Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Παύλο Πολάκη, κυρίως από τρία γεγονότα:
Α. Τους συνεχείς καυγάδες του με όλους και κυρίως με τον Άδωνις Γεωργιάδη.
Β. Τον διαπληκτισμό του (2016) με δημοσιογράφο σε συνέντευξη Τύπου, που του είπε σε απευθείας πανελλήνια μετάδοση: «κανονικά έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη»!
Γ. Τη δημόσια παραδοχή του, ότι την περίοδο που ήταν δήμαρχος Σφακίων (2011-2014), διατηρούσε διπλά βιβλία στο λογιστήριο του Δήμου. Παραδοχή που δεν άκουσε ποτέ η Δικαιοσύνη…
Ο Πολάκης, αποτελεί μια κορυφαία πολωτική παρουσία της εποχής που η Αριστερά διακύβευσε την πορεία της χώρας. Κι είναι σαφές ότι δεν επένδυσε στη γλώσσα της συναίνεσης, αλλά στη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο — και σε μεγάλο βαθμό, ως προσωπικό πολιτικό σήμα κατατεθέν.
Η πολιτική του πρακτική θυμίζει περισσότερο «πολιτικό αντάρτικο» παρά κοινοβουλευτική διαχείριση. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του χαρακτηρίζονται από επιθετική ρητορική, προσωπικές επιθέσεις, σκληρούς χαρακτηρισμούς και μια διαρκή διάθεση αμφισβήτησης θεσμών, αντιπάλων και δημοσιογραφικών κύκλων. Για τους υποστηρικτές του, αυτή η στάση εκφράζει αυθεντικότητα, λαϊκή οργή και απουσία πολιτικής υποκρισίας. Για τους επικριτές του, αποτελεί παράδειγμα τοξικού πολιτικού λόγου που υποβαθμίζει τον δημόσιο διάλογο.
Ο Πολάκης δεν εμφανίζεται ως πολιτικός που επιδιώκει να πείσει τους πάντες. Αντίθετα, μοιάζει να λειτουργεί μέσα από τη λογική της συνεχούς πολιτικής έντασης. Κάνει συστηματικά αυτό που «βολεύει» την Αριστερά: δημιουργεί μέτωπα, προσωποποιεί αντιπαραθέσεις και μετατρέπει κάθε σύγκρουση σε πεδίο πολιτικής επιβίωσης. Η δημόσια εικόνα του στηρίζεται στο ύφος του «απείθαρχου μαχητή» που δεν φοβάται να ξεπεράσει τα όρια της πολιτικής ευπρέπειας. Μιλούσε και μιλά ως άνθρωπος που πιστεύει ότι η πολιτική δεν είναι διάλογος αλλά πολιορκία.
Στα κοινωνικά δίκτυα, αυτή η στρατηγική κορυφώνεται. Οι αναρτήσεις του συχνά μοιάζουν περισσότερο με πολεμικές επιθέσεις χαρακωμάτων παρά με θεσμικές τοποθετήσεις. Η γλώσσα του είναι ωμή, άμεση και συχνά διχαστική, στοιχείο που διατηρεί υψηλή δημοσιότητα αλλά ταυτοχρόνως αναπαράγει ένα μοντέλο πολιτικής βασισμένο στη διαρκή πόλωση.
Η περίπτωση Πολάκη αναδεικνύει και μια βαθύτερη μετατόπιση της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας: τη μετάβαση από τον πολιτικό του συμβιβασμού στον πολιτικό της μόνιμης αντιπαράθεσης και πολιτικού εκτροχισμού. Μάλιστα, στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, διαθέτει ένα ποσοστό, λίγο κάτω από το 50%, προσώπων που συμφωνούν μαζί του.
Γιατί κάθε εποχή γεννά τους καθρέφτες της — κι ο Πολάκης υπήρξε από τους πιο θορυβώδεις …καθρέφτες της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Μόνο η Ζωή αμφισβητεί τα πρωτεία του.
Ο Πολάκης λοιπόν, από εκεί που ήταν στενός συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα, έκαναν και διακοπές μαζί, έγινε το τελευταίο διάστημα…απόβλητος. Κι όχι μόνο αυτό. Δεδομένης της δημοφιλίας του στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου, κατέστη κι η αδιαφιλονίκητη προσωπικότητα να αναλάβει τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τα …ασημικά, δηλαδή κτίριο Κουμουνδούρου, σήμα, κρατική επιχορήγηση και λοιπά ιδιαιτέρως χρήσιμα. Στην πολιτική, όμως, οι πιο πιστοί στρατιώτες είναι συχνά οι πρώτοι που εγκαταλείπονται στο πεδίο.
