Στιγμές χιούμορ από Έλληνες πολιτικούς – Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Σήμερα στα πλαίσια των πολιτικών-ιστορικών αναδρομών που κάνουμε κάθε Κυριακή, θ’ ασχοληθούμε με το χιούμορ στην πολιτική.

Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Έχουν χιούμορ οι Έλληνες πολιτικοί; Ιδού ένα ερώτημα, αφού είναι σαφές ότι το γέλιο παίζει κορυφαίο ρόλο ως εποικοδομητικός παράγοντας της ανθρώπινης συμβίωσης.

Ας θυμηθούμε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από την καθημερινότητα πολιτικών ανδρών.

Θανάσης Κανελλόπουλος

Παλιά, στους διαδρόμους της Βουλής κυκλοφορούσε ο ιδιαιτέρως πνευματώδης  Θανάσης Κανελλόπουλος, ίσως ο άνθρωπος με το κορυφαίο χιούμορ στα κοινοβουλευτικά χρονικά. Έλεγε ότι το χαμόγελο είναι η συντομότερη απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους! Ότι ένα χαμόγελο καρδιάς και ψυχής ή ένα αστείο … εξυψώνει, πείθει, αποτρέπει, προτρέπει, ενώνει και πρωτίστως ηρεμεί κι ημερεύει. Σήμερα θα μεταφέρουμε δυο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα:

Α. Ο Θανάσης Κανελλόπουλος έχει προσχωρήσει στη Νέα Δημοκρατία με το άνοιγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον χώρο του Κέντρου (1978) κι έχει αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών.  Κάποια ημέρα, ανοίγει η πόρτα του –μάλλον άγαρμπα- και μπαίνει στο γραφείο του ένας άνδρας πολύ πιο κοντός από τον… κοντό υπουργό! Του συστήνεται ως εφοριακός που πήγε να τον δει για να του διαμαρτυρηθεί επειδή ο διευθυντής του δεν του έδειχνε εμπιστοσύνη.  Μόλις τον ακούει ο Θανάσης Κανελλόπουλος –που δεν είχε κανένα σύμπλεγμα για το μικρό του δέμας- σηκώνεται από την καρέκλα του και λέει στον διαμαρτυρόμενο:  «Σ’ εμένα τι ήρθες να κάνεις; Να ζητήσεις την …. εξ ύψους βοήθεια»;…

Β. Κυβέρνηση ΠαΣοΚ κι η ένταση με την Τουρκία βρίσκεται πάλι (καλή ώρα) σε ημέρες τεράστιας όξυνσης.  Οι παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας είναι συνηθισμένο καθημερινό φαινόμενο, ενώ τουρκικό πολεμικό φτάνει σχεδόν στις… Σπέτσες. Στη Βουλή η αναστάτωση είναι μεγάλη με τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας να δημιουργούν ακόμη κι οχλαγωγία με τις διαμαρτυρίες και τις φωνές τους. Οπότε ακούγεται ο Θανάσης Κανελλόπουλος: «Ας ηρεμήσουμε! Η κυβέρνηση δεν ανησυχεί επειδή κατάφερε ότι επιδίωκε: Να φέρει τους Τούρκους στα νερά μας»…

Κωστής Στεφανόπουλος

Λίγο πριν το τέλος της θητείας του Κωστή Στεφανόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του Κάρολου Παπούλια. Ο αείμνηστος Στεφανόπουλος ήταν με φίλους του στο ισόγειο διαμέρισμα που έμενε χρόνια στο Ψυχικό και ρωτήθηκε περί του προσώπου. Απάντησε αμέσως και χωρίς περιστροφές: «Ο Καραμανλής με την υποψηφιότητα του Καρόλου πέτυχε να κάνει τα δυο ένα! Στο εξής θα έχουμε και προεδρευομένη δημοκρατία και Κάρολο!»….

