Αρχική Blog Σελίδα 15217

Αποχωρεί από την ενεργό πολιτική η Μανταλένα Παπαδοπούλου

Από
Έμβολος
-
Μανταλένα Παπαδοπούλου Mantalena

Την αποχώρησή της από την ενεργό πολιτική ανήγγειλε με ανάρτηση της στον προσωπικό της λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης η πρώην εκπρόσωπος Τύπου των Ανεξάρτητων Ελλήνων Μανταλένα Παπαδοπούλου.

Σημειώνεται ότι η κ. Παπαδοπούλου πριν από μια εβδομάδα είχε αναλάβει τον ρόλο του συντονιστή για τις τρεις εκλογικές μάχες (Ευρωεκλογές, Περιφερειακές, Δημοτικές)

Η ανάρτηση της κ. Παπαδοπούλου έχει ως εξής: “Σε ό,τι με αφορά περίμενα μέχρι και την ύστατη ώρα. Πλέον εξαντλείται κάθε περιθώριο μέχρι την υπογραφή σε λίγη ώρα στις Πρέσπες. Δεν αμφισβητώ τις πατριωτικές προθέσεις του Πάνου Καμμένου. Διαφωνώ με τους χειρισμούς προς υπεράσπιση της θέσης μας για το Σκοπιανό, που είναι η μόνη υπέρ του εθνικού συμφέροντος. Ενημέρωσα έγκαιρα σε ανώτατο επίπεδο εσωκομματικά για τους προβληματισμούς μου. Ίσως δικαιωθούν στο μέλλον οι όποιες επιλογές. Εμένα όμως η συνείδησή μου επιβάλλει να αποχωρήσω από την ενεργό πολιτική και να γυρίσω στο σπίτι μου. Η κατάπτυστη συμφωνία που προέκυψε και από την ανεπάρκεια και τις εγκληματικές πολιτικές του παρελθόντος δεν πρέπει να υπογραφεί από τον Υπουργό Εξωτερικών και από κανέναν άλλον.

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…; – Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

Από
Έμβολος
-

Πολλοί άνθρωποι ψάχνουν την ευτυχία στα λεφτά.

Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)

Τον πλούτο κάθε μορφής, στα υλικά αγαθά, στην συσσώρευση κάθε λογής… Άλλοι πάλι θέλουν λίγα και καλά, θέλουν την ησυχία τους, να μην ξοδεύονται στα πολλά, στις πολλές συναναστροφές “την πολλή συνάφεια του κόσμου, τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες”… Είναι όμως απαραίτητα κάτι καλύτερο και κάτι χειρότερο; Και το “καλό”, το ΄΄σωστό΄΄, είναι το ίδιο για όλους;

Μοιάζει σαν μία διαμάχη, άλλοτε με πιο ήπια κι άλλοτε με πιο άγρια χαρακτηριστικά.  Παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση -αιώνες τώρα- έναν αγώνα αγωνιώδη ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσότητα. Έναν αγώνα, ένα μπρα ντε φερ, μια τιτανομαχία μεταξύ του ποιοτικού και του ποσοτικού…

Οι φίλαθλοι, άλλοτε μάζες, άθλιες, κρεμασμένες σαν τσαμπιά ο ένας πάνω στον άλλον κι άλλοτε σοβαρές, συμμορφωμένες, μ’ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, μάλλον δυσανάλογα μοιρασμένοι -αν και σαφώς περισσότεροι με την ποσότητα (κάποτε ήταν “κρυφοποιοτικοί”, τώρα απελευθερώθηκαν, πέταξαν τις μάσκες -δεν τους αδικώ…)- φωνάζουν εκατέρωθεν τα συνθήματά τους:

