Η «Νέα Αριστερά» ήταν το κόμμα των … νεομπολσεβίκων πρώην στενών συνεργατών του Τσίπρα, που ο ίδιος δεν ήθελε να βλέπει και εκδιώχθηκαν/απομακρύνθηκαν/ αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω της «παρένθετης προεδρίας Κασσελάκη.
Οι άνθρωποι αυτοί, έξω από το μαντρί, έχασαν ακόμη και την ψήφο τους και τα δημοσκοπικά τους ποσοστά άγγιζαν τη μια ποσοστιαία μονάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ποτέ το ελάχιστο τίποτα, έκανε τόσο κρότο. Ένας κρότο δυσανάλογο του μεγέθους τους, σαν άδειο βαρέλι που κυλάει στα καλντερίμια της πολιτικής και για να πείσει τους αφελείς ότι μεταφέρει κάτι πολύτιμο.
Ποτέ, δεν ήταν τόσο έντονες οι αναθυμιάσεις της αυταρέσκειας.
Δέκα βουλευτές και μερικές εκατοντάδες στελέχη, πλήρεις ιδεοληψιών και πολιτικών φληναφημάτων, ήταν κάθε λίγο και λιγάκι στα τηλεοπτικά πάνελ κι ασκούσαν προπαγάνδα… Ευγενική προσφορά των επιχειρηματιών του ραδιοτηλεοπτικού χώρου.
Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι, που μεταξύ άλλων ομοίων τους κυβέρνησαν τη χώρα, έκλεισαν με τον Τσίπρα τις Τράπεζες, διακύβευσαν τον κύρος της, έπνιξαν στους φόρους τη Μεσαία τάξη, μείωσαν συντάξεις, δημιούργησαν χάος στην Παιδεία, στην Ασφάλεια, στην Ενέργεια… Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που μαζί με τον Τσίπρα, υποθήκευσαν τη χώρα για έναν αιώνα!
Τώρα οι περισσότεροι έφυγαν από την Νέα Αριστερά για να… ξανασμίξουν με τον Τσίπρα που δεν τους…ήθελε! Μιλάμε για υπαρκτό σουρεαλισμό! Έναν σουρεαλισμό σχεδόν ποιητικό: οι αποκηρυγμένοι αναζητούν τον αποκηρύξαντα και οι αυτόνομοι επιστρέφουν εκεί απ’ όπου έφυγαν διακηρύσσοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσουν.
Για σκεφτείτε: Ο Σακελλαρίδης ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο Χαρίτσης το «πιστό» παιδί της τρόικας (θεσμούς την μετονόμασαν), ο Τσακαλώτος το ίδιο, αν και φόρτωνε με φόρους τη Μεσαία τάξη. Η Αχτσιόγλου εμφανιζόταν ως το μεγάλο ανερχόμενο αστέρι του ΣΥΡΙΖΑ και μας έλεγε ότι η κρίση είναι ευκαιρία για την Αριστερά! Ο Τζανακόπουλος θεωρούσε μέγα επίτευγμά του ότι είχε κατοικήσει δυο χρόνια στο Αιγάλεω, ενώ η επίσκεψή του στον Άρειο Πάγο (Φεβρουάριος 2018) για να… ενημερωθεί, είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων… Βεβαίως, όλα εξηγήθηκαν λίγο αργότερα με την ιστορία της Novartis! Ο δε Σκουρλέτης είχε στη χέρια του την ενέργεια της Ελλάδας! Μοιραία συνέβη ότι συνέβη στη ΔΕΗ… Όλοι τους δε, συνυπέγραψαν το περίφημο τρίτο μνημόνιο, το αχρείαστο!
Όσο ήταν εντός του ΣΥΡΙΖΑ και δη όσο ήταν στην κυβέρνηση, όλο και καλύπτονταν όσα έκαναν. Μόλις έφτιαξαν τη «Νέα Αριστερά» κι άρχισαν να μιλάνε εδώ κι εκεί, απομυθοποιήθηκαν απολύτως. Εξ ου και η μια ποσοστιαία μονάδα στις δημοσκοπήσεις…
Το συμπέρασμα εξάγεται τώρα με περισσότερη σαφήνεια: Η «Νέα Αριστερά» υπήρξε το πιο παράξενο πολιτικό μόρφωμα στην ιστορία του τόπου. Ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από διάσπαση, διέθετε πρώην υπουργούς, πρώην κορυφαίους κυβερνητικούς παράγοντες και συνεργάτες του Τσίπρα, αλλά είχε μηδενική αποδοχή! Ουδείς τους εκτίμησε, ουδείς τους τίμησε, ουδείς τους αποδέχτηκε. Ούτε καν ο ένας τον άλλο… Εξ ου και το σχεδόν μηδέν …διασπάστηκε πάλι! Με τους περισσότερους από τους μισούς να περιμένουν νεύμα του Τσίπρα για να τρέξουν να… ξαναγίνουν βουλευτές.
Είναι οι ίδιοι που «έβριζαν» τον Τσίπρα επειδή έβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ πρόεδρο τον Κασσελάκη. Είναι οι ίδιοι που έλεγαν εδώ κι εκεί ότι ο Τσίπρας έκλεισε τον κύκλο του. Τώρα περιμένουν στην ουρά για να τον συναντήσουν πάλι, μη τυχόν κι επιβιώσουν πολιτικά. Τώρα βλέπουν κοινές αγωνίες κι αναζητήσεις με τον Τσίπρα που κατηγορούσαν… Κι ας τους έστειλε στον… εξώστη…
Τι ήταν τελικά η «Νέα Αριστερά»; Ήταν ένα μόρφωμα ανθρώπων που δεν είχαν κανένα ειδικό βάρος. Ένας θίασος που νόμιζε ότι αποτελεί ιστορία για τον τόπο, μα τελικά δεν ήταν παρά πολιτικά πρόσωπα που η ζωή είχε κι έχει ξεπεράσει. Μια παράσταση που ανέβηκε με αξιώσεις εθνικού δράματος και κατέληξε να παίζεται μπροστά σε άδειες καρέκλες.
Και κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος που ίσως δεν άνοιξε ποτέ πραγματικά. Με πρόσωπα που πίστεψαν ότι η πολιτική τους ύπαρξη ήταν ιστορική αναγκαιότητα, αλλά ανακάλυψαν ότι για την κοινωνία ήταν απλώς μια υποσημείωση. Η «Νέα Αριστερά» δεν ηττήθηκε από τους αντιπάλους της. Ηττήθηκε από τον καθρέφτη της. Κι αυτό είναι πάντα η πιο σκληρή και η πιο αμείλικτη ήττα.
Τώρα, στέκονται στην ουρά σαν εκείνους τους παλιούς λεπρούς στα … λαζαρέτα των λοιμοκαθαρτηρίων… Μέχρι να αποφασίσει τι θα τους κάνει ο μεγάλος βάρδος…
