Τα μάθατε φαντάζομαι. Οι πανάκριβοι Γάλλοι σύμβουλοι ( Publicis Communications) που σχεδίασαν κι υλοποίησαν το Rebranding του Τσίπρα, έχουν αρχίσει να του κλείνουν συνεντεύξεις σε διάφορα ευρωπαϊκά ΜΜΕ.
Στη Γαλλία, έδωσε συνέντευξή στην Κεντροαριστερή «Le Monde». Είχε τίτλο «Ήρθε η ώρα να πω την αλήθεια μου», αναφέρθηκε εκτενώς στο παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης του 2015, το δημοψήφισμα και την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια, παραδεχόμενος παράλληλα ότι του λείπει η ενεργός πολιτική.
Στο Βέλγιο, τον πήγαν στη «Le Soir», που κινείται στον Κεντρώο χώρο κι απευθύνεται στην πολιτική και οικονομική ελίτ των Βρυξελλών και της Βαλονίας. Διαθέτει, μάλιστα, σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στο γαλλόφωνο Βέλγιο. Με όσα είπε, άσκησε δριμύτατη κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ανέπτυξε το πρόγραμμα του κόμματός του. Κι ούτε λίγο, ούτε πολύ, είπε ότι …γνωρίζει πια τη δουλειά του πρωθυπουργού κι ότι είναι έτοιμος ν’ αναλάβει πάλι!!!
Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αναφέρθηκε στα πεπραγμένα του που βύθισαν τη χώρα. Ούτε ρωτήθηκε από τους επιλεγμένους δημοσιογράφους. Για την τεράστια ανεργία που δημιούργησαν οι πολιτικές του, για τις αυταρχικές κι απολυταρχικές συμπεριφορές, τις προσπάθειες να κλείσει φυλακή τους πολιτικούς αντιπάλους του με κουκουλοφόρους ψευδομάρτυρες. Δεν είπε τίποτα για την αμορφωσιά που έφερε στην εξουσία. Για τα ανείπωτα ψέματα, το θράσος, την απόλυτη εργαλειοποίηση των θεσμών, το κλείσιμο των τραπεζών. Την διάλυση της ΔΕΗ, τα διάτρητα σύνορα, τους φοιτητές που χοροπηδούσαν επάνω στο γραφείο του υπουργού Παιδείας (Γαβρόγλου).
Δεν είπε το παραμικρό για τους τυχάρπαστους που έδωσε εξουσία, για τις ιδεοληψίες, την ιδεολογική εξόντωση της Μεσαίας τάξης. Για το μίσος που διαπότισε σημαντικά κομμάτια της κοινωνίας, ειδικά απέναντι στο Αστικό καθεστώς. Για τον ανορθολογισμό που κατέστησε κυρίαρχο. Για τη συνεργασία με την Ακροδεξιά! Για το θλιβερό… «ή εμείς ή αυτοί» που φώναζε από τα μπαλκόνια», σκορπώντας μίσος!
Αυτά, προφανώς, δεν χωρούν εύκολα στο καινούργιο αφήγημα.
Γιατί το καινούργιο αφήγημα χρειάζεται έναν άλλο Αλέξη Τσίπρα. Έναν πολιτικό που εμφανίζεται σήμερα ως έμπειρος ευρωπαίος statesman, απαλλαγμένος από τις εντάσεις και τις αντιφάσεις της κυβερνητικής του περιόδου. Έναν άνθρωπο που «έμαθε», που «ωρίμασε», που «γνωρίζει πλέον τη δουλειά» και είναι έτοιμος, όπως ο ίδιος λέει, να επιστρέψει.
Μόνο που υπάρχει ένα …μικρό πρόβλημα. Η πολιτική δεν είναι διαφημιστική καμπάνια. Δεν αρκεί ένα νέο λογότυπο, μια καινούργια φωτογράφιση, μερικές προσεκτικά επιλεγμένες συνεντεύξεις και ένα αφήγημα επανεκκίνησης για να διαγραφεί το παρελθόν.
Ναι, ασφαλώς ο Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να επανέλθει στην πολιτική. Έχει επίσης κάθε δικαίωμα να παρουσιάσει τη δική του αποτίμηση για την περίοδο 2015-2019, να υπερασπιστεί τις επιλογές του και να ασκήσει κριτική στη σημερινή κυβέρνηση. Το ίδιο δικαίωμα, όμως, έχουν και οι πολίτες: να θυμούνται, να συγκρίνουν και να κρίνουν.
Και η περίοδος εκείνη δεν ήταν μια υποσημείωση της πολιτικής του διαδρομής. Ήταν η ίδια η πολιτική του διαδρομή.
Ήταν το δημοψήφισμα του 2015, οι δραματικές διαπραγματεύσεις εκείνου του καλοκαιριού, η συμφωνία του τρίτου προγράμματος, οι πολιτικές συγκρούσεις που ακολούθησαν, η έξοδος από το πρόγραμμα και, τελικά, η εκλογική ήττα του 2019.
Όλα αυτά αποτελούν μέρος της πολιτικής του κληρονομιάς. Και δεν μπορούν να αντικατασταθούν από μια νέα αφήγηση επειδή σήμερα το επικοινωνιακό περιβάλλον είναι διαφορετικό.
Αυτό είναι, ίσως, και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σημερινής επιστροφής.
Δεν επιστρέφει απλώς ένας πρώην πρωθυπουργός στην επικαιρότητα. Επιστρέφει ένας πολιτικός που επιχειρεί να ξανασυστηθεί.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό στοίχημα κι όχι αν του ετοιμάζουν κάποιοι μερικές συνεντεύξεις στο εξωτερικό. Ούτε αν κάποιοι καλοπληρωμένοι σύμβουλοι προσπαθούν να του οικοδομήσουν νέο προφίλ.
Ποιον μπορεί να πείσει στην Ελλάδα και δη σε επίπεδο πλειοψηφικό;
Γιατί άραγε δεν λέει τι θα έκανε διαφορετικά σήμερα, από όσα έκανε τότε; Έχει κάνει αυτοκριτική;
Δύσκολα πράγματα. Εξ ου και εκπαιδεύεται συστηματικά στο… περισπούδαστο ύφος, με το οποίο λέει πολλά, χωρίς να λέει τίποτα ουσιώδες κι εποικοδομητικό. Μόνο ότι ο Μητσοτάκης τα κάνει όλα λάθος! Μα απ’ αυτόν χάνει συνεχώς και παντού, εδώ και δέκα χρόνια.
Ξέρετε κάτι; Η επιστροφή δεν κρίνεται στις στήλες κάποιων φιλικών ευρωπαϊκών εφημερίδων. Ούτε από τη στήριξη της εγχώριας ολιγαρχίας και των βαρόνων των ΜΜΕ.
Κρίνεται από τους πολίτες. Κι οι πολίτες έχουν μνήμη.
Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία για το νέο αφήγημα. Γιατί, μπορείς να αλλάξεις το όνομα ενός πολιτικού εγχειρήματος, το λογότυπο, την αισθητική και την επικοινωνιακή στρατηγική.
Δεν μπορείς, όμως, να κάνεις rebranding στην ιστορία…
Δώσαμε, δώσαμε μάστορα…