– ”Ουκ εν τω πολλώ το ευ”, οι μεν -πιο φιλοσοφημένοι…

– ”Δώσε και μένα μπάρμπα”, οι δε -πιο λαϊκοί…

Το δικό μας ερώτημα ωστόσο είναι άλλο: Ως πότε θα εξακολουθούμε να τραβάμε ένα σχοινί από εδώ ή από εκεί, ρίχνοντας λάδι σε έναν κοινωνικό και ταυτόχρονα εσωτερικό, σε έναν προσωπικό “διχασμό”; Μήπως κι εδώ θα μπορούσε η λύση του όλου δράματος να είναι η σύνθεση, η συμπόρευση, η συνύπαρξη; Αντί να είναι δηλαδή η λογική του” ή το ένα ή το άλλο΄΄, γιατί να μην είναι η λογική του ΄΄και το ένα και το άλλο΄΄; Γιατί πρέπει συνεχώς να διαλέγουμε; Γιατί πρέπει να διχάζουμε εαυτόν και αλλήλους; Γιατι να μην μπορούμε απενοχοποιημένα να χαρούμε και τη δόξα και το χρήμα, αλλά και την φτώχεια και την ΄΄ερημιά΄΄;

Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…;

 

 Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.
 

Είναι ακριβείς οι εκτιμήσεις παγκόσμιας μελέτης για τα περιστατικά του λεμφώματος Hodgkin στην Ελλάδα;

Από
Έμβολος
-

Απαντήσεις δίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Ιατρικής, πρύτανης ΕΚΠΑ,  Θ. Δημόπουλος

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό ογκολογίας “JAMA Oncology” παγκόσμια μελέτη-πανόραμα του καρκίνου, που καλύπτει 195 χώρες κατά την περίοδο 1990-2016.

Η  Ελλάδα εμφανίζεται με τα περισσότερα νέα περιστατικά παγκοσμίως του λεμφώματος Hodgkin, 5,3 ανά 100.000 ανθρώπους το 2016, ενώ ο μέσος όρος διεθνώς είναι 1 ανά 100.000

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ απευθύνθηκε στον Θάνο Δημόπουλο, καθηγητή Θεραπευτικής Αιματολογίας-Ογκολογίας, πρύτανη του ΕΚΠΑ, να σχολιάσει τα αποτελέσματα της έρευνας.

 «Τα συγκεκριμένα δεδομένα επίπτωσης του λεμφώματος Hodgkin στην Ελλάδα θα πρέπει να ερμηνευθούν με επιφύλαξη» αναφέρει ο κ. Δημόπουλος, σημειώνοντας μάλιστα ότι έκθεση του  2012 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αναφέρει ότι η επίπτωση της νόσου Hodgkin στην Ελλάδα είναι περίπου 2,2 περιπτώσεις ανά 100.000.

Είναι ακριβείς οι εκτιμήσεις;

 «Τα πρόσφατα δημοσιευθέντα δεδομένα αφορούν μια μεγάλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο JAMA Oncology, ένα περιοδικό υψηλής απήχησης, η οποία είχε στόχο να αποτυπώσει το «φορτίο» 29 νεοπλασματικών νοσημάτων, τις διαχρονικές μεταβολές τους σε 195 χώρες ή μεγάλες επαρχίες και τυχόν συσχετίσεις με οικονομικά και άλλα μεγέθη. Σύμφωνα με δεδομένα στα οποία παραπέμπει η δημοσίευση και μπορούν να προσπελασθούν στη διεύθυνση, http://ghdx.healthdata.org/record/global-burden-disease-study-2016-gbd-2016-cancer-incidence-mortality-years-life-lost-years, η ετήσια επίπτωση του λεμφώματος Hodgkin στην Ελλάδα εκτιμάται για το 2006 και το 2016 σε 5.38 και 5.31 περιπτώσεις ανά 100.000 πληθυσμού. Αυτή η εκτίμηση είναι υπερπενταπλάσια της παγκόσμιας επίπτωσης που ανέρχεται σε 1.06 περιπτώσεις ανά 100.000 πληθυσμού.

Εν πρώτοις, αν και τυπικά ακριβής, η σύγκριση αυτή είναι παραπλανητική, διότι η επίπτωση της νόσου στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι περίπου 3 και 3,8 περιπτώσεις ανά 100.000 πληθυσμού αντίστοιχα, ενώ φαίνεται να είναι πολύ μικρότερη στις αναπτυσσόμενες χώρες και τον 3ο κόσμο, που δεν είναι συγκρίσιμες με τη χώρα μας.

