Ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά πράγματα για τη χώρα. Την έχει πάει πολλά βήματα μπροστά. Από την Οικονομία, την Άμυνα, την Ενέργεια, τις Διεθνείς σχέσεις και τόσα άλλα. Μα πολλά από αυτά μένουν στη σκιά, αφού παρασύρεται σε μικροπολιτική και παραπολιτική. Με δική της ευθύνη. Με υπουργούς και βουλευτές που δείχνουν ότι αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν τον πρωθυπουργό στον αγώνα ταχύτητας της διακυβέρνησης. Αδυνατούν -ή δεν θέλουν- να υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο.
Προχθές, στη Βουλή, σε μια δύσκολη στιγμή της κυβέρνησης, ήταν πάλι απών ο Νίκος Δένδιας, αφού επέλεξε να πάει ταξίδι στο…Κόσσοβο! Δεν ήταν η πρώτη φορά του υπουργού Άμυνας. Όπως, κι άλλων υπουργών, βουλευτών ή και κομματικών στελεχών, που πολλές φορές σιωπούν στα δύσκολα και δεν υπερασπίζονται την κυβέρνηση.
Το μέγα πρόβλημα ΚΑΙ αυτής της Κεντροδεξιάς-Φιλελεύθερης κυβέρνησης, είναι ότι όσοι γίνονται υπουργοί -εκτός λίγων εξαιρέσεων- κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους! Οι δε βουλευτές που δεν γίνονται υπουργοί… «μουλαρώνουν» κι επιδίδονται σε αγώνες γκρίνιας. Άψυχοι, φοβισμένοι, ακόμη και κόλακες του παραμυθιού, σαν εκείνους που ισχυρίζονται ότι τιμούν τους αγώνες του ΚΚΕ… Σαν να κυβερνά μια σιωπή βαριά, που δεν σπάει ούτε με κραυγή ούτε με ευθύνη. Σαν να τρέχει μόνος του ο Μητσοτάκης. Πολιτικοί με ψυχή και μνήμη χρυσόψαρου. Σαν να ξεχνάνε κάθε πρωί ποιον υπηρετούν και κάθε βράδυ γιατί υπάρχουν.
Κι όμως. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέδειξε ένα σωρό πρόσωπα. Τα έκανε υπουργούς. Είτε από το κόμμα του, είτε Κεντρογενείς που προσχώρησαν στη ΝΔ, αφομοιώθηκαν και εξελέγησαν. Από τον Πιερρακάκη, τον Χρυσοχοΐδη, τη Μενδώνη, τον Παπαθανάση, τον Θεοδωρικάκο, τη Μιχαηλίδου, τον Γεραπετρίτη, τον Λιβάνιο, μέχρι τους στενά κομματικούς Γεωργιάδη, Σταϊκούρα, Δήμα, Κεραμέως, Χατζηδάκη, Οικονόμου, Μηταράκη, Βούλτεψη, Κατσαφάδο, Κεφαλογιάννη, Κικίλια κλπ.
Για σκεφτείτε λοιπόν: Πόσοι από αυτούς έχουν βγει να υπερασπίζονται την κυβέρνηση στις δύσκολες στιγμές της; Μετρημένοι στα δάκτυλα. Ο Άδωνις, ο Χατζηδάκης, η Μενδώνη, η Βούλτεψη, ο Θεοδωρικάκος, ο Φλωρίδης, λίγο ο Πιερρακάκης και… τέλος!
Όλοι οι άλλοι, προφανώς συνειδητά, επιλέγουν να μένουν «στεγνοί»! Μακριά από οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, χωρίς ομαδική αλληλεγγύη. Χωρίς να «σπάνε αυγά», χωρίς να συγκρούονται με τις παθογένειες, χωρίς να πέφτουν στη φωτιά της πολιτικής αντιπαράθεσης. Σαν στρατός χωρίς φωνή, που περιμένει πάντα κάποιον άλλον να δώσει τη μάχη.
Ποιοι βγήκαν να στηρίξουν τις κυβερνητικές επιλογές για την Άμυνα της Ελλάδας και τις ισχυρές συμμαχίες που δημιουργήθηκαν, όταν οι Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, σε συνεργασία με φιλορωσικό ΜΜΕ και πολέμιους επιχειρηματίες, κατηγόρησαν το Μητσοτάκη για… ενδοτισμό; Τι έκανε επί τούτου ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος υπουργός Δένδιας; Απολύτως τίποτα. Σιώπησε και ταυτίστηκε με τους πρώην!
Το ζήτημα δεν είναι μόνο τα λάθη. Όλες οι κυβερνήσεις κάνουν λάθη. Το ζήτημα είναι ποιος τα αναλαμβάνει, ποιος τα εξηγεί, ποιος τα διορθώνει. Όταν η πολιτική ευθύνη μετατρέπεται σε παιχνίδι αποφυγής, τότε η εικόνα καταρρέει πολύ πιο γρήγορα από την ουσία. Στην υπόθεση Λαζαρίδη, όπως και στα Τέμπη, δεν ήταν μόνο τα γεγονότα που κόστισαν. Ήταν η αμηχανία, η καθυστέρηση, η έλλειψη ενιαίας γραμμής. Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει πιο γρήγορα από την στιγμή της κρίσης, η καθυστέρηση ισοδυναμεί με ήττα. Γιατί στην πολιτική, το κενό δεν μένει ποτέ κενό — γεμίζει πάντα με θόρυβο, καχυποψία και τελικά φθορά.
Η κυβέρνηση καλείται πλέον να απαντήσει σ’ ένα ερώτημα πιο δύσκολο από οποιαδήποτε αντιπολιτευτική επίθεση: έχει ακόμη εσωτερική συνοχή; Δηλαδή, υπάρχει κοινός παλμός ή ο καθένας κινείται σε δικό του ρυθμό, με το βλέμμα στην επόμενη προσωπική του στάση;
Κι εδώ έρχεται το κρίσιμο σημείο: Μπορεί να γίνουν κινήσεις ανανέωσης; Έχει βαθύ πάγκο η ΝΔ; Η απάντηση εμπεριέχει μπόλικο σκεπτικισμό…
Να πούμε κι αυτό: Η μεγαλύτερη απειλή για τον Μητσοτάκη βρίσκεται δίπλα του. Στο υπουργικό συμβούλιο, στην ΚΟ. Κάποιοι μάλιστα εκ των βουλευτών, απειλούν ότι αν δεν είναι στις λίστες των εκλογών, θα ρίξουν την κυβέρνηση. Οσονούπω θα τα συζητήσουμε με ονόματα και διευθύνσεις.
Το βέβαιο είναι, ότι η «ομάδα» πρέπει ν’ αποκτήσει πάλι τη συνοχή της. Με το ερώτημα που πλανάται να είναι μόνο ένα: υπάρχει βούληση γι’ αυτό, για ρήξεις ουσίας; Γιατί, χωρίς βούληση και ψυχή, όλα τα παίρνει ο διάβολος. Κι εξουσίες κι αξιώματα κι υπουργικά/βουλευτικά αυτοκίνητα… Όλα… Και χωρίς ψυχή, δεν νικάς ούτε καν στο…κέρλινγκ…
