Όποιος ισχυρίζεται -όπως ρεπορτάζ τηλεοπτικών δικτύων, ιστοσελίδων και λοιπών ΜΜΕ- ότι όλα είναι ρόδινα στην Αμαλίας, μάλλον υπερβάλλει (sic) ή διακρίνει τα δεδομένα όπως θα ήθελε να είναι κι όχι όπως είναι.
Στο κόμμα Τσίπρα, υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας στελεχών προς την εκπρόσωπο Τύπου Θεώνη Κουφονικολάκου, αναφορικά με τον τρόπο που διαχειρίζεται την επικοινωνία του κόμματος, τόσο στο εσωτερικό του, όσο και προς τα ΜΜΕ, αλλά και τον συντονισμό του Γραφείου Τύπου. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται ότι στην επικοινωνία ασκούνται προσωπικές πολιτικές, ότι υπάρχει αλαζονεία κι η σύμπνοια στον τομέα αυτό έχει μικρά ποσοστά ανάμεσα στα στελέχη.
Θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι στην Αμαλίας υπάρχει έντονη ανταγωνιστικότητα ανάμεσα σε παλιούς και νέους. Ότι οι δυο ομάδες «αλληλοβλέπονται» με καχυποψία. Κι ότι οι παλιοί καταλογίζουν στην Κουφονικολάκου σοβαρά επικοινωνιακά ατοπήματα.
Ισχυρίζονται, επί παραδείγματι, ότι ορισμένες δημόσιες θέσεις της, ήταν άτοπες, προσωπικές και προκάλεσαν συζητήσεις που δεν επιθυμούσε ο Τσίπρας. Όπως η δήλωσή της ότι αν ήταν κυβέρνηση η ΕΛΑΣ κι ο Νετανιάχου ερχόταν στην Ελλάδα, θα εφαρμοζόταν το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου!! Η δήλωση αυτή έφτασε στον Τσίπρα, με πολλά σαρκαστικά και επικριτικά σχόλια από τα ΜΜΕ και φωνές που εκφράζουν τον πολιτικό ρεαλισμό.
Επιπλέον, οι τοποθετήσεις της για την προτεινόμενη «πατριωτική εισφορά» προκάλεσαν επίσης αντιδράσεις, με τη Νέα Αριστερά να κατηγορεί την ΕΛΑΣ ότι προτείνει προσωρινό και όχι μόνιμο αναδιανεμητικό μέτρο.
Τέλος, εκτός άλλων, έχουν προκαλέσει ερωτηματικά και οι διαφορετικές διατυπώσεις της για τη σχέση με το ΠΑΣΟΚ και το ενδεχόμενο μελλοντικών συνεργασιών, με δημοσιεύματα να επισημαίνουν ότι μέσα σε διάστημα λίγων ημερών είχαν δοθεί διαφορετικά στίγματα για το ίδιο ζήτημα.
Αυτά και πολλά άλλα, έχουν μεταφερθεί στον Τσίπρα με την απαραίτητη διακριτικότητα, δεδομένου ότι η Κουφονικολάκου αποτελεί επιλογή του. Όμως, αυτό δεν φαίνεται να έχει σχέση με το γεγονός, ότι έχουν μειωθεί οι τηλεοπτικές της εμφανίσεις ή έστω έχει κάνει ένα βήμα πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που εκπέμπεται από την Αμαλίας δεν παραπέμπει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, σε μια ομάδα που έχει βρει τον βηματισμό της. Οι εσωτερικές ισορροπίες δοκιμάζονται, οι διαφορετικές αντιλήψεις για την επικοινωνία και την πολιτική γραμμή παραμένουν εμφανείς, ενώ πολύς κόσμος από τον ΣΥΡΙΖΑ περιμένει στην ουρά για να μπει στο νέο κόμμα. Αυτά όλα προκαλούν εκνευρισμό, σε συνδυασμό με την δημοσκοπική στασιμότητα και τις μικρές ανάσες που φαίνεται να παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δε διαχείρισή τους αποτελεί πλέον προσωπικό στοίχημα και για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι αν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις — αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο σε κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα ή και σε κάθε κόμμα. Το κρίσιμο είναι αν αυτές μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς να μετατρέπονται σε δημόσια αμηχανία, αντιφατικά μηνύματα και εσωτερικές τριβές. Γιατί, τελικά, ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει, αλλά κυρίως από το αν καταφέρνει να το εκπέμπει με ενιαία φωνή.
Και στην Αμαλίας, φαίνεται πως αυτή η φωνή ακόμη αναζητείται.