Από την άλλη πλευρά, η δημοσιευμένη μελέτη είχε ως στόχο να παράσχει γενικές εκτιμήσεις που να είναι χρήσιμες για τον στρατηγικό σχεδιασμό του τομέα της Υγείας. Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν μπορεί να είναι εκτεταμένα για ορισμένες χώρες/περιοχές και εξαιρετικά περιορισμένα για άλλες. Δυστυχώς, δεν έχουμε άποψη για τα πρωτογενή δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν, προκειμένου να προσδιορισθεί η επίπτωση του λεμφώματος Hodgkin στη χώρα μας. Έτσι, ενώ το γενικό συμπέρασμα της όλης δημοσίευσης είναι πολύ ισχυρό, τα επιμέρους ευρήματα, ιδίως για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, λίγο το επηρεάζουν και ενδεχομένως να υπόκεινται σε σημαντικούς περιορισμούς ως προς την ερμηνεία τους. Η επιχειρηματολογία αυτή ενισχύεται από τα δεδομένα άλλων μελετών, όπως του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, όπου έκθεση του 2012 αναφέρει ότι η επίπτωση της νόσου Hodgkin στην Ελλάδα είναι περίπου 2,2 περιπτώσεις ανά 100.000, υποδιπλάσια αυτής που αναφέρεται στη δημοσίευση του Jama Oncology, (http://globocan.iarc.fr/Pages/fact_sheets_population.aspx).

Κατά συνέπεια, τα συγκεκριμένα δεδομένα επίπτωσης του λεμφώματος Hodgkin στην Ελλάδα θα πρέπει να ερμηνευθούν με επιφύλαξη και σε καμία περίπτωση να μην αποτελέσουν αιτία πρόκλησης πανικού στην κοινή γνώμη. Επιπλέον, υπάρχουν λεπτομέρειες που καθιστούν τη βαθύτερη επιστημονική αξιολόγηση της ακρίβειας του ευρήματος επιβεβλημένη.

Δεδομένου ότι τα αίτια της νόσου είναι εν πολλοίς άγνωστα, το ερώτημα της αιτίας αυτής της «πρωτιάς» δεν μπορεί να απαντηθεί. Σύμφωνα όμως με τα παραπάνω, πρώτα θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι όντως οι εκτιμήσεις είναι απολύτως ακριβείς».

Σύμφωνα με την μελέτη, παρόλο που υπάρχουν αναλογικά τα περισσότερα νέα περιστατικά στην Ελλάδα, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους θανάτους από λέμφωμα Hodgkin.

«Αυτό που πρέπει να αξιολογηθεί είναι η αναλογία μεταξύ θνητότητος και επίπτωσης, βάσει της οποίας η Ελλάδα σαφώς και δεν κατατάσσεται πρώτη. Και στην περίπτωση όμως αυτή, η ακρίβεια της εκτίμησης της επίπτωσης έχει κεφαλαιώδη σημασία» τονίζει ο κ. Δημόπουλος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Επιπλέον», προσθέτει, «θα πρέπει να γίνει σαφές ότι υπάρχουν δημοσιευμένα δεδομένα επιβίωσης από Ελληνικά Κέντρα σε έγκριτα περιοδικά, τα οποία είναι απολύτως συμβατά με τα αναμενόμενα στο Δυτικό κόσμο».

Λέμφωμα Hodgkin: Τα αίτια της νόσου είναι εν πολλοίς άγνωστα

Ο κ. Δημόπουλος εξηγεί τι είναι το λέμφωμα Hodgkin και πως εκδηλώνεται.

«Τα λεμφώματα είναι κακοήθεις όγκοι του λεμφικού ιστού. Ταξινομούνται σε 2 κατηγορίες: Το λέμφωμα Hodgkin και τα μη-Hodgkin λεμφώματα, που είναι και πολύ συχνότερα. Το λέμφωμα Hodgkin τυπικά προσβάλλει τους λεμφαδένες και σπανιότερα εξωλεμφαδενικές περιοχές. Εκδηλώνεται με διόγκωση λεμφαδένων, συνηθέστερα των τραχηλικών, που μπορεί να συνοδεύεται ή όχι από παρατεινόμενο εμπύρετο, νυκτερινές εφιδρώσεις, απώλεια βάρους ή κνησμό.

