«Στις διατροφικές διαταραχές η τροφή είναι δοσολογημένο φάρμακο. Οι ασθενείς θέλουν να γίνουν καλά, αλλά δεν μπορούν να πάρουν μόνοι τους αυτό το φάρμακο. Ο υποσιτισμένος εγκέφαλος δεν λειτουργεί όπως πριν: τα νευρωνικά κυκλώματα που ρυθμίζουν την πείνα, τον φόβο και τις συνήθειες κάνουν το φαγητό να μοιάζει με απειλή και κρατούν τον ασθενή εγκλωβισμένο στη νόσο. Η υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση με εμπλοκή των υποστηρικτών είναι η συνθήκη που διασφαλίζει ότι ο ασθενής θα λάβει τη δόση του, γεύμα με γεύμα».

Τα παραπάνω επισημαίνει η ψυχολόγος Μαρία Τσιάκα, με αφορμή την παρουσίαση των ευρημάτων μελέτης του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών για την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση, στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γνωσιακών και Συμπεριφορικών Ψυχοθεραπειών, που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη από τις 6 έως τις 8 Νοεμβρίου.

«Το τραπέζι είναι το πεδίο όπου ο ασθενής έρχεται αντιμέτωπος με τη νόσο. Εκεί συναντά αυτό που φοβάται περισσότερο και, με τη στήριξη της θεραπευτικής ομάδας και των υποστηρικτών του, διαπιστώνει σταδιακά ότι αυτό που φοβάται δεν συμβαίνει. Τα πρώτα μας αποτελέσματα δείχνουν ότι, όταν ο ασθενής είναι κλινικά σταθερός, η θεραπεία αυτή μπορεί να γίνει με ασφάλεια και εκτός νοσοκομείου, με την οικογένεια ενεργά δίπλα του σε κάθε βήμα», προσθέτει η κ. Τσιάκα.

Ενθαρρυντικά είναι τα πρώτα ευρήματα της συγκεκριμένης θεραπευτικής προσέγγισης, στην οποία συμμετείχαν 40 ασθενείς. Η έρευνα εξετάζει την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση σε εξωνοσοκομειακό περιβάλλον, μια προσέγγιση που έχει μελετηθεί διεθνώς κυρίως σε νοσηλευόμενους ασθενείς. Στο πλαίσιο της έρευνας, μέσα σε διάστημα τριών μηνών καταγράφηκε μείωση κατά 58% στον περιορισμό της τροφής και κατά 36% στη συνολική συμπτωματολογία των διατροφικών διαταραχών.

Στη μελέτη συμμετείχαν 38 γυναίκες και δύο άνδρες, ηλικίας από 12 έως 57 ετών, με μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη. Η πλειονότητα (76,9%) είχε νευρική ανορεξία, ενώ το 15,4% νευρική βουλιμία και το 7,7% διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας.Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια κατά την έναρξη της θεραπείας και τρεις μήνες αργότερα. Εκτός από τον περιορισμό της τροφής, μειώθηκαν οι ανησυχίες για τη διατροφή, το βάρος και το σχήμα του σώματος, καθώς και τα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης. Η μείωση του στρες ήταν οριακή.

Το πρόγραμμα βασίζεται στο μοντέλο SITMS (Supporter Inclusive Therapeutic Meal Support), το οποίο ανέπτυξε η Μαρία Τσιάκα. Περιλαμβάνει θεραπευτικά γεύματα με την παρουσία εξειδικευμένου κλινικού, δομημένο διατροφικό πλάνο και σταδιακή εξοικείωση των ασθενών με τροφές που φοβούνται. Στη διαδικασία συμμετέχουν, ανάλογα με τις ανάγκες, γονείς, σύντροφοι ή αδέλφια, οι οποίοι εκπαιδεύονται ώστε να μπορούν να υποστηρίζουν τους ασθενείς και στο σπίτι.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στο Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών, με την έγκριση της Επιτροπής Ηθικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και υπογράφεται από τη Μαρία Τσιάκα και την Ελένα Διέτη.Οι ερευνήτριες χαρακτηρίζουν τα αποτελέσματα προκαταρκτικά, καθώς δεν υπήρχε ομάδα σύγκρισης. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα η καταγραφείσα βελτίωση αποκλειστικά στη συγκεκριμένη παρέμβαση. Η έρευνα συνεχίζεται, με την επιστημονική ομάδα να εξετάζει επίσης τον ρόλο της οικογένειας και την ποιότητα ζωής των ασθενών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μένουν έξι επτά, μπορεί και οκτώ μήνες μέχρι τις εκλογές και ελπίζω ο δημόσιος διάλογος, η αντιπαράθεση να προσγειωθεί λίγο, να σοβαρέψει και ως προς την θεματολογία και ως προς τις ατάκες που εκτοξεύονται. Mάλλον όμως με την ελπίδα θα μείνω. Κατανοώ την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να αναδείξει κόμμα που θα μπορεί να είναι αντίπαλο δέος στον Κ. Μητσοτάκη και να μαίνεται πόλεμος μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ για την δεύτερη θέση. Κατανοώ επίσης την κρυφή ελπίδα το κόμμα Σαμαρά που όλο έρχεται και ακόμα δεν έχει εμφανιστεί, να κόψει όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους από την ΝΔ για να λειτουργήσει σαν βοηθός των κομμάτων της Κεντροαριστεράς, μήπως και μπουν στο παιχνίδι απρόσμενα.

