* Γράφει ο Βασίλης Κωνσταντινόπουλος MSc Στην Διοίκηση Μονάδων Υγείας .
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια, αλλά χρειάζεται μνήμη. Γιατί όταν σήμερα ακούμε ότι οι αλλαγές στη διαχείριση του νερού γίνονται για «εκσυγχρονισμό», «καλύτερη οργάνωση» και αντιμετώπιση της λειψυδρίας, ο πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να θυμηθεί τι άκουσε και στο παρελθόν για άλλα βασικά αγαθά.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η αναδιοργάνωση του τομέα του νερού, η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ και η συνένωση φορέων θα οδηγήσουν σε καλύτερες υπηρεσίες, οικονομίες κλίμακας και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη να εκσυγχρονιστούν τα δίκτυα και να αντιμετωπιστεί η λειψυδρία Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Ποιος θα έχει τον έλεγχο του νερού και, τελικά, ποιος θα πληρώνει τον λογαριασμό;
Γιατί το νερό δεν είναι ένα ακόμη προϊόν. Δεν είναι κάτι που μπορείς να αντικαταστήσεις επειδή ακριβαίνει. Δεν μπορείς να πεις «δεν θα το αγοράσω». Είναι βασική προϋπόθεση της ζωής και ακριβώς γι’ αυτό η διαχείρισή του δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο με οικονομικούς όρους.
Το μάθημα της ΔΕΗ
Η Ελλάδα έχει ήδη ζήσει μια αντίστοιχη εμπειρία στον τομέα της ενέργειας. Για χρόνια ακούγαμε ότι ο ανταγωνισμός και η απελευθέρωση της αγοράς θα έφερναν καλύτερες υπηρεσίες και χαμηλότερες τιμές και μετά ήρθε η ενεργειακή κρίση. Οι λογαριασμοί εκτοξεύθηκαν, τα νοικοκυριά πιέστηκαν και η ενεργειακή φτώχεια χτύπησε την πόρτα χιλιάδων οικογενειών.
Το μάθημα είναι απλό: Η αγορά μπορεί να είναι εργαλείο. Δεν είναι, όμως, από μόνη της εγγύηση ότι ο πολίτης θα πληρώνει λιγότερα. Γι’ αυτό σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε να έρθει ο λογαριασμός για να διαπιστώσουμε αν οι υποσχέσεις ήταν αληθινές.
Το νερό δεν μπορεί να γίνει ο επόμενος ακριβός λογαριασμός
Η Ελλάδα χρειάζεται έργα. Χρειάζεται νέα και σύγχρονα δίκτυα, περιορισμό των διαρροών, υποδομές αποθήκευσης, αξιοποίηση των υδάτινων πόρων και σοβαρό εθνικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Χρειάζεται, όμως, κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Να διασφαλίσει ότι το νερό θα παραμείνει δημόσιο αγαθό.
Δεν είναι πρόοδος να αλλάζει ο τρόπος διαχείρισης ενός αγαθού αν στο τέλος το κόστος μεταφέρεται στην ελληνική οικογένεια. Δεν είναι μεταρρύθμιση αν ο πολίτης πληρώνει περισσότερο για να έχει πρόσβαση σε κάτι που είναι απολύτως απαραίτητο για τη ζωή. Και δεν είναι κοινωνική πολιτική να ζητάμε από τον πολίτη να εμπιστευτεί για ακόμη μία φορά μια συνταγή που ήδη έχει δοκιμαστεί αλλού.
Η κόκκινη γραμμή
Το ζήτημα δεν είναι αν θέλουμε καλύτερη διαχείριση. Φυσικά και τη θέλουμε.
Το ζήτημα είναι ποιον υπηρετεί αυτή η διαχείριση. Εμείς πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι:
Θέλουμε σύγχρονα δίκτυα.
Θέλουμε επενδύσεις στις υποδομές.
Θέλουμε αντιμετώπιση της λειψυδρίας.
Θέλουμε διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.
Αλλά πάνω απ’ όλα:
Θέλουμε το νερό να παραμείνει δημόσιο αγαθό.
Να ανήκει στην κοινωνία και να υπηρετεί τον άνθρωπο, όχι το κέρδος.
Να υπάρχει κρατικός και κοινωνικός έλεγχος.
Να προστατεύεται η ελληνική οικογένεια.
Να μην υπάρξει ποτέ το ενδεχόμενο ένας πολίτης να στερηθεί ένα βασικό αγαθό επειδή δεν μπορεί να πληρώσει τον λογαριασμό.
Γιατί το νερό δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα.
Δεν είναι επενδυτική ευκαιρία.
Είναι δημόσιο αγαθό.
Και αυτό πρέπει να το θυμόμαστε πριν είναι αργά.
Γιατί το ρεύμα μάς δίδαξε κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε:
Όταν οι μεγάλες υποσχέσεις αποδεικνύονται ακριβές, ο λογαριασμός δεν καταλήγει πάντα σε αυτούς που τις έδωσαν. Καταλήγει σε αυτούς που δεν μπορούν να αρνηθούν.
Στο νερό, όμως, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που δεν πρέπει να ξεπεραστεί.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το νερό είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο.
Το νερό είναι δημόσιο αγαθό.
Το νερό είναι ζωή.
Και η ζωή δεν πωλείται.
Βασίλης Κωνσταντινόπουλος
Πολιτευτής της Ελληνικής Λύσης