Τα αίτια της νόσου είναι εν πολλοίς άγνωστα. Οι ασθενείς που πάσχουν από HIV λοίμωξη διατρέχουν πολλαπλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης λεμφώματος Hodgkin, όπως και ασθενείς με άλλου τύπου ανοσοκαταστολή, πλην όμως αυτές οι ομάδες αποτελούν μια μικρή μειοψηφία του συνόλου των περιπτώσεων. Ο ιός Epstein-Barr ανευρίσκεται στο 20-30% των περιπτώσεων. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι παρόμοιο με τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο, ενώ είναι πολύ μεγαλύτερο στον αναπτυσσόμενο κόσμο».

Ίαση στο 75-80%

«Στο λέμφωμα Hodgkin επιτυγχάνεται ίαση στο 75-80% των ασθενών με την τρέχουσα θεραπεία 1ης γραμμής, ενώ στο 20-25% των ασθενών εμφανίζεται υποτροπή, δηλ. η νόσος επανέρχεται αμέσως ή και χρόνια μετά την αρχική αντιμετώπιση. Οι μισοί από αυτούς τους ασθενείς ιώνται με αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Δυστυχώς παραμένει ένα ποσοστό 10-15% του συνόλου των ασθενών που δεν ιάται με τις παραπάνω στρατηγικές», αναφέρει ο κ. Δημόπουλος.

Και προσθέτει: «Η πολύ δύσκολη αυτή ομάδα ασθενών αντιμετωπίζεται πλέον με ανοσοθεραπεία. Τόσο το Brentuximab Vedotin, όσο και οι αναστολείς PD-1 Nivolumab και Pembrolizumab οδηγούν σε κλινικές ανταποκρίσεις στο 60-70% των ασθενών. Ειδικά μάλιστα με τους αναστολείς PD-1, ο ρυθμός εξέλιξης της νόσου επιβραδύνεται ακόμη και σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται».

 

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι θρησκευόμενοι ζουν παραπάνω χρόνια από τους άθρησκους, δείχνει έρευνα σε νεκρολογίες

Από
Έμβολος
-

Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι ζουν κατά μέσο όρο σχεδόν τέσσερα χρόνια περισσότερο, σε σχέση με όσους δεν έχουν δεσμούς με τη θρησκεία. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας αμερικανικής μελέτης, που βασίσθηκε στην ανάλυση άνω των 1.000 δημοσιευμένων νεκρολογιών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχολόγο Λόρα Ουάλας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής ψυχολογίας “Social Psychological and Personality Science”, εκτίμησαν ότι «η σχέση με τη θρησκεία έχει την ίδια σχεδόν θετική επίπτωση με το φύλο πάνω στην μακροζωία» (οι γυναίκες ζουν συνήθως τέσσερα έως πέντε παραπάνω χρόνια από τους άνδρες).

«Η μελέτη μας παρέχει πειστικά στοιχεία ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στη συμμετοχή στη θρησκεία και στο πόσο ζει ένας άνθρωπος», δήλωσε ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας Μπάλντουιν Γουέι. Οι ψυχολόγοι αποδίδουν το όφελος αυτό εν μέρει στο ότι η ενεργή σχέση με τη θρησκεία ωθεί τους πιστούς να συμμετέχουν στην κοινότητα και σε εθελοντικές-κοινωνικές δράσεις, κάτι που, όπως έχουν δείξει προηγούμενες μελέτες, «χαρίζει» μακροζωία.