Ας ληφθεί όμως υπόψη, ότι όσο ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ προηγείται με πάνω από δέκα μονάδες, όσο όλα τα άλλα κόμματα τσακώνονται μεταξύ τους ακόμα και για αστειότητες, όσο την ατζέντα την καθορίζει ο Πρωθυπουργός, μάλλον αδιαφορία τροφοδοτείται στους πολίτες που έχουν σοβαρά προβλήματα και αναζητούν προτάσεις, λύσεις.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι και ότι καλύτερο να γίνεται δημόσια συζήτηση για τον ρόλο των μπουζουκάδικων στο δυνάμωμα της ακροδεξιάς. Σε όλη την Ευρώπη παρακολουθούμε μια σοβαρή συζήτηση για αυτό το πρόβλημα και στην χώρα μας κάποιος ανακάλυψε αυτό ως μία αιτία και άλλος έκρινε ότι πρέπει να κάνει παρέμβαση που να τελειώνει με βίντεο της δεκαετίας του ΄80 ,όπου εμφανιζόταν ο Α. Παπανδρέου να μιλάει για τα μπουζούκια. Μπορεί αυτή η συζήτηση να έχει συγκινήσει έστω και ένα άνθρωπο, πέραν των φίλων των πρωταγωνιστών που μπορεί να είπαν και μπράβο;

Πάμε παρακάτω. Εδώ που τα λέμε, όσο και αν δεν υπάρχει υποτίμηση οποιουδήποτε κόστους προϊόντος , δεν είναι κάπως υπερβολικό στην αντιπαράθεση χθες να κυριαρχεί αν στα προϊόντα περιόδου γυναικών θα πρέπει να μηδενιστεί ο Φ.Π.Α ή να μειωθεί από το 24% στο 13%;

Είναι ταυτόχρονα δυνατόν ένας πρώην πρωθυπουργός όπως ο Α. Σαμαράς που θέλει να σώσει την ψυχή της παράταξης που ανήκε και της οποίας έχει ρίξει ήδη ένα πρωθυπουργό, να καταφεύγει σε ρητορική του στυλ « ο Κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να ταΐσει τον κόσμο πίτσες και χωριάτικα», θέλοντας να κάνει κριτική αλά Τσίπρα και Ανδρουλάκη στον πρωθυπουργό; Περίεργες ταυτίσεις. Τόσο άγχος πια και προσπάθεια υποτίμησης των αδιαμφισβήτητων επιτυχιών των αρμόδιων Αρχών και του ελληνικού FBI;

Δεν γίνεται να συνεχίζεται έτσι η συζήτηση, ούτε ακόμα και σε θέματα που θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον Ν.Δ , ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ συμφωνούν. Είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να μην δέχεται ότι η πρόσφατη παρέμβαση  του Πρωθυπουργού στον ΟΗΕ ήταν επιτυχής, ολοκληρωμένη, αποφασιστική; Και πως εξηγείται η μικροκομματική, μικρόψυχη, μυωπική προσέγγισή της από χώρους της Αντιπολίτευσης;

Πώς εξηγούνται τα παραπολιτικά που γράφουν ότι υπήρξε «προβληματισμός» από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για όσα ανέφερε ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος είπε τα αυτονόητα ; Τι είπε ανάμεσα στα άλλα; «Χρειάζεται μία στοιχειώδης σοβαρότητα. Όταν η χώρα μιλάει στον ΟΗΕ, και μάλιστα ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, μιλάει η χώρα. Δεν μιλάει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, δεν μιλάει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, στην προκειμένη περίπτωση ο κύριος Μητσοτάκης.

