Όλο τον χρόνο παραπονιόμαστε ότι δεν προλαβαίνουμε.

Ξυπνάμε βιαστικά, τρέχουμε στη δουλειά, επιστρέφουμε κουρασμένοι, έχουμε υποχρεώσεις, παιδιά, λογαριασμούς, τηλέφωνα, μηνύματα, εκκρεμότητες. Η μία μέρα μοιάζει με την άλλη και, πολλές φορές, λέμε στον εαυτό μας: «Να έρθει επιτέλους το καλοκαίρι να ξεκουραστώ.»

Και τελικά το καλοκαίρι έρχεται. Οι υποχρεώσεις μειώνονται, το ξυπνητήρι σταματά να χτυπά, το κινητό σωπαίνει λίγο περισσότερο, η μέρα ανοίγει μπροστά μας χωρίς πρόγραμμα…

Και τότε, αρκετοί άνθρωποι αρχίζουν να αισθάνονται μια παράξενη δυσφορία, σαν να μην ξέρουν τι να κάνουν με τόσο ελεύθερο χρόνο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, μετά από δύο ή τρεις μέρες διακοπών, αρχίζουν να ανησυχούν, να βαριούνται ή να ψάχνουν διαρκώς κάτι για να γεμίσουν το πρόγραμμά τους. Εκδρομές, δραστηριότητες, φωτογραφίες, αναρτήσεις, καινούργιες εμπειρίες… οτιδήποτε αρκεί να μη μείνει χώρος για το «τίποτα».

Μήπως γιατί το «τίποτα» μάς τρομάζει; Όχι επειδή είναι πραγματικά άδειο, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, σταματά ο θόρυβος της καθημερινότητας και αρχίζουμε να ακούμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας… και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν σταματούν οι υποχρεώσεις, έρχονται στην επιφάνεια σκέψεις που όλο τον χρόνο δεν προλαβαίναμε να ακούσουμε. Ερωτήματα που αφήναμε για αργότερα. Συναισθήματα που καλύπτονταν από τη βιασύνη. Μια κούραση που ίσως δεν είναι μόνο σωματική, αλλά και ψυχική.

Γι’ αυτό πολλές φορές οι πρώτες ημέρες των διακοπών δεν είναι ξεκούραστες αλλά είναι περισσότερο μια περίοδος μετάβασης. Ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο για να αφήσει πίσω του τον ρυθμό της συνεχούς εγρήγορσης. Όπως ένα αυτοκίνητο που κινείται για ώρες με μεγάλη ταχύτητα δεν σταματά ακαριαία, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να περάσουμε από τη διαρκή ένταση στην απόλυτη ηρεμία μέσα σε μία μέρα.

Και ίσως δεν χρειάζεται να το απαιτούμε από τον εαυτό μας… Το καλοκαίρι δεν είναι ένας διαγωνισμός για το ποιος θα ζήσει τις περισσότερες εμπειρίες, ούτε είναι μια υποχρέωση να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι, κοινωνικοί ή δημιουργικοί. Μπορεί να είναι και κάτι πολύ πιο απλό: Να καθίσουμε λίγο περισσότερο στη σκιά χωρίς να κοιτάζουμε το ρολόι, να διαβάσουμε λίγες σελίδες ενός βιβλίου και να αφήσουμε τις υπόλοιπες για αύριο, να χαζέψουμε τη θάλασσα χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε κάτι, να περπατήσουμε χωρίς προορισμό, να μιλήσουμε με έναν άνθρωπο χωρίς να μας διακόπτει συνεχώς το κινητό. Αυτές οι στιγμές μπορεί να μοιάζουν μικρές στην πραγματικότητα όμως είναι ένας τρόπος να ξανασυναντήσουμε τον εαυτό μας.

Ίσως γι’ αυτό αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο να ξεκουραστούν. Γιατί έχουν μάθει να νιώθουν ότι αξίζουν μόνο όταν παράγουν, όταν είναι χρήσιμοι, όταν τρέχουν, όταν λύνουν προβλήματα και η ακινησία τους δημιουργεί ενοχές, σαν να χάνουν τον χρόνο τους. Όμως η ξεκούραση δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο το σώμα ανακτά τις δυνάμεις του, ο νους ησυχάζει και η ψυχή βρίσκει λίγο χώρο να αναπνεύσει.

Γι’ αυτό, αν τις πρώτες μέρες νιώσετε μια μικρή αμηχανία απέναντι στο «τίποτα», μην βιαστείτε να την καλύψετε, μείνετε λίγο μαζί της. Ίσως τελικά αυτό το «τίποτα» να μην είναι καθόλου άδειο. Ίσως να είναι ο χώρος που όλο τον χρόνο δεν αφήναμε ποτέ να υπάρξει. Και ίσως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, να ακούσουμε κάτι που η φασαρία της καθημερινότητας δεν μας επέτρεπε να ακούσουμε τόσο καιρό: τον δικό μας ρυθμό, τις πραγματικές μας ανάγκες και την υπενθύμιση ότι η ζωή δεν αποτελείται μόνο από όσα προλαβαίνουμε να κάνουμε, αλλά και από όσα προλαβαίνουμε πραγματικά να ζήσουμε.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Η είδηση είναι σημαντική. Θα μπορούσαμε να πούμε και κορυφαία, αλλά και πάλι πέρασε ως Τρίτη, τέταρτη ίσως και δέκατη στην επικαιρότητα του τόπου. Βλέπετε, είναι σαφές πια το έλλειμμα της πλήρους επικοινωνιακής προβολής του κυβερνητικού έργου.

