ελευθερίας και της αμφισβήτησης των πάντων. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ακραίου καταναλωτισμού, υλισμού και πνευματικού μαρασμού το 1999, ο δείκτης γεννήσεων θα περάσει το όριο ακραίας χαμηλής γονιμότητας και θα φτάσει το 1,23. Για τα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα ο δείκτης ανεβοκατεβαίνει αλλά πάντοτε κάτω από το όριο της πολύ χαμηλής γονιμότητας. Χαρακτηριστικά το 2016 ήταν 1,38, το 2013 στο 1,23 και το 2025 «αυξήθηκε» στο 1,3.
Η δημοσίευση των στοιχείων γεννήσεων-θανάτων της ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2025 είναι απλά ανατριχιαστική για την ζώσα δημογραφική πραγματικότητα της χώρας. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το έτος 2025 ανήλθαν σε 65.594. Οι θάνατοι σε 121.566. Δηλαδή 55.972 περισσότεροι θανόντες για το 2025. Είναι σαν το 2025 να αφανίστηκε μια πόλη του μεγέθους της Καλαμάτας ή των Σερρών ή κάθε τρία χρόνια να αφανίζεται μια πόλη σαν την Πάτρα. Μια ενδιαφέρουσα ακόμη παρατήρηση είναι μια σύγκριση του έτους 2020 με το 2025, διάστημα οικονομικής σταθερότητας στο οποίο η χώρα εισέπραξε τεράστια ποσά από τα ταμεία ανάκαμψης. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το 2020 είχαν ανέλθει αντίστοιχα σε 84.767. Δηλαδή συγκρίνοντας μόνο με το 2025 υπάρχει μια μείωση γεννήσεων κατά ποσοστό 22,62% σε σχέση με το 2020.
Το παρήγορο είναι ότι και η Τουρκία έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει παρόμοιο σοβαρό πρόβλημα με το δείκτη γεννήσεων να βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό φθάνοντας στο 1,42 ενώ σε αντίθεση η Βουλγαρία παρουσιάζει εντυπωσιακή άνοδο, μετά από χρόνια προβλήματα, με το δείκτη να προσεγγίζει το 1,72. Βέβαια καμία ευρωπαϊκή ή βαλκανική χώρα δεν μπορεί να προσεγγίσει τις αντίστοιχες αφρικανικές, με δείκτες πάνω από 5. Ο πληθυσμός στην Αφρική αναμένεται να υπερτετραπλασιαστεί στις επόμενες δεκαετίες, με αποτέλεσμα την δραματική άνοδο της μετανάστευσης προς την Ευρώπη.
Στην τελευταία απογραφή του πληθυσμού το 2021, ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας ανήλθε σε 10.482.487 άτομα, καταγράφοντας μείωση κατά 3,1% σε σύγκριση με την απογραφή του 2011 και ο νόμιμος σε 9.716.889. Η Ελλάδα, με οδηγία της ΕΕ και για την αποφυγή πρόκλησης σοβαρής ανησυχίας στους «εναπομείναντες Έλληνες» δεν συλλέγει επίσημα στοιχεία εθνικότητας, φυλετικής καταγωγής ή θρησκευτικών πεποιθήσεων στις απογραφές της. Αντίθετα καταγράφει οικίες, αριθμό δωματίων, ύπαρξη θέρμανσης, ύδρευση, τουαλετών κλπ. Πόσοι από τους νόμιμους κατοίκους είναι ελληνικής καταγωγής δεν γνωρίζουμε, μπορούμε όμως άτυπα να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα από την φυλετική/εθνολογική σύνθεση των σχολείων σε όλη την επικράτεια, που είναι μάλλον απογοητευτική. Πολλοί μελετητές εκτιμούν ότι οι εκ καταγωγής Έλληνες δεν ξεπερνούν τα 9 εκατομμύρια, με μέση ηλικία 47,2 έτη, που μας κατατάσσει στην τρίτη πιο γερασμένη χώρα της ΕΕ. Επισημαίνεται πως εντός μίας μόνο δεκαετίας η μέση ηλικία στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 3,8 χρόνια, ενώ η μέση ηλικία των Ελληνίδων για την απόκτηση παιδιών έχει ανέλθει πλέον στα 32,3 έτη.
Για την ακριβέστερη αποτύπωση των πληθυσμιακών μας δεδομένων θα πρέπει να προσθέσουμε και ένα μεγάλο αριθμό προσφύγων, νόμιμων και κυρίως παράνομων μεταναστών που δεν απογράφησαν για ευνόητους λόγους. Ο συνολικός αριθμός τους, που συνεχώς αυξάνει, κατά πολλούς ίσως υπερβαίνει το 1 εκατομμύριο νέους στην συντριπτική τους πλειοψηφία μουσουλμάνοι. Βέβαια έχει υποστηριχθεί ότι η ακρίβεια της απογραφής του 2021 είναι αμφίβολη, λόγω της μεγάλης διάρκειάς της, της αδυναμίας ορισμένων να απαντήσουν διαδικτυακώς, της μη καταμετρήσεως πολλών μη επιθυμούντων, της εχθρότητας ορισμένων προς το κράτος, της μη επισκέψεως αγροτών από τους απογραφείς και περιπτώσεις συμπληρώσεως ερωτηματολογίων απογραφής σύμφωνα με πληροφορίες από γείτονες.
