Στη Ρεματιά, το μικρό γραφικό θεατράκι στο Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας προχθές το βράδυ, τρέλανε κόσμο και κοσμάκη.
Την ώρα που κάποιοι φίλοι του ξελαρυγγιάζονταν με το σύνθημα «Τσίπρα γερά, να πέσει η Δεξιά», ο ίδιος έλεγε: «Θα μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας»!!
Λέγεται, ότι ο κόσμος που βρισκόταν στα σπίτια του, πέριξ του θεάτρου, με το ζόρι κι από αστική ευγένεια κρατήθηκε να μη γελάσει στεντόρεια.
Στη Ρεματιά του Χαλανδρίου, λοιπόν, κάτω από τα πεύκα και τα νυχτολούλουδα που κάποτε άκουγαν κιθάρες και καλοκαιρινές παραστάσεις, στήθηκε ξανά το γνώριμο πολιτικό θέατρο της μεταπολίτευσης. Μόνο που αυτή τη φορά, η σκηνή έμοιαζε λιγότερο με δημόσια συζήτηση και περισσότερο με περιοδεύοντα θίασο αναβίωσης παλιών επιτυχιών. Ένα είδος πολιτικού «rerun», όπου οι πρωταγωνιστές επιστρέφουν με ελαφρώς πιο γκρίζους κροτάφους αλλά με το ίδιο χειρόγραφο στην τσέπη.
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε σαν παλιός καπετάνιος που ξαναβγαίνει στο κατάστρωμα για να πείσει το πλήρωμα πως αυτή τη φορά ξέρει ακριβώς πού βρίσκονται οι ξέρες. Και το κοινό, μοιρασμένο ανάμεσα σε νοσταλγία, πίστη και πολιτική αμνησία, χειροκροτούσε με εκείνη τη θέρμη που έχουν οι άνθρωποι όταν ακούν υποσχέσεις χωρίς λογαριασμό στο τέλος.
Το «πού θα βρεθούν τα λεφτά», αντιμετωπίστηκε περίπου σαν ενοχλητική λεπτομέρεια, σαν λεκές επάνω σε τραπεζομάντιλο επαρχιακής ταβέρνας. Ένα κύμα φορολόγησης του περίφημου … 1% παρουσιάστηκε σχεδόν ως θαυματουργός άρτος και ιχθύς της νέας εποχής. Και κάπου εκεί, οι παλαιότεροι θυμήθηκαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, όπως θυμάται κανείς παλιό εφηβικό έρωτα: με συγκίνηση, αλλά και με την πικρή γνώση του πώς τελείωσε.
Οι δεσμεύσεις έπεφταν βροχή. Γιατρών, δασκάλων, εργαζομένων, αδικημένων, κατατρεγμένων. Αν άπλωνες λίγο το χέρι στη Ρεματιά, είχες πολλές ελπίδες να σε διορίσουν συμβολικά πριν τελειώσει η ομιλία. Η Ιστορία, άλλωστε, καλούσε ξανά τον εκλεκτό της. Και εκείνος, με ύφος ανθρώπου που επιστρέφει από πολιτική εξορία ενώ στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από το κάδρο, δήλωνε έτοιμος να συγκρουστεί με το «σύστημα». Άντε πάλι, φτου κι απ’ την αρχή…
Η αλήθεια είναι ότι η φράση «κράτος δικαίου», ακούστηκε τόσο παράξενα στο στόμα του, όσο θα ακουγόταν η λέξη «νηστεία» σε πανηγύρι με αντικριστό. Οι παλιές ιστορίες ξύπνησαν αμέσως σαν κουνούπια καλοκαιρινής νύχτας: Novartis, προστατευόμενοι μάρτυρες, πολιτικές αγχόνες, δημοψηφίσματα που έγιναν χαρτοπόλεμος εξουσίας, Δικαιοσύνη, Θάνου, βόλτες Τζανακόπουλου στον Άρειο Πάγο, κατάδικος Παππάς, ινστιτούτο Φλωρεντίας… Σκέφτομαι ότι η συλλογική μνήμη στη χώρα μας λειτουργεί σαν ασανσέρ πολυκατοικίας του μεσοπολέμου, συχνά σταματά μεταξύ των ορόφων.
Φυσικά, από τη Ρεματιά, δεν θα μπορούσε να λείπει ο διαχρονικός «κακός» του έργου. Ο Γιάννης Στουρνάρας επανήλθε στον ρόλο του μόνιμου αντιπάλου, σχεδόν σαν πολιτικός Μόμπι Ντικ που ο καπετάνιος Τσίπρας εξακολουθεί να κυνηγά στα ταραγμένα νερά της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Για κάποιους υπήρξε θεματοφύλακας της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Για την Αριστερά, εμπόδιο στα μεγάλα επαναστατικά σχέδια.
Η βραδιά όμως είχε και νέες αφίξεις. Έναν αρχιτέκτονα-αναλυτή, Αλεξάκος με τ’ όνομα, που μιλούσε σαν να είχε ανακατέψει στο μπλέντερ θεωρίες συνωμοσίας, TikTok επαναστατισμό και μεταμεσονύκτιες αναρτήσεις κοινωνικής δικτύωσης. Για το νερό, τα data centers, τις ΜΕΘ, τις σκοτεινές δυνάμεις που απεργάζονται το μέλλον του πολίτη. Έμοιαζε σαν ο Παύλος Πολάκης να συνάντησε τον Ιούλιο Βερν σε πάνελ περιφερειακού καναλιού.
Και μέσα σε όλη αυτή τη σουρεαλιστική πολιτική οπερέτα, ξεχώρισε η κυρία Παπαδοπούλου. Μεταγραφή από τον «πράσινο ήλιο». Με καλοδουλεμένο λόγο, καθαρή άρθρωση, καλή κομματική προπαρασκευή. Υπερασπίστηκε με πάθος την ανάγκη διαρκούς καταγγελίας της Δικαιοσύνης και εισέπραξε θερμό χειροκρότημα. Διότι στην Ελλάδα του 2026, οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει τον βιασμό που υπέστη η Δικαιοσύνη από τον θίασο της Αριστεράς.
Κι έτσι τελείωσε άλλη μια βραδιά στη Ρεματιά. Με χειροκροτήματα, συνθήματα, υποσχέσεις, φαντάσματα του παρελθόντος και τη γλυκιά μυρωδιά πολιτικής νοσταλγίας να αιωρείται στο δασάκι με τα πεύκα.
Σαν παλιό τραγούδι που ξέρεις πως το έχεις ξανακούσει, αλλά κάποιοι επιμένουν να το παρουσιάζουν ως καινούργια επιτυχία.
Πάντως, αυτήκοος μάρτυρας των τεκταινομένων, τα είπε όλα με μια φράση: Ο Τσίπρας ξανάρχεται και η λογική παίρνει άδεια άνευ αποδοχών…