Ευάγγελος Αβέρωφ (για Κουτσόγιωργα)

Τον Νοέμβριο του 1984 εκδικαζόταν στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών μήνυση που είχε καταθέσει ο πανίσχυρος τότε υπουργός του ΠαΣοΚ Μένιος Κουτσόγιωργας, εναντίον της εφημερίδας «Βραδυνή», για συκοφαντική δυσφήμηση. Μάρτυρας υπερασπίσεως, μεταξύ άλλων, ήταν ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Αβέρωφ. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του δείχνει την εφημερίδα που γράφει με μεγάλα γράμματα: «Τι Κουτσόγιωργας τι Πινοσέτ». Τον ρωτά: «Είναι ή δεν είναι συκοφαντικό αυτό το δημοσίευμα κύριε πρόεδρε;».

Ο Αβέρωφ, κοίταξε τον τίτλο κι απάντησε: «Να σας πω. Από απόψεως δημοκρατικότητας είναι σαφές ότι καλύτερος είναι ο κ. Κουτσόγιωργας. Από απόψεως ιδεολογίας ο Πινοσέτ»…

Γέλασαν όλοι! Δικαστές της έδρας, συνήγοροι κι ακροατήριο. Η δε εφημερίδα αθωώθηκε.

Αθανάσιος Τσαλδάρης

Ο Αθανάσιος Τσαλδάρης είναι πρόεδρος της Βουλής (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) όταν ένας βουλευτής που εξελέγη τότε για πρώτη φορά ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής… Το τρακ μεγάλο και τα σαρδάμ συνεχή… Κάποια στιγμή χάνει και τη σειρά των σημειώσεών του….

Με τα πολλά, ο βουλευτής τελειώνει όσα είχε να πει και στο τέλος της συνεδρίασης πλησιάζει τον Αθανάσιο (Νανά) Τσαλδάρη: «Πώς ήμουν κύριε πρόεδρε; Ήμουν σαφής; Ήμουν πειστικός;»….

Ο Αθανάσιος Τσαλδάρης που διέθετε ανεπανάληπτο χιούμορ κι ήταν γνωστό πειραχτήρι, απαντά: « Βεβαίως κύριε συνάδελφε! Πολύ πειστικός, παραπειστικός!»…

Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου για Μητσοτάκη

Στην τρίτη κυβέρνηση Καραμανλή στην αρχή της μεταπολίτευσης (πρώτη ήταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας και δεύτερη αυτή που προέκυψε από τις εκλογές του 1974) έγινε υπουργός Συντονισμού ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αμέσως μετά την προσχώρησή του στη Νέα Δημοκρατία το 1978. Την προσχώρηση του Μητσοτάκη και των άλλων κεντρογενών δεν είδαν με καλό μάτι πολλοί συνεργάτες του Καραμανλή. Μουσαφίρηδες τους ανέβαζαν, μουσαφίρηδες τους κατέβαζαν!

Μεταξύ αυτών ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου που δεν συμπαθούσε διόλου τον Μητσοτάκη. Όταν λοιπόν ξέσπασε η μεγάλη  διεθνής πετρελαϊκή κρίση, ο Μητσοτάκης πήγε στη Λιβύη να συναντηθεί με τον Καντάφι, μη τυχόν και βρει λύση στο πρόβλημα της χώρας.

Ο Παπακωνσταντίνου, παρ’ ότι ήξερε ότι ο Μητσοτάκης ήταν στην Λιβύη, τον αναζήτησε στο γραφείο του, απ’ όπου του είπαν ότι είναι στη Λιβύη για να …φέρει πετρέλαιο! Ο Παπακωνσταντίνου γέλασε κι ενώ η τηλεφωνική γραμμή ήταν ακόμη ανοικτή, είπε: «Αν ο ψηλός φέρει πετρέλαιο, εγώ θα το πιω όλο!»…

Για την ιστορία: Ο Μητσοτάκης εξασφάλισε ποσότητες πετρελαίου που τελικά … δεν ήπιε ο Παπακωνσταντίνου…

Κατσιφάρας για Ντόρα

Πρωθυπουργός ο Κώστας Καραμανλής που κάνει ανασχηματισμό και βάζει υπουργό Εξωτερικών την Ντόρα. Εντός της Νέας Δημοκρατίας δημιουργείται ένταση από τους καραμανλικούς που υποστηρίζουν ότι η Ντόρα θα γίνει πόλος συσπείρωσης των αντικαραμανλικών και των δυσαρεστημένων καραμανλικών που δεν πήραν υπουργεία.