Μέσα σε αυτό το τοξικότατο δημογραφικό και μεταναστευτικό πλαίσιο οι προοπτικές του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα κρίνονται ως ιδιαίτερα κρίσιμες και ανησυχητικές, με τις προβλέψεις των εγχώριων και διεθνών οργανισμών να δείχνουν ραγδαία μείωση και γήρανση του πληθυσμού τις επόμενες δεκαετίες. Στις υφιστάμενες μελέτες εξετάζονται διάφορα σενάρια αισιόδοξα και απαισιόδοξα, τα οποία προσδιορίζουν τον μόνιμο πληθυσμό της χώρας μας το 2050 από 10 έως 7,1 εκατομμύρια, με μέση ηλικία τα 47 έως 50 έτη (εξαιρετικά γερασμένος πληθυσμός) και τον εν δυνάμει οικονομικό πληθυσμό από 5,5 έως 4,4. Δηλαδή δημιουργείται μια επικίνδυνα αραιοκατοικημένη χώρα, στην οποία θα διαβιεί ένα σημαντικό ποσοστό νεοεισερχομένων (αλλοδαπών που θα αποκτήσουν στο μέλλον την ελληνική υπηκοότητα ή θα ζουν παρανόμως).
Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιοι λόγοι οδήγησαν στο δημογραφικό μαρασμό. Θα τους αναφέρουμε επιγραμματικά λόγω του περιορισμένου του χώρου. Κατά την άποψη του γράφοντος η αστικοποίηση και ο μαρασμός της υπαίθρου, η επικράτηση του ατομικισμού έναντι της συλλογικότητας (του εγώ έναντι του εμείς), η γυναικεία εργασία, η κατάρρευση των πατροπαράδοτων αξιών και των προτύπων της ελληνικής κοινωνίας συνετέλεσαν τα μέγιστα στην γιγάντωση του προβλήματος. Επίσης η παρακμή της ελληνικής παιδείας, η θρησκευτική απομάκρυνση, η παρατεταμένη οικονομική κρίση και το υψηλό κόστος ζωής, η ανυπαρξία κράτους δικαίου και η αναξιοκρατία έθεσαν την ταφόπλακα σε κάθε προσπάθεια αναγέννησης του ελληνικού πληθυσμού. Οι νέες γενιές δεν έχουν όραμα, απομονώνονται στην εικονική πραγματικότητα που τους προσφέρει η τεχνολογία, ενώ η επίσημη ελληνική πολιτεία τους δίνει την χαριστική βολή υιοθετώντας και προωθώντας με κάθε τρόπο την woke και ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα.
Ιδιαίτερα η woke πολιτική, η οποία μέσω του παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να αναθεωρήσει την ύπαρξη των Εθνών και μετατρέπει τις δυτικές κοινωνίες σε άμορφες, ελεγχόμενες και αδρανοποιημένες μάζες χωρίς ταυτότητα. Η νέα αυτή αντίληψη των πραγμάτων θεωρεί τον λευκό άνθρωπο φορέα όλων των κακών που πρέπει να μειωθεί δίνοντας την θέση του σε πολυπολιτισμικά και πολυφυλετικά πρότυπα. Όλα τα παραπάνω και όχι μόνο οδήγησαν τους νέους στην αποφυγή της τεκνοποίησης ή στην μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό (Brain Drain). Για τα νέα ζευγάρια η τεκνοποίηση αποτελεί πλέον απλή επιλογή και όχι στάση ζωής, ενώ η μετανάστευση των Ελλήνων είναι μόνιμη και με αυξητικές τάσεις. Η όποια πολυδιαφημισμένη επιστροφή των συμπατριωτών μας είναι σχετικά περιορισμένη και συγκυριακή.
Οι επιπτώσεις του δημογραφικού είναι πολυποίκιλες. Δημιουργεί κοινωνική αποσταθεροποίηση, οικονομικό μαρασμό, μείωση φορολογικών εσόδων, όξυνση του ασφαλιστικού συστήματος, ενώ επηρεάζονται βαθύτατα η εκπαίδευση, οι εργασιακές σχέσεις και η κοινωνική πρόνοια. Η άμυνα και η ασφάλεια της χώρας καταρρέει και η γεωπολιτική αξία μας απομειώνεται σημαντικότατα. Ένα συρρικνωμένο και γηράσκον έθνος έχει μειωμένη αποτροπή, είναι αδύναμο σε παρατεταμένες επιχειρήσεις και μειώνει το διπλωματικό και διαπραγματευτικό του ειδικό βάρος. Το ερώτημα που προβάλει είναι εάν μπορεί να αντιστραφεί αυτή η νέα εθνική καταστροφή και τι μέτρα μπορούν να ληφθούν. Θεωρητικά θα μπορούσε να βελτιωθεί η κατάσταση σταδιακά, όπως έγινε στην γειτονική μας Βουλγαρία για να μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με κάποια αισιοδοξία.