Όταν, λοιπόν, πηγαίνει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο νόμιμος, ο δημοκρατικά νομιμοποιημένος, όποιος κι αν είναι, στον ΟΗΕ, και μάλιστα ως προεδρεύων και μιλάει για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, είναι δική μου υποχρέωση να τον υποστηρίξω. Και θα τον υποστηρίξω».

Τι από αυτά είναι παράλογο και δυσαρέστησε. Μόνο όσοι έχουν κάνει τον μηδενισμό πολιτική τακτική. Μόνο όσοι αρέσκονται να τριγυρνάνε και γενικώς να «ανησυχούν».

Ζούμε σε δύσκολες εποχές , με δύο πολέμους στην γειτονιά μας, με μια ενεργειακή, οικονομική κρίση που κανείς δεν ξέρει τον χρόνο, το βάθος της. Οι πολίτες τα διαισθάνονται, ζουν ένα μικρό τμήμα των παρενεργειών τους. Έχει απαίτηση από το πολιτικό σύστημα να μιλάει σοβαρά, να διαλέγεται.

Θέλει Κυβέρνηση που να την βλέπει να εργάζεται σοβαρά και αποτελεσματικά. Θέλει Αντιπολίτευση που να διαφωνεί εκεί που πρέπει να διαφωνεί και να  συμφωνεί εκεί που οφείλει να συμφωνεί.  Αυτά που ζούμε, φοβάμαι ότι απαξιώνουν το πολιτικό σύστημα και ότι αυτό θα το πληρώσουν αρκετοί. Όσον αφορά δε ειδικά στην Αντιπολίτευση, ας προσέχει μήπως νομίζει αυτάρεσκα ότι κάνει μια δήθεν δυναμική αντιπολίτευση και στην πράξη σκάβει τον λάκκο της.

* Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).

Έχω την αίσθηση ότι η ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, αποτελεί την αρχή του τέλους του πολιτικού εκχυδαϊσμού, της αυθαιρεσίας, της αναξιοπρέπειας, της αγένειας, του ναρκισσισμού και της συνεχούς αναζήτησης εχθρών. Αλλά αυτό θα φανεί στο εγγύς κι απώτερο μέλλον.

Τώρα, οφείλουμε να συζητήσουμε και αναλύσουμε την εκλογική υποχώρηση των Ρεπουμπλικάνων. Που είναι σαφές ότι  δεν αιφνιδίασε την Αθήνα. Το αποτέλεσμα κινήθηκε κοντά στις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, επιβεβαιώνοντας τις πολιτικές πιέσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στο υπουργείο Εξωτερικών είχαν ήδη αποτιμήσει τις δυσκολίες που θα μπορούσε να προκαλέσει η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση στον Αμερικανό πρόεδρο και στη δυνατότητά του να προωθήσει απρόσκοπτα την πολιτική του ατζέντα.

Στην ελληνική πρωτεύουσα, πάντως, αξιολογείται θετικά η εκλογή έξι Αμερικανών ελληνικής καταγωγής στη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς και η εκλογική επιτυχία του Κρις Πάππας στη Γερουσία. Η παρουσία προσώπων με ελληνικές ρίζες στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό δίαυλο επικοινωνίας και προώθησης των ελληνικών θέσεων.

Η νέα σύνθεση του Κογκρέσου δημιουργεί, ωστόσο, διαφορετικά δεδομένα. Η επικράτηση των Δημοκρατικών φέρνει αλλαγές στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, μεταξύ των οποίων και στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων. Η αλλαγή της ηγεσίας της αναμένεται να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο θα εξετάζονται κρίσιμα ζητήματα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Αθήνα παρουσιάζει η στάση που θα διαμορφωθεί απέναντι στην Τουρκία. Το ζήτημα των F-35, η προμήθεια και χρήση των ρωσικών συστημάτων S-400, αλλά και οι κυρώσεις στο πλαίσιο του νόμου CAATSA παραμένουν ανοιχτά μέτωπα στην αμερικανική πολιτική. Πρόκειται, άλλωστε, για θέματα στα οποία έχουν εκφραστεί επιφυλάξεις τόσο από τους Ρεπουμπλικάνους, όσο κι από τους Δημοκρατικούς, γεγονός που δεν επιτρέπει ούτε μια χαραμάδα αισιοδοξίας στην Άγκυρα.

Ένα ακόμη στοιχείο που απασχολεί τους αναλυτές στην Αθήνα είναι η εκλογική πίεση που δέχθηκαν πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις οι οποίες συνδέονται με το ισραηλινό λόμπι. Η εξέλιξη αυτή καταγράφεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο πόλεμος στη Γάζα έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην αμερικανική κοινωνία, με επιπτώσεις τόσο στον χώρο των Δημοκρατικών όσο και σε τμήματα της συντηρητικής παράταξης.

