Μου ήρθε αυτός ο προβοκατόρικος τίτλος και είπα να δοκιμάσω τι μπορεί να γραφεί από κάτω του.
Ναι η Γροιλανδία είναι το παιχνίδι που είχε ο γιος του γείτονα το λιγουρεύεσαι ο πιτσιρικάς αλλά δεν τολμάς να απλώσεις χέρι. Μέχρι που μια μέρα τολμάς. Και τότε ο πλανήτης, η Γη, ο κόσμος, εμείς ανησυχούμε. Κι ας είναι τόσο μακριά και παγωμένη η Γροιλανδία που στοιχηματίζω ότι οι πιο φύτουκλες θα έχουν ήδη γκουγκλίσει να δουν πού ακριβώς είναι, τι νόμισμα έχει, πόσους νοματαίους έχει για κατοίκους, τι τρώνε…
Πάγοι! Αυτοί είναι οι πιο πάλιουρες στη Γροιλανδία οπότε ούτε ο Δανός, ούτε ο Αμερικανός μπορούν να διαγωνιστούν.
Από την άλλη ο Αμερικανός πορτοκαλί δάκος του πλανήτη έχει αποφασίσει ότι τη θέλει και δε του αλλάζει ουδείς γνώμη. Το τι θα κάνει, τι θα γίνει αν κάνει αυτό που απειλεί, πώς θα αντιδράσουν οι υπόλοιποι και κυρίως η Ευρώπη – στην οποία ανήκομεν άλλωστε είναι αντικείμενα της επόμενης μέρας.
Κι έχεις και τα μπλόκα στους δρόμους. Δε λέω «μας» αφού πια οι δρόμοι ανήκουν στους κατασκευαστές που έχουν ρήτρα στα διόδια να αποζημιώνονται αν δεν περνάει «τόσος αριθμός αυτοκινήτωνε» καθ’ εκάστην…
Η κυβέρνηση έχει χάσει τη μάχη στο έργο: κοινωνικός αυτοματισμός – κι αυτό είναι δείγμα ότι κάτι τρίζει στο κυβερνητικό οικοδόμημα που στα θεμέλιά του αντί για τη γυναίκα του πρωτομάστορα έχει τη λίστα Πέτσα, τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ δηλαδή.
Δι’ αυτού του τρόπου οι δρόμοι ανήκουν σε όλους μας τελικά ακόμη και όταν διεκδικούμε! Δεν έχει σημασία που τώρα διεκδικούν οι αγρότες. Κάποιοι άλλοι κάτι θα διεκδικήσουν αύριο.
Ζούμε πολλές διαφορετικές ζωές, ταυτότητες και ρόλους κάθε μέρα. Όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε. Ή τουλάχιστον να έχουμε προσπαθήσει!
Γιάννης Καφάτος