Θετικό ρόλο επίσης παίζει ότι συνήθως οι θρησκευόμενοι κάνουν πιο υγιεινή ζωή (λιγότερα ποτά και ξενύχτια, αποφυγή ναρκωτικών και σεξ με πολλούς συντρόφους κ.α.). Έχουν ακόμη λιγότερο στρες χάρη στην πίστη τους στο Θεό και στην μετά θάνατο ζωή, καθώς επίσης χάρη στην προσευχή ή στον πνευματικό διαλογισμό, σε συνδυασμό με τη βίωση θετικών συναισθημάτων (αγάπη, ευγνωμοσύνη, γαλήνη κ.α.).

Εκτός από το φύλο, θετική επίπτωση στη μακροζωία έχει και ο γάμος. Οι ερευνητές απομόνωσαν αυτούς τους δύο παράγοντες για να υπολογίσουν την θετική επίδραση μόνο της θρησκείας.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: http://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1948550618779820

 

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ανταρκτική χάνει 219 δισεκατομμύρια τόνους πάγου το χρόνο την τελευταία πενταετία, τριπλάσιους από ό,τι πριν το 2012

Από
Έμβολος
-

Η τήξη των πάγων στην Ανταρκτική έχει επιταχυνθεί με ανησυχητικό ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ 2012-2017 η παγωμένη ήπειρος έχασε περίπου 219 δισεκατομμύρια τόνους πάγου ετησίως, συμβάλλοντας κατά 0,6 χιλιοστά το χρόνο στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών.

Οι 84 επιστήμονες από 44 φορείς (NASA, ESA, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα), που έκαναν σχετικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό «Nature», ανέφεραν ότι πριν το 2012 η Ανταρκτική έχανε πάγους με σταθερό ετήσιο ρυθμό 76 δισεκατομμυρίων τόνων, συνεισφέροντας 0,2 χιλιοστά ετησίως στην άνοδο της στάθμης των υδάτων. Όμως μετά το 2012 έχει υπάρξει τριπλασιασμός στις ετήσιες απώλειες.

Η επιδείνωση είναι πιο αισθητή στη Δυτική Ανταρκτική, όπου οι ετήσιες απώλειες των 53 δισ. τόνων στη δεκαετία του 1990 έχουν αυξηθεί σε 159 δισ. τόνους το χρόνο μετά το 2012. Στο βόρειο άκρο της ηπείρου, στην Ανταρκτική Χερσόνησο, υπάρχει αύξηση 25 δισ. τόνων ετησίως μετά το 2000, ενώ αντίθετα στην Ανατολική Ανταρκτική οι πάγοι εμφανίζουν μια μικρή αύξηση της τάξης των 5 δισ. τόνων ετησίως.

Σε περίπου τρία τρισεκατομμύρια τόνους υπολογίζονται συνολικά οι πάγοι που έχουν λιώσει κατά την τελευταία 25ετία. Αυτές οι απώλειες των ανταρκτικών πάγων έχουν οδηγήσει σε συνολική άνοδο της στάθμης των παγκόσμιων θαλασσών κατά 7,6 χιλιοστά μετά το 1992, με το 40% της ανόδου να έχει συμβεί μετά το 2012. Τα νέα ευρήματα, με επικεφαλής τον καθηγητή ‘Αντριου Σέφερντ της Σχολής Γεωεπιστημών και Περιβάλλοντος του βρετανικού Πανεπιστημίου του Λιντς, παρέχουν την πιο ολοκληρωμένη εικόνα μέχρι σήμερα για τις διαχρονικές μεταβολές στην παγοκάλυψη της Ανταρκτικής.

Η ήπειρος είναι καλυμένη από περίπου 15,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα πάγου, που έχουν συσσωρευθεί μέσω χιονόπτωσης στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Στο Νότιο Ωκεανό γύρω από την Ανταρκτική οι θαλάσσιοι πάγοι καλύπτουν μια πρόσθετη έκταση 18,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων το χειμώνα, με πάχος περίπου ένα μέτρο. Η Ανταρκτική διαθέτει αρκετό νερό σε μορφή πάγου για να αυξήσει την παγκόσμια στάθμη των θαλασσών κατά 58 μέτρα, αν ποτέ οι πάγοι της λιώσουν.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://www.nature.com/articles/s41586-018-0179-y

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Life: Δέκα από τις καλύτερες παιδικές ταινίες

Από
Έμβολος
-

Τα δημοτικά σχολεία έκλεισαν και οι μικροί μαθητές τώρα μπορούν ελεύθεροι να χαρούν το καλοκαίρι, το παιχνίδι, το χρόνο, που τόσο τους λείπει, σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις για όλο και περισσότερα εφόδια, προκειμένου να ανταποκριθούν στις δυσκολίες της ζωής.

