Στη Χαριλάου Τρικούπη, τις δυο τελευταίες ημέρες, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Επικρατεί εκνευρισμός. Από τη μία, οι ψίθυροι και οι ενδείξεις για πολιτική σύγκλιση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις που παραμένουν στάσιμες, σαν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο. Και όλα αυτά, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως στο νέο πολιτικό σκηνικό.
Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: το καράβι δεν τραβάει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να εμφανίζεται ισχυρός εντός του κόμματος και να αποτελεί «μάστορα» των μηχανισμών, όμως εκτός των τειχών η απήχησή του δείχνει περιορισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός καταγράφει ποσοστά σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα του κόμματός του.
Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηγετικό. Είναι και ουσίας. Είναι η απουσία ρεαλιστικών προτάσεων. Είναι τα πολιτικά ολισθήματα. Και ένα από αυτά ήταν η επίσκεψη του Ανδρουλάκη στην Ισπανία, για να συναντήσει τον Πέδρο Σάντσεθ. Σαν μια κίνηση βιαστική, που έσπασε τη σιωπή με λάθος τρόπο και λάθος στιγμή.
Ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να μη γνώριζε, ότι ο Σάντσεθ δεν είναι ένας απλός Ευρωπαίος ηγέτης. Είναι ένας πρωθυπουργός που έχει επενδύσει σε στενές σχέσεις με την Τουρκία, σε μια περίοδο που η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι ο συνομιλητής του Ερντογάν, με τον οποίο ανταλλάσσει μηνύματα συνεργασίας, την ώρα που η Άγκυρα επιμένει σε προκλητική ρητορική.
Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε με τον Σάντσεθ, τον περασμένο Ιανουάριο. Όμως εκείνη η συνάντηση εντάχθηκε στο πλαίσιο των επίσημων διεθνών σχέσεων της χώρας. Ο Ανδρουλάκης, ως αρχηγός κόμματος, γιατί επέλεξε να κινηθεί αντίστοιχα; Και μάλιστα σε μια χρονική συγκυρία τόσο ευαίσθητη;
Τα ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα:
Α. Όταν στην κυβέρνηση Σάντσεθ γίνεται λόγος για «αδελφοσύνη» με την Τουρκία, γιατί να πάει εκεί ο Ανρδουλάκης; ;
Β. Όταν η Ισπανία συνεργάζεται στενά με την Άγκυρα σε αμυντικό επίπεδο, δεν εξυπηρετούνται ή ωφελούνται τα ελληνικά συμφέροντα. Γιατί να «παίξει μπάλα» ο Ανδρουλάκης;
Γ. Όταν δεν τίθεται βέτο στις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας από τον τουρκόφιλο σοσιαλιστή Σάντσεθ, ποια είναι η στάση που διαμορφώνεται και τι κάνει ο Ανδρουλάκης;
Δ. Τη στιγμή που ο Σάντσεθ αγωνίζεται να καταγγελθεί η συμφωνία ΕΕ και Ισραήλ για σύνδεση, που είναι κορυφαίος εχθρός της Τουρκίας, γιατί ο Ανδρουλάκης δίνει άλλοθι στον Ισπανό;
Ε. Τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί ρητά και κατηγορηματικά να μας απειλεί με πόλεμο, τι είπε άραγε ο Ανδρουλάκης στον τουρκόφιλο φίλο του;
Τελικά, ποιο ήταν το πολιτικό νόημα μιας τέτοιας συνάντησης, τη στιγμή που η πολιτική δεν είναι μόνο εικόνες και χειραψίες, αλλά είναι και συμβολισμοί που αφήνουν αποτύπωμα βαθύτερο από τις λέξεις;
Η συνάντηση αυτή δεν ήταν μια ουδέτερη πράξη. Ήταν ένα μήνυμα. Και στην πολιτική, τα μηνύματα έχουν βάρος, χρόνο και συνέπειες.
Γιατί στο τέλος, εκεί που σβήνουν τα φώτα της επικαιρότητας, μένει πάντα η σκιά των επιλογών. Και των μεγάλων λαθών που κολλάνε τη βελόνα…
Κάτι τελευταίο: Στον Σάντσεθ και στην σοσιαλιστική φιέστα που διοργάνωσε, δεν πήγε μόνο ο Ανδρουλάκης. Πήγαν κι οι Γιώργος Παπανδρέου, Άννα Διαμαντοπούλου και Χάρης Δούκας. Δεν μάθαμε αν είπαν το παραμικρό στον Ισπανό για τις τουρκόφιλες θέσεις και κινήσεις του. Άρα, ο οιοσδήποτε μπορεί να υποθέσει ότι πήγαν για να βγάλουν…σοσιαλιστική selfie μαζί του…