Αναφερόμαστε στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, με την  της γαλλικής Meridiam στον Great Sea Interconnector (GSI). Το έργο περνά από μακρά περίοδο αβεβαιότητας και πολιτικής εκμετάλλευσης της αντιπολίτευσης και των ανησυχούντων πρώην πολιτικών, σε φάση υλοποίησης.

Οι Γάλλοι της Meridiam, αποκτούν το 66% της GSI, αναλαμβάνοντας την πλειοψηφία του εταιρικού οχήματος που έχει συσταθεί για την ανάπτυξη της διασύνδεσης. Ο ΑΔΜΗΕ παραμένει στρατηγικός μέτοχος και βασικός εταίρος, με δικαιώματα καταστατικής μειοψηφίας και την ευθύνη λειτουργίας της διασύνδεσης μετά την ολοκλήρωσή της.

Η είσοδος της Meridiam στο επενδυτικό σχήμα λειτουργεί ως εγγύηση αξιοπιστίας, ανοίγοντας τον δρόμο για ταχύτερη εύρεση κεφαλαίων και γρηγορότερη πρόοδο των εργασιών. Παράλληλα, η τριμερής συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans που επίσης υπογράφηκε στο Μαξίμου, ανοίγει τον δρόμο για την επανενεργοποίηση κρίσιμων τεχνικών διαδικασιών του έργου.

Παρά την είσοδο της Meridiam στο επενδυτικό σχήμα και την αισιοδοξία που δημιουργήθηκε, υπάρχουν ακόμη ζητήματα. Ένα από τα πρωτεύοντα αφορά τις ρυθμιστικές αποφάσεις που απαιτούνται σε Ελλάδα και Κύπρο και τη διαμόρφωση ενός σταθερού πλαισίου ανάκτησης του κόστους της επένδυσης. Κι αυτό πρέπει να γίνει ταχύτατα.

Εξίσου κρίσιμο παραμένει το γεωπολιτικό σκέλος. Οι θαλάσσιες έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν βρεθεί στο επίκεντρο των αντιδράσεων της Τουρκίας, γεγονός που είχε επιβαρύνει το χρονοδιάγραμμα του εγχειρήματος. Υπό αυτή την έννοια, η είσοδος ενός μεγάλου γαλλικού επενδυτικού ομίλου αποκτά ευρύτερη σημασία, δεδομένης και της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας και Γαλλίας.

Στο έργο υπάρχει πλέον, άλλωστε, ισχυρή γαλλική παρουσία σε δύο διαφορετικά επίπεδα: από τη μία η Meridiam ως πλειοψηφικός επενδυτής και από την άλλη η Nexans ως κατασκευάστρια του καλωδίου.

Ένα τρίτο σοβαρό ζήτημα αφορά τη χρηματοδότηση. Ο συνολικός προϋπολογισμός της ηλεκτρικής διασύνδεσης ξεπερνά τα 1,9 δισ. ευρώ και σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία για τη χρηματοδότησή της από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ο στόχος είναι η εξασφάλιση δανείου ύψους περίπου 1 δισ. ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να καλύψει περίπου το ήμισυ του κόστους του έργου.

Συνεπώς, Η παρουσία της Meridiam εκτιμάται ότι μπορεί να διευκολύνει τόσο τη μακροπρόθεσμη τραπεζική χρηματοδότηση όσο και τη συνολικότερη χρηματοδοτική θωράκιση της επένδυσης. Η επιτυχής Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου του ΑΔΜΗΕ προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στη νέα χρηματοδοτική βάση πάνω στην οποία επιχειρείται να στηριχθεί η συνέχεια του project.

Προσέξτε: Το γεγονός ότι η πλειοψηφία της GSI στη πέρασε στα χέρια των Γάλλων, δεν σημαίνει αποχώρηση του ΑΔΜΗΕ από το έργο. Αντιθέτως, ο Διαχειριστής παραμένει στρατηγικός εταίρος, διατηρώντας δικαιώματα καταστατικής μειοψηφίας και κρίσιμο ρόλο στην τεχνική πλευρά της επένδυσης.

Ο ΑΔΜΗΕ κρατά την τεχνική ηγεσία του GSI και θα είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της διασύνδεσης όταν αυτή ολοκληρωθεί, μεταφέροντας στο έργο την εμπειρία που έχει αποκτήσει από το μεγάλο πρόγραμμα διασυνδέσεων του ελληνικού συστήματος.

