Μένουν έξι επτά, μπορεί και οκτώ μήνες μέχρι τις εκλογές και ελπίζω ο δημόσιος διάλογος, η αντιπαράθεση να προσγειωθεί λίγο, να σοβαρέψει και ως προς την θεματολογία και ως προς τις ατάκες που εκτοξεύονται. Mάλλον όμως με την ελπίδα θα μείνω. Κατανοώ την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να αναδείξει κόμμα που θα μπορεί να είναι αντίπαλο δέος στον Κ. Μητσοτάκη και να μαίνεται πόλεμος μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ για την δεύτερη θέση. Κατανοώ επίσης την κρυφή ελπίδα το κόμμα Σαμαρά που όλο έρχεται και ακόμα δεν έχει εμφανιστεί, να κόψει όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους από την ΝΔ για να λειτουργήσει σαν βοηθός των κομμάτων της Κεντροαριστεράς, μήπως και μπουν στο παιχνίδι απρόσμενα.
Ας ληφθεί όμως υπόψη, ότι όσο ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ προηγείται με πάνω από δέκα μονάδες, όσο όλα τα άλλα κόμματα τσακώνονται μεταξύ τους ακόμα και για αστειότητες, όσο την ατζέντα την καθορίζει ο Πρωθυπουργός, μάλλον αδιαφορία τροφοδοτείται στους πολίτες που έχουν σοβαρά προβλήματα και αναζητούν προτάσεις, λύσεις.
Εδώ που τα λέμε δεν είναι και ότι καλύτερο να γίνεται δημόσια συζήτηση για τον ρόλο των μπουζουκάδικων στο δυνάμωμα της ακροδεξιάς. Σε όλη την Ευρώπη παρακολουθούμε μια σοβαρή συζήτηση για αυτό το πρόβλημα και στην χώρα μας κάποιος ανακάλυψε αυτό ως μία αιτία και άλλος έκρινε ότι πρέπει να κάνει παρέμβαση που να τελειώνει με βίντεο της δεκαετίας του ΄80 ,όπου εμφανιζόταν ο Α. Παπανδρέου να μιλάει για τα μπουζούκια. Μπορεί αυτή η συζήτηση να έχει συγκινήσει έστω και ένα άνθρωπο, πέραν των φίλων των πρωταγωνιστών που μπορεί να είπαν και μπράβο;
Πάμε παρακάτω. Εδώ που τα λέμε, όσο και αν δεν υπάρχει υποτίμηση οποιουδήποτε κόστους προϊόντος , δεν είναι κάπως υπερβολικό στην αντιπαράθεση χθες να κυριαρχεί αν στα προϊόντα περιόδου γυναικών θα πρέπει να μηδενιστεί ο Φ.Π.Α ή να μειωθεί από το 24% στο 13%;
Είναι ταυτόχρονα δυνατόν ένας πρώην πρωθυπουργός όπως ο Α. Σαμαράς που θέλει να σώσει την ψυχή της παράταξης που ανήκε και της οποίας έχει ρίξει ήδη ένα πρωθυπουργό, να καταφεύγει σε ρητορική του στυλ « ο Κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να ταΐσει τον κόσμο πίτσες και χωριάτικα», θέλοντας να κάνει κριτική αλά Τσίπρα και Ανδρουλάκη στον πρωθυπουργό; Περίεργες ταυτίσεις. Τόσο άγχος πια και προσπάθεια υποτίμησης των αδιαμφισβήτητων επιτυχιών των αρμόδιων Αρχών και του ελληνικού FBI;
Δεν γίνεται να συνεχίζεται έτσι η συζήτηση, ούτε ακόμα και σε θέματα που θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον Ν.Δ , ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ συμφωνούν. Είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να μην δέχεται ότι η πρόσφατη παρέμβαση του Πρωθυπουργού στον ΟΗΕ ήταν επιτυχής, ολοκληρωμένη, αποφασιστική; Και πως εξηγείται η μικροκομματική, μικρόψυχη, μυωπική προσέγγισή της από χώρους της Αντιπολίτευσης;
Πώς εξηγούνται τα παραπολιτικά που γράφουν ότι υπήρξε «προβληματισμός» από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για όσα ανέφερε ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος είπε τα αυτονόητα ; Τι είπε ανάμεσα στα άλλα; «Χρειάζεται μία στοιχειώδης σοβαρότητα. Όταν η χώρα μιλάει στον ΟΗΕ, και μάλιστα ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, μιλάει η χώρα. Δεν μιλάει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, δεν μιλάει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, στην προκειμένη περίπτωση ο κύριος Μητσοτάκης.
Όταν, λοιπόν, πηγαίνει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο νόμιμος, ο δημοκρατικά νομιμοποιημένος, όποιος κι αν είναι, στον ΟΗΕ, και μάλιστα ως προεδρεύων και μιλάει για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, είναι δική μου υποχρέωση να τον υποστηρίξω. Και θα τον υποστηρίξω».
Τι από αυτά είναι παράλογο και δυσαρέστησε. Μόνο όσοι έχουν κάνει τον μηδενισμό πολιτική τακτική. Μόνο όσοι αρέσκονται να τριγυρνάνε και γενικώς να «ανησυχούν».
Ζούμε σε δύσκολες εποχές , με δύο πολέμους στην γειτονιά μας, με μια ενεργειακή, οικονομική κρίση που κανείς δεν ξέρει τον χρόνο, το βάθος της. Οι πολίτες τα διαισθάνονται, ζουν ένα μικρό τμήμα των παρενεργειών τους. Έχει απαίτηση από το πολιτικό σύστημα να μιλάει σοβαρά, να διαλέγεται.
Θέλει Κυβέρνηση που να την βλέπει να εργάζεται σοβαρά και αποτελεσματικά. Θέλει Αντιπολίτευση που να διαφωνεί εκεί που πρέπει να διαφωνεί και να συμφωνεί εκεί που οφείλει να συμφωνεί. Αυτά που ζούμε, φοβάμαι ότι απαξιώνουν το πολιτικό σύστημα και ότι αυτό θα το πληρώσουν αρκετοί. Όσον αφορά δε ειδικά στην Αντιπολίτευση, ας προσέχει μήπως νομίζει αυτάρεσκα ότι κάνει μια δήθεν δυναμική αντιπολίτευση και στην πράξη σκάβει τον λάκκο της.