Τουτέστιν, τον έχει αποκλείσει ο Τσίπρας κι οι τοποτηρητές του μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαφές πια, ότι επιθυμεί την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, την προσχώρηση στο κόμμα του (ανακοινώνεται στις 26 Μαΐου) όσων εκείνος θέλει και τη μεταφορά των…ασημικών προς εκείνον…
Μα ο Πολάκης ήταν μέγιστο εμπόδιο. Το ίδιο κι ο Νίκος Παππάς (ο 13-0) που συντάχθηκε με τον αψύ Κρητικό… Κι αποφασίστηκε να αποκεφαλιστεί ο Σφακιανός… Δεν ήταν δύσκολο. Ξέρουν στην Αριστερά από Σταλινικές… μέθοδες!
Κι έτσι, ο Πολάκης διαγράφηκε από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Η αφορμή αστεία. Βγήκε και κατέκρινε τον … Θανάσης Χατζησωκράτη που ζήτησε αυτό που επιθυμεί ο Τσίπρας, την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο …πρόεδρος Σωκράτης Φάμελλος, αντί να διαγράψει τον Χατζησωκράτη που ζήτησε και πρότεινε το αδιανότητο, διέγραψε τον… Πολάκη! Αριστερός σουρεαλισμός!
Προσέξτε: Δεν διέγραψε τους 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν πάρει στο κατόπι τον Τσίπρα και τρέχουν στις εκδηλώσεις του, όπως προσφάτως στη Ρεματιά, αλλά διέγραψε τον Πολάκη που ζήτησε να συνεδριάσουν τα όργανα του κόμματος για να δούνε τι θα γίνει. Και μίλησε περί ύποπτης αδράνειας του Φάμελου…
Άδικο είχε; Το κακό για τον ίδιο είναι, ότι αυτό που έλεγε κάποτε στους αντιπάλους του «μόνος μου και όλοι σας», γίνεται πράξη. Με τη διαφορά ότι τώρα αφορά τους συντρόφους του. Όλοι πίσω από τον Τσίπρα με την ελπίδα να εκλεγούν πάλι βουλευτές κι εκείνος ΜΟΝΟΣ του.
Είναι ο ίδιος Πολάκης, που μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Βαρουφάκη, τον Στρατούλη, τον Λαφαζάνη, τον Ηλιόπουλο, την Αχτσιόγλου, τον Τζανακόπουλο και τα άλλα παιδιά του νεοκομμουνισμού, κουνούσαν το δάκτυλο στην ελληνική κοινωνία και …δίδασκαν για το… Αριστερό ηθικό πλεονέκτημα… Είναι ο ίδιος Πολάκης του πολιτικού τσίρκου που έπαιξε τη χώρα κορώνα γράμματα… που ζητούσε από τον Τσίπρα να βάλει φυλακή αντιπάλους του για να νικήσει στις εκλογές…. Είναι ο ίδιος Πολάκης που θεωρούσε τον εαυτό του κάτι σαν αρχιστράτηγο του… Δημοκρατικού Στρατού….Είναι ο ίδιος Πολάκης που πολιτεύτηκε σαν να βρισκόταν ακόμη σε εμφύλιο που μόνο ο ίδιος έβλεπε.
Να ξαναπούμε, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Πολάκης έχει όλα τα δίκια με το μέρος του. Κι ίσως τελικά να είναι κάτι περισσότερο από ένα πρόσωπο της πολιτικής επικαιρότητας. Ίσως να αποτελεί το πιο αυθεντικό προϊόν μιας εποχής που έμαθε να τρέφεται από τον θυμό, τη σύγκρουση και τη διαρκή κατασκευή εχθρών.
Για χρόνια υπήρξε χρήσιμος για το σύστημα που σήμερα τον αποβάλλει. Ήταν η φωνή της επιθετικότητας όταν αυτή εξυπηρετούσε πολιτικά σχέδια. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη σύγκρουση θέαμα και το θέαμα πολιτική στρατηγική.
Τώρα όμως, το ίδιο πολιτικό περιβάλλον που τον ανέδειξε, δείχνει να τον θεωρεί βάρος. Κι έτσι ο «απείθαρχος μαχητής» μένει μόνος — όχι απέναντι στους αντιπάλους του, αλλά απέναντι στους πρώην συντρόφους του.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη πολιτική ειρωνεία της ιστορίας του: ότι ο άνθρωπος που επέζησε μέσα από τη σύγκρουση, κινδυνεύει τελικά να καταστραφεί από αυτήν.
