Θυμάμαι σαν να είναι χθες τα… μεγαλόπρεπα λόγια του Ανδρουλάκη, με τα οποία απέκλειε από το ΠαΣοΚ όσους το… χτύπησαν ως σύγχρονοι γενίτσαροι. Μα είπαμε, μεγάλα λόγια. Λόγια που δεν άντεξαν ούτε στον χρόνο ούτε στην πρώτη σοβαρή δοκιμασία. Λόγια γεμάτα ασυνέπεια. Τα οποία στη συνέχεια τα αντικατέστησε με άλλα που έλεγαν ότι …μπορούν να πάνε στο ΠαΣοΚ μόνο όσοι δεν το πλήγωσαν και δεν έχουν εμπλακεί σε καταστάσεις που έχουν πληγώσει το δημόσιο συμφέρον. Αυτό το τελευταίο δεν χρειαζόταν, δεν φαντάζεται κάποιος ότι θα έπαιρναν πάλι …Άκηδες!
Έτσι λοιπόν, είδαμε τις τελευταίες ημέρες να επιστρέφει στη Χαριλάου Τρικούπη ο πολύς Μιχελογιαννάκης, ενώ είχε επιστρέψει και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης! Προφανώς είναι στα υπ’ όψιν για τον μελλοντικό ψυχαγωγικό σχεδιασμό. Ενώ οσονούπω αναμένονται η Νίνα Κασιμάτη, η Μυρτώ Κοροβέση κι η Θεοδώρα Τζάκρη.
Όμως, η τελευταία σοδειά ήταν του Αποστολάκη. Του ναυάρχου. Ο οποίος, αφού ως αρχηγός πήγαινε για ψάρεμα με τον Καμμένο, έχει γυρίσει όλα τα κόμματα. ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ, υπουργός Πολιτικής Προστασίας του Μητσοτάκη για μια ώρα και μετά πάλι ΣΥΡΙΖΑ κι ύστερα Κασσελάκης.
Ο άνδρας αυτός, ας μη ξεχνάμε, έκανε με τον Κασσελάκη το γελοίο σόου στη Μακρόνησσο και οσμίστηκε τα γραφεία όλου του πολιτικού συστήματος. Εξουσία και καρέκλα νάναι κι όπου νάναι. Και δη χωρίς το κυνήγι του σταυρού. Κάτι που σημαίνει ότι ουδείς γνωρίζει την εμβέλειά του.
Πρέπει να πούμε κι αυτό. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό: Ο Αποστολάκης πήρε την έδρα του διορισμένου βουλευτή (Επικρατείας στον ΣΥΡΙΖΑ) και την έκανε δική του!! Και τώρα την πήγε στο ΠαΣοΚ. Κι αν οι εκλεγμένοι με σταυρό βουλευτές που ανεξαρτητοποιούνται ή φεύγουν, ισχυρίζονται ότι η έδρα είναι δική τους λόγω των ψήφων που έλαβαν και δεν την παραδίδουν, δεν ισχύει το ίδιο και για τις έδρες Επικρατείας. Αυτές είναι διορισμοί κι ανήκουν στο εκάστοτε κόμμα. Κι όταν κάποιος φεύγει, την παραδίδει. Κάτι που δεν έχει κάνει ο Αποστολάκης.
Όμως, έχουμε και κάτι ακόμη. Η διεύρυνση του ΠαΣοΚ αποτυπώνει την νωδή και απολύτως πλαδαρή διεύρυνση του ΠαΣοΚ.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Δεν είναι ότι το ΠαΣοΚ διευρύνεται. Είναι ότι διευρύνεται χωρίς να προσθέτει πολιτικό βάρος. Η διεύρυνση, για να έχει νόημα, πρέπει να προσθέτει πρόσωπα, ιδέες, κοινωνικές αναφορές και πολιτικό κεφάλαιο. Όχι απλώς ονόματα που αναζητούν την επόμενη πολιτική τους στέγη.
Δείτε για του λόγου το αληθές: Μάρκος Μπόλαρης. Πέτρος Παππάς. Ρένα Θρασκιά, Νικόλας Φαραντούρης, Ολυμπία Τελιγιορίδου, Αλέξανδρος Αυλωνίτης, Λευτέρης Αβραμάκης. Όλοι από την Αριστερά και ήσσονος πολιτικού βεληνεκούς. Όλοι από το μικρό χωράφι του ΣΥΡΙΖΑ…
Να το δούμε κι αλλιώς; Όσες φορές στο παρελθόν έκανε διευρύνσεις το ΠαΣοΚ, δέχθηκε στους κόλπους του επιφανείς προσωπικότητες.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δεχθεί τον Γιάννη Μπούτο, τον Γλέζο, τον Μπριλλάκη, τον Βαφειάδη. Έστω κι αν οι τρεις τελευταίοι είχαν μόνο τη σημειολογική αναφορά που ήθελε να προσδώσει ο Ανδρέας στην προσχώρησή τους. Αργότερα, όταν έκανε νέα διεύρυνση ο Γιώργος Παπανδρέου, πήρε μαζί του τους Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλο από το Κεντρώο/φιλελεύθερο ρεύμα της ΝΔ που «έδιωχνε» ο Κώστας Καραμανλής, αλλά και τον Μίμη Ανδρουλάκη και Μαρία Δαμανάκη από την Αριστερά. Πρόσωπα με σημαντικό πολιτικό/ειδικό βάρος και πολιτικές σημάνσεις.
Η διαφορά είναι προφανής: τότε η διεύρυνση είχε ως στόχο να διευρύνει την πολιτική επιρροή του ΠαΣοΚ. Σήμερα μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να διευρυνθεί ο κατάλογος των διαθέσιμων στελεχών. Τότε ήταν σαφής πολιτική διεύρυνση, σήμερα είναι απλή μεταγραφική κινητικότητα.
Σήμερα, όσοι έχουν προσχωρήσει ή επιστρέψει στο ΠαΣοΚ, δεν διαθέτουν ούτε πολιτικό φορτίο, ούτε εκπέμπουν πολιτικό και ειδικό βάρος. Απλώς είναι αυτό που εύστοχα αναφέρει ο λαός μας, περί ανεμοσκορπισμάτων… Απλά έχασαν τη δουλίτσα από το προηγούμενο μαγαζί και πήγαν στο άλλο, μη τυχόν και τη συνεχίσουν…
Και κάπως έτσι η περίφημη «διεύρυνση» κινδυνεύει να γίνει αυτοσκοπός. Να μετράει πόσοι μπήκαν και όχι τι κομίζουν. Να πανηγυρίζει για τις μεταγραφές και να ξεχνά ότι η πολιτική δεν είναι ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα.
Το ΠαΣοΚ δεν έχει ανάγκη από μια διεύρυνση που απλώς μεγαλώνει τον κατάλογο των στελεχών του. Έχει ανάγκη από μια διεύρυνση που μεγαλώνει την κοινωνική του επιρροή, το πολιτικό του εκτόπισμα και την αξιοπιστία του. Γιατί αλλιώς δεν πρόκειται για διεύρυνση. Πρόκειται απλώς για μετακόμιση. Και μάλιστα χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι το νέο σπίτι είναι καλύτερο από το παλιό…
