Προχθές η ΝΔ είχε τα γενέθλια της και διοργάνωσε εκδήλωση για να τιμήσει τα 52 χρόνια από εκείνο το απομεσήμερο του Οκτωβρίου, το 1974, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη.
Κι από αυτή την σημαντική ημέρα, ήταν απόντες δυο πρώην πρόεδροι της ΝΔ. Ο Σαμαράς κι ο Μεϊμαράκης. Και καλά, ο Σαμαράς έχει τις εμμονές του και σε τελική ανάλυση μισεί τη ΝΔ, όπως έκανε πάντα οσάκις δεν ήταν αυτός πρόεδρός της… Μα κι ο Μεϊμαράκης; Ακόμη δεν μπορεί να ξεπεράσει την ήττα του από τον Μητσοτάκη το 2016; Παρά το γεγονός ότι εν συνεχεία ο Μητσοτάκης τον τίμησε, αν όχι τον ευεργέτησε, τοποθετώντας τον υποψήφιο για τον περιζήτητο θώκο του ευρωβουλευτή; Τι να πει κάποιος; Τι; Κι οι δυο επέτρεψαν στις μικροαντιζηλίες τους να επικρατήσουν, την ώρα που η παράταξη/κόμμα που τόσο τους τίμησε, γιόρταζε!
Αλλά υπάρχει μια απουσία που έχει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Κι αυτή είναι του Κώστα Καραμανλή!
Κι αν μπορεί κάποιος να πει πολλά για τους Σαμαρά και Μεϊμαράκη, τι να πει για τον πολύ Κώστα Καραμανλή; Τον ανιψιό του Εθνάρχη που πίστεψαν κι εμπιστεύθηκαν όλοι οι συνοδοιπόροι της ΝΔ κι εκείνος τους «άδειασε» κυβερνώντας με τον … Προκόπη Παυλόπουλο κι οδηγώντας τη χώρα στη χρεοκοπία; Τον άνθρωπο που έζησε στη σιωπή για χρόνια κι ειδικά όταν οι φίλοι του συγκυβερνούσαν με τον Τσίπρα και βρήκε …. φωνή όταν έγινε πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Είναι δυνατόν να είναι απών από τα γενέθλια της ΝΔ; Είναι δυνατόν να μη παραστεί για να τιμήσει τον θείο του, επειδή τάχα είχε στο πρόγραμμά του μια ομιλία σε … Κινέζους φοιτητές; Είναι δυνατόν ο Κώστας Καραμανλής να απουσιάζει από την ημέρα που είχε γενέθλια η ΝΔ;
Κι εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια ακόμη απουσία. Μιλάμε για έναν πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο της ΝΔ, για τον άνθρωπο που φέρει το όνομα Καραμανλής και ο οποίος, θέλοντας και μη, συνδέεται με την ίδια την ιστορική ταυτότητα της παράταξης. Η παρουσία του, λοιπόν, δεν θα ήταν μια τυπική υποχρέωση. Θα ήταν μια στοιχειώδης πολιτική και παραταξιακή πράξη. Μα….δεν…
Φρονώ, ότι εκτός των Σαμαρά και Μεϊμαράκη, ο κόσμος της ΝΔ, η συντριπτική πλειοψηφία είπε…. «άντε γειά Κώστα». Που περιφρόνησε βάναυσα το κόμμα που ίδρυσε ο θείος του κι οι οπαδοί του τον εμπιστεύθηκαν με κλειστά μάτια…
Γιατί, κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε με τον μύθο ότι όποιος φέρει ένα μεγάλο πολιτικό επίθετο δικαιούται εσαεί ειδικής μεταχείρισης. Η ΝΔ δεν είναι οικογενειακή κληρονομιά. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πρώην προέδρου, κανενός πρώην πρωθυπουργού και κανενός «βαρόνου» της παράταξης. Είναι ένα κόμμα που αλλάζει, διευρύνεται και προχωρά.
Ο Κώστας Καραμανλής λοιπόν, μαζί με τους Σαμαρά (κυρίως) και τον Μεϊμαράκη μιλάνε σήμερα για τη χαμένη ψυχή της ΝΔ. Τους ενοχλεί που η ΝΔ μεγαλώνει και προχωρά μ’ εκείνους στο περιθώριο. Εξ ου κι επιχειρούν συστηματικά να της βάζουν φωτιά. Και μαζί με κάποιους αποτυχημένους πρώην υπουργούς υπόσχονται να την πολεμήσουν μέσω του κόμματος Σαμαρά που θ’ απαρτίζονται από …φίλους του… νεοκαραμανλισμού.
Είναι, πραγματικά, μια παράδοξη εικόνα: άνθρωποι που κυβέρνησαν, άνθρωποι που ηγήθηκαν, άνθρωποι που είχαν στα χέρια τους την τύχη της παράταξης, να εμφανίζονται σήμερα ως οι αποκλειστικοί θεματοφύλακες της «αληθινής» ΝΔ. Σαν να τους ανήκει το κόμμα και σαν να πρέπει η ΝΔ να ζητήσει την άδειά τους για να προχωρήσει.
Πόσο άδικο; Και πόσο ντροπιαστικό για τους ίδιους αλλά κι όσους συντάσσονται με το ιστορικό κόμμα…
Δεν γνωρίζουν άραγε ότι η πολιτική δεν είναι μουσείο; Ότι δεν μπορείς να απαιτείς από ένα κόμμα να μένει ακίνητο για να αισθάνονται δικαιωμένοι όσοι έμειναν πίσω; Και κυρίως δεν μπορείς να εγκαλείς τη σημερινή ΝΔ επειδή δεν μοιάζει με τη ΝΔ της δικής σου εποχής;
Κάτι ακόμη. Αποτελεί ντροπή, και για κάποιον μεγαλοσχήμονα υπουργό, τον Νίκο Δένδια, που δεν πήγε στα γενέθλια του κόμματός του, επειδή είχε… υπουργικές υποχρεώσεις… Ο άνθρωπος που φιλοδοξεί να γίνει πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός…
Η ΝΔ γιόρτασε τα 52 χρόνια της. Το δε πραγματικό ερώτημα για όσους ήταν απόντες, είναι αν μπορούν να καταλάβουν ότι η παράταξη που κάποτε τους τίμησε δεν τους χρωστά αιώνια πολιτική ασυλία.
Κι ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα των γενεθλίων να ήταν ακριβώς αυτό: η συνεχίζεται χωρίς εκείνους.
Άντε γειά, λοιπόν, Κώστα. Και λοιποί. Tο μέλλον, ευτυχώς, δεν γράφεται από το παρελθόν και τους πρώην.