Η στάση απέναντι στο Ισραήλ αναδεικνύεται πλέον σε παράγοντα πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως φάνηκε και στο Μίσιγκαν, όπου επικράτησε υποψήφιος που είχε βρεθεί στο στόχαστρο του AIPAC. Για την Αθήνα, η εξέλιξη έχει και μια πρόσθετη διάσταση: τα τελευταία χρόνια το ελληνικό και το ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ είχαν αναπτύξει στενή συνεργασία. Η αποδυνάμωση της επιρροής του δεύτερου δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι θα διαταραχθούν οι μεταξύ τους σχέσεις, δημιουργεί όμως νέα δεδομένα. Παράλληλα, αναδεικνύεται το ερώτημα κατά πόσο οι οργανώσεις που υποστηρίζουν το Ισραήλ διατηρούν την ίδια απήχηση στην αμερικανοεβραϊκή κοινότητα.

Ναυσιπλοΐα και ελληνοαμερικανικές σχέσεις

Στην Αθήνα παρακολουθούν επίσης τις πιθανές επιπτώσεις των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Ενδεχόμενη αποκλιμάκωση της έντασης με το Ιράν, μέσα από μια συμφωνία ή έναν συμβιβασμό με την Ουάσιγκτον, θα μπορούσε να διευκολύνει την επαναλειτουργία κρίσιμων θαλάσσιων διαδρομών, με επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ. Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε θετικό αντίκτυπο στη διεθνή ναυσιπλοΐα και, κατ’ επέκταση, στην ελληνική οικονομία και τη ναυτιλία.

Σε ό,τι αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στο Κογκρέσο δεν εκτιμάται ότι θα ανατρέψει τα ήδη συμφωνημένα εξοπλιστικά προγράμματα. Στο επίκεντρο βρίσκεται το πακέτο αμυντικών προμηθειών, ύψους περίπου 4 δισ. ευρώ, που περιλαμβάνει οπλικά συστήματα και πυρομαχικά ακριβείας για τα ελληνικά F-16, καθώς και την προμήθεια 20 μαχητικών F-35, με την άφιξη του πρώτου αεροσκάφους να προγραμματίζεται για τον Νοέμβριο του 2029 στην Ανδραβίδα.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται η υποστήριξη των παλαιότερων F-16, τα προγράμματα συντήρησης και τεχνικής υποστήριξης των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk, η προμήθεια ατρακτιδίων Sniper, αλλά και η απόκτηση οχημάτων Stryker.

Πρόκειται για προγράμματα που δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν ουσιαστικά πολιτικά εμπόδια. Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι η ταχύτητα με την οποία θα κινηθούν οι αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες, ώστε να τηρηθούν τα προβλεπόμενα χρονοδιαγράμματα.

Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέψουμε κάτι ακόμη: η εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν σημαίνει αυτομάτως και ανατροπή της πολιτικής που έχει χαράξει ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα παραμείνει στον Λευκό Οίκο για τα επόμενα δύο χρόνια, σε ένα περιβάλλον, όμως, όπου οι δυνατότητες πολιτικών χειρισμών του θα είναι πλέον πιο περιορισμένες. Κι αυτό είναι ανησυχητικό, ειδικά αν αναλογιστούμε πόσο απρόβλεπτος είναι.

Ας μη ξεχνάμε, ότι ο καταστροφικός αυτός πρόεδρος, κατάφερε και γκρέμισε τις ισχυρές συμμαχίες των ΗΠΑ, που κρατούσαν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Είτε με την Ευρώπη, είτε με τον Καναδά, είτε με όλους σχεδόν τους φίλους της Αμερικής.

Το σημαντικότερο πάντως, είναι ότι η περίοδος αυτή επιταχύνει τη μετάβαση σ’ ένα διεθνές σύστημα χωρίς τις σταθερές και τις βεβαιότητες του παρελθόντος, με τις μεγάλες δυνάμεις να διεκδικούν μεγαλύτερο χώρο επιρροής και τις μικρότερες χώρες να βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξημένους κινδύνους. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ουάσιγκτον, αλλά οφείλει να αξιολογεί με μεγαλύτερο ρεαλισμό τις περιφερειακές ισορροπίες. Σε έναν κόσμο όπου οι συμμαχίες δοκιμάζονται και τα συμφέροντα επαναπροσδιορίζονται, η Αθήνα θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από καλές διμερείς σχέσεις: σταθερή στρατηγική, έγκαιρη πρόβλεψη και ικανότητα προσαρμογής.