Το κυρίαρχο σημείο είναι να αντιληφθεί η ελληνική πολιτεία το μέγεθος του προβλήματος, αλλάζοντας ριζικά τη στάση της στο δημογραφικό και ανάγοντας το σε μείζον εθνικό θέμα επιβίωσης. Προς τούτο θα πρέπει να επενδύσει σημαντικότατο ποσοστό του ΑΕΠ σε αυτόν τον τομέα, ποσοστό μπροστά στο οποίο θα ωχριούν τα ποσά που δαπανά το ελληνικό κράτος σε άλλους τομείς. Εάν αυτό δεν το ενστερνιστούν οι ηγεσίες της χώρας μας, τότε μπορεί να έχουμε σύγχρονα οπλικά συστήματα, πολιτισμό, υγεία και οτιδήποτε άλλο, αλλά δεν θα έχουμε ελληνικό λαό. Για να αποφασίσουν οι νέοι να αποκτήσουν παιδιά και όχι μόνο ένα ή δύο θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν όλες οι γεννήσεις, να θεσπιστούν σοβαρές φοροελαφρύνσεις και να δημιουργηθεί ένα πλέγμα πολλαπλής οικονομικής ενίσχυσης των οικογενειών. Με ισχυρά κίνητρα, παροχές και επιδοτήσεις μπορεί κάπως να ανακοπεί ο συνεχής κατήφορος. Ο ελληνισμός έχει ανάγκη περισσότερο μια πολύτεκνη μητέρα, παρά μια άτεκνη γυναίκα επιστήμονα και για τον λόγο αυτό η πρώτη πρέπει να τιμάται και να αμείβεται, τουλάχιστον όσο η δεύτερη. Εάν αυτό δεν υλοποιηθεί τότε είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα επιβίωσης.
Ταυτόχρονα οι κυβερνώντες θα πρέπει χρησιμοποιώντας κάθε διατιθέμενο μέσο, όπως τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, να προβάλουν τον θεσμό της οικογένειας, να ενισχύσουν την εθνική ταυτότητα, την συλλογικότητα, την κοινωνική συνοχή και να θέσουν ηθικά εμπόδια στις αμβλώσεις. Οι δημιουργία προϋποθέσεων παλιννόστησης των Ελλήνων του εξωτερικού και η απλοποίηση των διαδικασιών υιοθεσίας θα συνέβαλε στην αύξηση του πληθυσμού.
Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν υλοποιείται και εκτιμάται ότι ούτε πρόκειται να υλοποιηθεί. Η παρούσα κυβέρνηση για λόγους εντυπωσιασμού και προς άγραν ψήφων ίδρυσε το 2023 το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και εκπόνησε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό. Τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος μέχρι και σήμερα βρίσκονται στο απόλυτο μηδέν. Για να αναλογιστούμε την επικρατούσα προχειρότητα και την ουσιαστική αδιαφορία της κυβέρνησης για το όλο θέμα αξίζει να μελετήσουμε τα βιογραφικά των δύο υπουργών και της μίας υφυπουργού του εν λόγω υπουργείου. Η πρώτη, που διετέλεσε Υπουργός μέχρι το 2025, ήταν άγαμος και άτεκνη, η δεύτερη και σημερινή υπουργός ευτυχώς έχει ένα παιδί και η υφυπουργός άτεκνη. Με αυτή την ηγεσία θα πειστούν οι Ελληνίδες να παντρευτούν και να γίνουν πολύτεκνες;
Εν κατακλείδι, οδεύουμε ολοταχώς προς την βιολογική μας ανυπαρξία, έχοντας αποφασίσει οικειοθελώς να αυτοκτονήσουμε ιστορικά και κανείς δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία μας. Η ελληνική ελίτ δεν θεωρεί το δημογραφικό ως κύριο πρόβλημα και αναμένει από την μετανάστευση, νόμιμη ή παράνομη, να επιλύσει το θέμα μετατρέποντας την Ελλάδα σε πολυεθνική κοινωνία με ότι συνεπάγεται. Όπως έλεγε η εκλιπούσα αξιότιμη καθηγήτρια μου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, στους λαούς με μακραίωνη ιστορία, παρουσιάζεται το φαινόμενο της ιστορικής κόπωσης και πολλά έθνη χάνονται, λόγω απώλειας της δυναμικής τους. Ορισμένα από αυτά επιλέγουν την ηρωική έξοδο, όπως η Ιαπωνία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε αποφασίσει να πολεμήσει μέχρι ενός, αλλά την έσωσε ο αυτοκράτορας με το διάγγελμά του και άλλα εξαφανίζονται λόγω της προχωρημένης κοινωνικής σήψης, της παρακμής, της διαφθοράς και του εκφυλισμού.