Ωστόσο, επειδή οι γονείς ζουν ήδη στον κόσμο της εργασίας, πιθανότατα οι διακοπές θα αργήσουν και το παιχνίδι για τα παιδιά τους στην πόλη έχει περιορισμένες πια δυνατότητες. Έτσι οι γονείς πρέπει να συνεχίσουν να τρέχουν. Όμως κάπως πρέπει να απασχολήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Η εύκολη λύση είναι πάντα μια παιδική ταινία. Χρειάζεται, όμως, πολύ προσοχή γιατί δυστυχώς σε αυτή την ηλικία τα παιδιά πρέπει να αποφύγουν τις πολλές, μα πάρα πολλές παιδικές ταινίες χαμηλού επιπέδου που κυκλοφορούν ευρέως και δυστυχώς προβάλλονται και από την τηλεόραση.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ επέλεξε και προτείνει δέκα από τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων, που ίσως πρέπει να δουν οπωσδήποτε τα παιδιά για να κάνουν και μια ιδανική εισαγωγή στον κόσμο του κινηματογράφου. Πρόκειται για ταινίες σπουδαίων δημιουργών, που εκτός από την διασκέδαση του παιδιού, μπορούν να βελτιώσουν την αισθητική του, τη σκέψη του, την εκφραστικότητά του, την επαφή του με τη μουσική και γενικότερα τις τέχνες.

Λοιπόν, φτιάξτε στους μπόμπιρες κάποια υγιεινά σνακ ή έστω σπιτικά ποπ κορν ή πατατάκια και δώστε τους την ευκαιρία να απολαύσουν μερικές από τις καλύτερες παιδικές ταινίες, στις οποίες, όπως είναι λογικό, κυριαρχούν αυτές του ιδιοφυούς παραγωγού Γουόλτ Ντίσνεϊ.

  1. Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι

Ένα από τα αριστουργήματα κινουμένων σχεδίων, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γουόλτ Ντίσνεϊ, που γνώρισε τεράστια επιτυχία από την πρώτη μέρα προβολής της, το 1938. Ο Ντίσνεϊ ξόδεψε τεράστια ποσά για να την φτιάξει, καθώς εφάρμοσε νέες τεχνικές για την εποχή, ενώ γι’ αυτήν δούλεψαν δεκάδες καλλιτέχνες. Η ιστορία γνωστή: Η Χιονάτη συναντά τους επτά νάνους, που θα τη βοηθήσουν να γλυτώσει από την κακιά μητριά της. Μία υπέροχη συγκινητική ταινία, με χιούμορ και δουλεμένους χαρακτήρες, που απέσπασε πλήθος τιμητικών διακρίσεων.

  1. Πινόκιο

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία (1939), σε παραγωγή Γουόλτ Ντίσνεϊ, είναι ένα μιούζικαλ φαντασίας που βασίζεται στην ιταλική νουβέλα «Οι περιπέτειες του Πινόκιο» του Κάρλο Κολόντι. Είναι μια πρωτοποριακή παραγωγή στον τομέα των εφέ, προσφέροντας ρεαλιστικές εικόνες, με τα στοιχεία της φύσης, αλλά και ατμοσφαιρικές σκηνές. Ο Πινόκιο είναι μία κούκλα, που φτιάχνει ο ξυλουργός Τζεπέτο και από την αγάπη του γι’ αυτή ζωντανεύει και μπλέκει σε περιπέτειες όταν συναντά τον γάτο Γεδεών, που τον πείθει να ενταχθεί στο κουκλοθέατρο του Στρομπόλι. Είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που κέρδισε Όσκαρ, αυτό του καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού και της καλύτερης πρωτότυπης μουσικής.

