Η πρώτη φορά που η ΝΔ «βγήκε από το δεξιό καβούκι» της ήταν επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο ιδρυτής της έβαλε στη Ρηγίλλης σημαντικά στελέχη του Κέντρου, όπως τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Θανάση Κανελλόπουλο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη, που ανέλαβαν κορυφαία υπουργεία. Αργότερα συνεργάστηκαν με τη ΝΔ ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου και η Βιργινία Τσουδερού, προερχόμενοι από το ΚΟΔΗΣΟ.
Υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά η προσωπικότητα του Καραμανλή τις περιόρισε.
Αλλοίωσαν αυτοί τη φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο. Την ενίσχυσαν και αποτέλεσαν πολιτικά αναχώματα απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Αλλοιώθηκε η φυσιογνωμία της ΝΔ; Κάθε άλλο. Της έδωσε μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση και τη δυνατότητα να διεκδικήσει ευρύτερα ακροατήρια.
Η δεύτερη μεγάλη διεύρυνση έγινε επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρέλαβε ένα αποστεωμένο κόμμα και σχεδόν διαλυμένο κόμμα και το διεύρυνε ιδεολογικά και πολιτικά, κατακτώντας σημαντικό μέρος του Κέντρου.
Αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία της ΝΔ όσοι προσχώρησαν σε αυτήν; Κάθε άλλο. Ενσωματώθηκαν, έδωσαν εκσυγχρονιστικά χαρακτηριστικά και αρκετοί κατέλαβαν θέσεις ευθύνης. Η δε διεύρυνση συνέβαλε στις συνεχείς εκλογικές νίκες της ΝΔ, σε εθνικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: όταν η ΝΔ αύξανε την επιρροή της στον Κεντρώο χώρο, πλησίαζε την εξουσία. Όταν περιχαρακωνόταν στη δήθεν αυθεντική έκφραση της Λαϊκής Δεξιάς, συχνά έμενε στην αντιπολίτευση.
Είναι σαφές λοιπόν, ότι ένα κόμμα εξουσίας οφείλει να συνθέτει διαφορετικές τάσεις, όχι να περιορίζεται σε έναν κλειστό ιδεολογικό κύκλο και πέριξ βαρόνων που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι τους έχει ξεπεράσει η ιστορία κι η πολιτική ζωή.
Αυτή τη λογική αμφισβητούν δυνάμεις του λαϊκισμού, εντός και εκτός της ΝΔ. Μονοπρόσωπα κόμματα όπως εκείνα του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Λατινοπούλου διεκδικούν χώρο από τη Δεξιά -υπερσυντηρητική «στάνη», ενώ η Μαρία Καρυστιανού έχει επίσης βρεθεί στο επίκεντρο σχετικών πολιτικών συζητήσεων.
Εσχάτως, και ο Αντώνης Σαμαράς. Ο άνθρωπος που έριξε την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, συνέβαλε στη διαμόρφωση του αντιμνημονιακού κλίματος με τα «Ζάππεια» και, επί πρωθυπουργίας του, είδε τη ΝΔ να υποχωρεί στο 18% στις εκλογές του Μαΐου 2012.
Κι όμως, ο ίδιος που σήμερα επικρίνει την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της ΝΔ, είχε εντάξει στο κόμμα στελέχη του ΛΑΟΣ, όπως τον Βορίδη, τον Γεωργιάδη και τον Πλεύρη. Ή τη Μαρία Σπυράκη, η οποία είχε προηγούμενη πολιτική διαδρομή στον χώρο της ΠΑΣΠ και δημοσιογραφική παρουσία που είχε συνδεθεί με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Αυτό λοιπόν, λέγεται υποκρισία. Κι ασυνέπεια. Δεν μπορεί η διεύρυνση να θεωρείται θεμιτή όταν εξυπηρετεί προσωπικές στρατηγικές και επιζήμια όταν την εφαρμόζουν άλλοι.
Ο Σαμαράς επικαλείται ακόμη τη woke ατζέντα, με αφορμή τη θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με το ερώτημα να πλανάται: Μπορεί να διαφωνεί σ’ ένα ζήτημα ανθρωπισμού, ισότητας κι ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Ανάλογη συζήτηση προκαλούν οι αιτιάσεις του για την εξωτερική πολιτική και την δήθεν αποδυνάμωση της Ελλάδας κι ενδυνάμωση της Τουρκίας.
Όμως, επί Μητσοτάκη, η Ελλάδα βρίσκεται σε άλλη πίστα (Ασπίδα του Αχιλλέα, φρεγάτες Belharra, φρεγάτες Bergamini, αναβαθμισμένες ΜΕΚΟ, 24 Rafal και άλλα 20 F35 και τα όπλα τους). Χώρια που έχει μεγαλώσει η Ελλάδα με τις συμφωνίες ΑΟΖ που έχουν υπογραφεί με Ιταλία και Αίγυπτο. Χώρια που η Ελλάδα εξελέγη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ… Συν την εκλογή Πιερρακάκη ως επικεφαλή στο Eurogroup…
Πού είναι η υποβάθμιση; Και τι τελικά προτείνει ο Σαμαράς; Ποια είναι η εναλλακτική στρατηγική του για τη χώρα αλλά και την παράταξή του(;)
Η ιστορία της ΝΔ δείχνει ότι η δύναμή της βρίσκεται στη δυνατότητα να διευρύνεται, να συνθέτει και να κερδίζει την εμπιστοσύνη περισσότερων πολιτών. Η διεύρυνση δεν αποτελεί αλλοίωση. Αντιθέτως, σχεδόν πάντα, αποτελεί κορυφαία προϋπόθεση για να παραμείνει ένα κόμμα μεγάλη παράταξη εξουσίας.