Η διασύνδεση Κρήτης–Αττικής βρίσκεται ήδη σε λειτουργία από το 2025, ενώ προχωρούν οι διασυνδέσεις των Κυκλάδων και οι διαδικασίες για τα Δωδεκάνησα, το Βόρειο Αιγαίο και τη νέα ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Ιταλίας.

Ταυτοχρόνως, το έργο δεν σταματά στην Κύπρο. Ο ΑΔΜΗΕ προχωρά την ωρίμανση και της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου–Ισραήλ, έχοντας ολοκληρώσει τη σχετική μελέτη κόστους-οφέλους, η οποία προορίζεται για τις ρυθμιστικές αρχές των δύο χωρών.

Το ευρύτερο σχέδιο είναι η δημιουργία ενός ηλεκτρικού διαδρόμου που θα συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο με την ευρωπαϊκή αγορά μέσω της Ελλάδας.

Όπως και νάναι όμως, η είσοδος του γαλλικού κολοσσού στο έργο, δεν μπορεί παρά να θεωρείται ψήφος εμπιστοσύνης στην Ελλάδα.

Πού ανήκε η Μαρία Καρυστιανού, πριν ιδρύσει το κόμμα της; Στην Αριστερά που την αγκάλιασε με στοργή ή στη Δεξιά που δεν αγαπά τον Μητσοτάκη κι ήθελε μέσω εκείνης να τον ρίξει κι απλώς τη «θώπευε»; Ή μήπως στην Ακροδεξιά, όπως έδειξαν οι λίγες θέσεις που κατέθεσε μετά την ίδρυση του κόμματός της;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν απ’ όλα και τίποτα. Ήταν ο εαυτός της. Εκμεταλλεύθηκε τους πάντες κι τα πάντα, όλους όσοι θεωρούσε ότι μπορούσαν να της φανούν χρήσιμοι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ –στελέχη του την περιέφεραν ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο– μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έμοιαζε σχεδόν με μέντορά της. Κι από τον Βελόπουλο και τις θεωρίες συνωμοσίας που υιοθέτησαν σχεδόν όλοι, μέχρι ξέμπαρκους της ΝΔ και συνομιλητές του Σαμαρά.

Η δημόσια εικόνα μιας χαροκαμένης μάνας, λειτούργησε ως ένα ισχυρό πρόσωπο/σύμβολο, που εξέφρασε ένα υπαρκτό συλλογικό συναίσθημα. Κι όσο παρέμενε σύμβολο, ελάχιστοι τόλμησαν να την αντιμετωπίσουν ως πολιτικό πρόσωπο κι ας έδειχνε σαφώς τέτοια εικόνα. Ας μη ξεχνάμε ότι την περασμένη Άνοιξη διέθετε ποσοστό αποδοχής που υπερέβαινε το 67%, συμφώνως με την Public Issue, ενώ λίγο πριν ανακοινώσει το κόμμα της, όσοι δήλωναν ότι πιθανότατα θα την ψηφίσουν, ξεπερνούσαν το 30%, συμφώνως με την MRB.

Κοντινοί της άνθρωποι μιλούσαν για την εν ενεργεία… πρωθυπουργό, γεγονός που ήταν φανερό ότι την κολάκευε. Ή ροπή της προς την εξουσία αγκαλιαζόταν με τον πασιφανέστατο ναρκισσισμό της κι όταν ανακοίνωσε το κόμμα της, πολλοί έσπευσαν να προσέλθουν πέριξ της. Στις δημοσκοπήσεις εμφανίστηκε τρίτο κόμμα, επάνω κι από το ΠαΣοΚ! Όμως, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της, έχανε ότι είχε δημιουργήσει η…οργή κι η σιωπή της. Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι, ξεκίνησε η κατηφόρα και πρώτοι οι δικοί της,  έκοψαν ρόδα μυρωμένα και… μη τους είδατε, μη τους απαντήσατε. Κι όχι μόνο αυτοί. Τραγουδιστάδες και λοιποί που φώναζαν μαζί της «δεν έχω οξυγόνο», τώρα άδουν… «δεν σε θέλω πια, δεν σ’ αγαπώ»…

Κάπως έτσι, εγκαταλελειμμένη από κόσμο και κοσμάκη,  φθίνει ραγδαία η δημοφιλία της και πλήττεται η -ούτως ή άλλως- ελλιπής πολιτική της προσωπικότητα. Ότι κτίστηκε επάνω στο συναίσθημα και την οργή, εξατμίζεται, εξανεμίζεται! Η κασελλακική νομοτέλεια την αγκάλιασε και πορεύονται μαζί πια…  Στον δρόμο του μηδενός… Εφημόπτερο, όπως γράφηκε σε έγκριτη εφημερίδα, που φτερώνει μέσα σε μια μέρα για να ξεγελαστεί από το πλανερό φως του γλόμπου.

Η Μαρία Καρυστιανού πίστεψε ότι ενσάρκωνε το ρεύμα. Αποδείχθηκε ότι απλώς το καβάλησε για λίγο.