Είναι κατανοητή η ανθρώπινη αδυναμία των περισσότερων πολιτικών -και δη των πολιτικών ηγετών- να πουν αντίο στην ενεργό πολιτική. Πιάνουν στασίδι και απαιτούν από τους αντικαταστάτες ή εν συνόλω από τους επόμενους, να τους «προσκυνούν». Να τους κάνουν σημεία αναφοράς, ακόμη και να ακολουθούν τις δικές τους θελήσεις ή πολιτικές.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν υπεραμύνονται μιας ιδέας, αλλά τη δική τους υπαρξιακή ανάγκη να βρίσκονται «επικεφαλής»! Κι είναι χαρακτηριστικά τα λόγια που είχε πει κάποτε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντιν Άτσεσον: «Όταν εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις λίγο».
Το έχουμε δει επανειλημμένως. Ειδικά στον τόπο μας, όπου συχνά τους πολιτικούς, τους χωρίζει από την πολιτική μόνο κάποια βαριά ασθένεια ή η ώρα του μεγάλου τους ταξιδιού. Αυτό το φαινόμενο είναι και εθισμός και συνεχής ναρκισσιστική ανάδραση, αναφορικά με την εξουσία.
Η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, είναι χαρακτηριστική. Έχοντας προσπεράσει τα μισά της όγδοης (8ης) δεκαετίας της ζωής του, αδυνατεί να κατανοήσει ότι είναι πρώην. Αδυνατεί να κατανοήσει ότι η ιστορία συνεχίζεται χωρίς εκείνον και μάλιστα καλύτερα από εκείνον. Αδυνατεί να κατανοήσει ότι τον απομάκρυναν από την εξουσία οι πολίτες. Έχασε κι έφυγε από την εξουσία, σε αντίθεση με τον αντικαταστάτη του, ο οποίος κερδίζει συνεχώς όλες τις εκλογικές μάχες εδώ και δέκα χρόνια!
Ανέτρεψε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και σήμερα επιδιώκει να ανατρέψει και τον Κυριάκο, βασισμένος σε εμμονές, συμπλέγματα και στον απαράμιλλο ναρκισσισμό του. Ψάχνει συνεχώς τρόπους για να διαφοροποιείται από τη ΝΔ, να την πολεμά, να επιχειρεί να της κόψει τον δρόμο προς την τρίτη κυβερνητική θητεία. Είναι σαφές ότι θέλει να πεθάνει επάνω στο …σανίδι του θεάτρου, αδιαφορώντας αν πυροβολεί το κόμμα που τον συγχώρησε και τον έκανε πρωθυπουργό. Και την Ελλάδα ταυτοχρόνως.
Για σκεφτείτε: Ο Σαμαράς που σουλατσάριζε στην Κωνσταντινούπολη με δώδεκα υπουργούς του (2013), δηλώνοντας ότι πρόκειται για μια «καλή μέρα», ανησυχεί σήμερα για την πολιτική Κυριάκου Μητσοτάκη, που έχει κάνει τη χώρα αστακό! Με πλοία, αεροπλάνα και ασπίδες!
Είναι και κάτι άλλο: Γιατί τότε, στην Κωνσταντινούπολη, δεν είπε κουβέντα ο Σαμαράς για το casus belli; Ο Μητσοτάκης ήταν εκείνος που το έπραξε μέσα στην Άγκυρα, όχι εκείνος.
Πάμε παρακάτω: Τώρα, τον ενοχλεί, που η ΝΔ αποτελεί υβρίδιο ΠαΣοΚ και ΛΑΟΣ!
Σοβαρά τώρα; Ο ίδιος δεν προσκάλεσε και πήγε στη ΝΔ το ΛΑΟΣ; Τον Βορίδη, τον Άδωνι, τον Πλεύρη; Ο ίδιος δεν συγκυβέρνησε με το ΠαΣοΚ και δη με στελέχη του που αφομοιώθηκαν τελικά από τη ΝΔ και τους ψηφοφόρους της; Ο ίδιος δεν ήταν που στις 5 Ιουνίου 2016 στο «iefhmerida» δήλωνε ότι, «θέλω να δω Διαμαντοπούλου, Λοβέρδο και Γιάννη Μανιάτη στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ;». Άρα, τι μιλάει για υβρίδια και παρόμοια που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα;
Είναι κι άλλα. Μιλάει για… προδομένη ψυχή της παράταξης. Ποιος; Ο Αντώνης Σαμαράς που την πρόδωσε και την έριξε από την εξουσία. Που την έφτασε αργότερα στο 18%, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, το χαμηλότερο της ιστορίας της!
Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για το… μέγιστο αμάρτημα της κυβέρνησης, τον γάμο των ομοφύλων, που δήθεν συντάραξε την κοινωνία. Πέραν του γεγονότος ότι ο νόμος αυτός άπτεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λησμονά ο Αντώνης Σαμαράς, ότι μιλάμε για 400 ζευγάρια όλα κι όλα στη χώρα. Πολίτες που δεκαετίες ήταν εγκλωβισμένοι σε νομικό κενό.
Ξεσήκωσε προχθές ολόκληρο σάλο, υπερβολές, αν όχι με ψεύδη!! Με αφορμή την ένδειξη «άλλο» στο φύλλο ασθενούς του ΕΟΠΥΥ (δίπλα στο άρρεν και στο θήλυ), άρχισε να φωνάζει για… μεταλλάξεις και να κατηγορεί την κυβέρνηση για woke ατζέντα. Μα πάλι βιάστηκε ή δεν θυμήθηκε, ότι επί των ημερών του ως πρωθυπουργός, τα ίδια ακριβώς αναγράφονταν στα δημόσια έγγραφα, τα ίδια ISO με τα σημερινά.
Κάτι τελευταίο: Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έβγαλε άχνα για τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ, την «ασπίδα του Αχιλλέα», για την προστασία του εθνικού εναερίου χώρου και όχι μόνο. Στρίβειν δια της σιωπής…
Το λες και μικροψυχία αυτό. Αλλά είναι κάτι περισσότερο.
Είναι η αδυναμία ενός πολιτικού να αποδεχθεί ότι η ιστορία δεν του ανήκει. Ότι κάποτε η εξουσία τελειώνει, η θέση αδειάζει και η πολιτική συνεχίζεται χωρίς τον ίδιο.
Είναι και κάτι ακόμη: Ο Σαμαράς δεν έχει κανένα δικαίωμα να ζητά από την παράταξή του, την κυβέρνηση ή τη χώρα, να μείνει κι αυτή πίσω, για να μη νιώσει ο ίδιος ότι είναι παρελθόν.
