Η είδηση σαφής, ξεκάθαρη κι ελπιδοφόρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολογεί την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ κι αυτό αποτελεί κίνηση-ματ που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη και να εδραιώσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.
Μια τέτοια ενέργεια αποτελεί γεγονός πρωτόγνωρο στην ιστορία της χώρας και δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διαχείριση υποχρεώσεων, αλλά μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι, έως το τέλος του 2026, το συνολικό ύψος του δανεισμού της χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ, να υποχωρήσει κάτω από το αντίστοιχο επίπεδο της Ιταλίας. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, καθώς η Ελλάδα θα πάψει να φέρει τον τίτλο της πιο υπερχρεωμένης χώρας στην Ευρώπη, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στη Ρώμη.
Κι ενώ η μείωση του χρέους ενισχύει την εθνική αξιοπιστία, εξασφαλίζει ευνοϊκότερους όρους δανεισμού, εξοικονόμηση δισεκατομμυρίων από τη μη καταβολή τόκων και βελτίωση της θέσης της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό χάρτη, η αντιπολίτευση εξακολουθεί να κολυμπά σε μια θάλασσα μιζέριας, άγνοιας κι αναξιοπιστίας.
Προσέξτε:
Α. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε έντονα στην επιλογή πρόωρης εξόφλησης «φθηνού και ήδη ρυθμισμένου» χρέους. Επισημαίνει ότι υπάρχουν άλλες επείγουσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες και κατηγορεί την κυβέρνηση για «μισές αλήθειες» γύρω από τη διαχείριση των δημοσιονομικών διαθεσίμων.
Με άλλα λόγια: το κράτος έχει χρέος, αλλά κάποιοι θεωρούν ότι το επείγον είναι να βρούμε πού θα ξοδέψουμε τα λεφτά πριν προλάβουμε να το μειώσουμε.
Β. Το ΠαΣοΚ εμφανίστηκε τασσόμενο και με τον αστυφύλακα (πρόωρη αποπληρωμή χρέους) και με τον χωροφύλακα (εναντίον της αποπληρωμής). Χαρακτηρίζει την κυβερνητική κίνηση κατανοητή από πλευράς διαχείρισης, αλλά υπογραμμίζει ότι έχει αυστηρά όρια. Υποστηρίζει μάλιστα ότι η εμμονή αποκλειστικά σε πολιτικές αποπληρωμής χωρίς αναπτυξιακό αντίκρισμα πλήττει την πραγματική οικονομία.
Είναι η γνωστή πολιτική συνταγή: να είσαι ταυτόχρονα υπέρ και κατά, ώστε ό,τι κι αν συμβεί να μπορείς να πεις ότι είχες δίκιο.
Γ. Το ΚΚΕ κάνει λόγο για τα πλεονάσματα, που προέρχονται από την «άδικη φορολογία του λαού», την ακρίβεια και τους περιορισμούς σε μισθούς και συντάξεις. Ψέλνει μάλιστα, για μια ακόμη φορά, το γνωστό τροπάρι ότι τα οφέλη από την αποπληρωμή κατευθύνονται στη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων και όχι στην ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.
Για το ΚΚΕ, φαίνεται πως το χρέος είναι κοινωνικά άδικο όταν το πληρώνουμε, αλλά κοινωνικά χρήσιμο όταν το αφήνουμε να μεγαλώνει.
Δ. Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν έχει λάβει θέση.
Μεμψιμοιρία
Μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για αντιπολιτευτική κομματική μεμψιμοιρία, ακόμη και για υποκρισία κι άγνοια. Είναι αδιανόητο κόμματα και πολιτικοί που έχουν κυβερνήσει τη χώρα να ζητούν, αντί πληρωμής μέρους του χρέους, να κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα σε τρέχουσες και πρόσθετες κρατικές δαπάνες. Κι αυτό, επειδή οι δημοσιονομικοί κανόνες και τα αποθεματικά δεν επιτρέπουν την απευθείας μετατροπή αυτών των ποσών σε τρέχουσες πρόσθετες κρατικές δαπάνες. Υπάρχει ευρωπαϊκός κόφτης.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ειρωνεία: ζητούν από μια χώρα που κάποτε γονάτισε από το χρέος να συμπεριφέρεται σαν να μην έμαθε τίποτα από την κρίση.
Πρέπει όμως να δούμε το όλο θέμα κι από μια άλλη πλευρά.
Χρόνια και χρόνια, ισχυριζόμαστε ότι το δημόσιο χρέος πνίγει την Ελλάδα. Μάλιστα, ακόμη κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, που στην πρώτη του οκταετία το χρέος πήρε τη μεγάλη ανηφόρα, είχε πει το περίφημο: «ή το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος».
Σήμερα λοιπόν που υπάρχει μια κυβέρνηση που μαζεύει τα πράγματα και μειώνει το χρέος, μπορούμε να λέμε… όχι, μην το κάνεις; Κι ειδικά μετά απ’ όσα περάσαμε;
Ξεχάσαμε ότι το χρέος έφερε τα μνημόνια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τις ταπεινώσεις; Και τώρα γκρινιάζουμε που το χρέος ελαφραίνει; Ειδικά η Αριστερά που θεωρητικά νοιάζεται για τους ασθενέστερους;
Ξέρετε κάτι; Είναι εθνικό καθήκον η μείωση του χρέους. Πολύ περισσότερο —κι αυτό δεν το επισημαίνει η αντιπολίτευση— που τα δάνεια του πρώτου μνημονίου που ξεφορτώνονται οι Μητσοτάκης – Πιερρακάκης είναι πανάκριβα.
Ναι, ο Έλληνας δεν σιτίζεται από τον… λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ. Ούτε ενοίκιο ή φροντιστήρια των παιδιών πληρώνει. Ναι, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έχει ιδέα τι σημαίνει προπληρωμή του χρέους. Ναι, οι περισσότεροι ίσως να επιθυμούν κάποια ευρώ στην τσέπη σήμερα, παρά πιστοληπτικές αναβαθμίσεις κι άλλα τέτοια περίεργα που θα φανούν αργότερα.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της επικίνδυνης άγνοιας: το χρέος δεν έχει κάμερες, δεν χειροκροτεί, δεν ψηφίζει και δεν ζητάει επίδομα. Οι τόκοι, όμως, πληρώνονται κανονικά.
Για σκεφτείτε κι αυτό: θα κυνηγάμε τον Μητσοτάκη που αντί να χαϊδεύει ώτα πληρώνει χρέος και δεν κυνηγάμε, ούτε καν φραστικά, όσους το εκτίναξαν στα ύψη; Από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κώστα Καραμανλή; Μπορούμε να λέμε… όχι, δεν θα ξεχρεώνουμε, μετά όσα περάσαμε; Είναι παραλογισμός αυτό, βαθιά ντροπιαστικό για την αντιπολίτευση. Είναι βαθύτατη άγνοια και φτηνός λαϊκισμός.