Το περιβάλλον της Ντόρας ισχυρίζεται ότι οι περίοδοι της σύγκρουσης καραμανλικών –μητσοτακικών ανήκουν στο παρελθόν και δεν έχουν σχέση με τη δική της γενιά και τη γενιά Καραμανλή.

Σε μια τέτοια συζήτηση στο καφενείο της Βουλής ήταν κι ο πρώην υπουργός του ΠαΣοΚ Γιώργος Κατσιφάρας. Που είχε πει παλαιότερα τη μνημειώδη ατάκα ότι «αν δεν υπήρχε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε (σ.σ. τα στελέχη του ΠαΣοΚ) ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας!»….  Ξάφνου εμφανίζεται κι ο Κώστας Καραμανλής. Τον κοιτάζει ο Κατσιφάρας, τον κτυπά στον ώμο και του λέει: «Κώστα μου, φοβού τους ανασχηματισμούς και… Ντόρα φέροντας!»….

Γεώργιος Παπανδρέου

Βρισκόμαστε στα 1925, δικτατορία Πάγκαλου. Μεταξύ άλλων έχει συλληφθεί και κρατηθεί για τρεις μήνες στις φυλακές που υπήρχαν στον Ναύσταθμο ο νεαρός, τότε, Γεώργιος Παπανδρέου. Μόλις αφήνεται ελεύθερος συναντά στον δρόμο της επιστροφής του στην Αθήνα τη σύζυγο του Πάγκαλου. Βγάζει το καπέλο (έτσι γινόταν ως ένδειξη αβροφροσύνης) και τη χαιρετά. Τότε εκείνη του λέει:

-Να τα έχετε καλά με τον Πάγκαλο. Ο στρατηγός όποια κατάσταση κι αν είναι, είναι πάντα από πάνω…

Κι ο Παπανδρέου της απαντά:

-Κυρία μου, φοβούμαι ότι επηρεάζεστε από τη θέση που τον βλέπετε εσείς…

Στη Βουλή

Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή και στη Βουλή γίνεται συζήτηση για την Οικονομία. Ο υπουργός Γιώργος Αλογοσκούφης δέχεται σκληρές επιθέσεις από βουλευτές του ΠαΣοΚ και πολλοί βουλευτές του κόμματός του ανεβαίνου στο βήμα για να τον υπερασπιστούν. Ένας εξ αυτών εν τη ρύμη του λόγου του λέει: «Όσο πιο σκληρή είναι (εννοούσε την κριτική) τόσο περισσότερο μ’ αρέσει»!

Γίνεται σούσουρο κι αστραπιαία διακινείται μεταξύ των βουλευτών ένα χαρτάκι που γράφει το δίστιχο του Μποστ από διαφήμιση ελαστικών: «Ξαπλωθέντες εις την χλόην και εκεί γελαστικώς, συ σκληρότητα να δείχνεις κι εγώ νάμαι ελαστικός…». Η πληροφορία ότι ο γραφικός χαρακτήρας ήταν ίδιος με του Ανδρέα Λοβέρδου, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, παρά το ότι αυτός χαρακτηρίζεται ως μέγα πειραχτήρι…

Πέτρος Μολυβιάτης

Ο Πέτρος Μολυβιάτης είναι υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή και συναντιέται με τον ομόλογό του Αγγλο Τζακ Στρο. Αντικείμενο, τι άλλο; Το κυπριακό, τα Βαλκάνια, τα ελληνοτουρκικά. Κι ο Άγγλος ήταν επιφυλακτικός, «κουμπωμένος», έλεγε όλο «let’s see» (θα δούμε) ή «let’s hope» (ας ελπίσουμε»! Οπότε κάποια στιγμή ο πάντα ήπιος Μολυβιάτης ένιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του και λέει στον Άγγλο: «όλο ελπίδα κι ελπίδα μου λες! Ξέρεις για ποιον λόγο εμείς οι Έλληνες δεν θέλουμε πεθερά που να την λένε Ελπίδα;»… «Γιατί;», ρωτά απορημένος ο Άγγλος. «Επειδή, αγαπητέ μου Τζακ,η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…»!