  1. Φαντασία

Τρίτη και φαρμακερή! Εδώ, στην τρίτη του ταινία κινουμένων σχεδίων, ο Ντίσνεϊ αφήνει τις -ας πούμε- συμβατικές μεταφορές παραμυθιών και κάνει το αριστούργημά του. Μια ταινία που μπορείς και να…. ακούσεις, καθώς εμπνέεται από οκτώ συνθέσεις κλασικής μουσικής (Μπαχ, Τσαϊκόφσκι, Στραβίνσκι, Μπετόβεν, Πονκιέλι, Σούμπερτ κα), στις οκτώ ξεχωριστές ιστορίες που απαρτίζουν το φιλμ. Τη διεύθυνση της συμφωνικής ορχήστρας της Φιλαδέλφειας έχει ο φημισμένος Λέοπολντ Στοκόφσκι. Η Φαντασία, μια πανδαισία εικόνων και μουσικής, ένα αγέραστο κλασικό αριστούργημα ομορφιάς θα βάλει τον Ντίσνεϊ στο πάνθεον των μεγάλων δημιουργών. Να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο φιλμ που παρουσιάστηκε στην Αμερική με στερεοφωνικό ήχο.

  1. Ντάμπο

Ταινία που γύρισε ο Ντίσνεϊ το 1941 και βασίστηκε στο έργο της Έλεν Άμπερσον και έχει ως πρωταγωνιστή τον Ντάμπο, το ελεφαντάκι, που δέχεται τη λοιδορία γιατί έχει υπερβολικά μεγάλα αυτιά, αλλά θα είναι αυτά που θα τον βοηθήσουν να πετάξει… Η ταινία κανονικά θα έπρεπε να προβάλετε κάθε μήνα στα σχολεία, για την καταπολέμηση των περιστατικών εκφοβισμού, αλλά και την ανοχή στο διαφορετικό και γιατί όχι το κόψιμο των πρώτων ψηγμάτων ρατσισμού. Μια ταινία που ίσως θα βοηθούσε και το μονοδιάστατο εκπαιδευτικό σύστημα βαθμοθηρίας.

  1. Μπάμπι το ελαφάκι

Ακόμη μία παραγωγή του Ντίσνεϊ (1942) που βασίζεται στο έργο του Αυστριακού συγγραφέα Φίλιξ Σόλτεν. Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός ελαφιού από τι στιγμή που η μητέρα του σκοτώθηκε από τους κυνηγούς ως την ενηλικίωσή του και μια μεγάλη πυρκαγιά στο δάσος. Η ταινία, που αν και κινουμένων σχεδίων, έλαβε τρία βραβεία Όσκαρ (καλύτερου ήχου, τραγουδιού και μουσικής) θέτει για πρώτη φορά το ζήτημα της ανθρώπινης επιβολής στη φύση και τις συνέπειές της.

  1. Η μικρή γοργόνα

Ο Ντίσνεϊ έχει φύγει από το μάταιο τούτο κόσμο για πάνω από 20 χρόνια. Η εταιρία Ντίσνεϊ με αυτή την ταινία κινουμένων σχεδίων μπαίνει στην εποχή της αναγέννησής της και θα μας δώσει τα επόμενα χρόνια ακόμη πολλές αξιόλογες ταινίες. Η Μικρή γοργόνα, ένα ακόμη διαμάντι κινουμένων σχεδίων, βασίζεται στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Όσκαρ για τη μουσική και το τραγούδι.

  1. Ψάχνοντας τον Νέμο

Πολύ καλή ταινία κινουμένων σχεδίων του 2003, σε σκηνοθεσία του Άντριου Στάντον και παραγωγή Pixar, αλλά τη χρηματοδότησε η Ντίσνεϊ. Καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, η μεγαλύτερη της χρονιάς! Πρωταγωνιστής, φυσικά, ο Νέμο, ένα μικρό ψαράκι που θα χαθεί στους ωκεανούς, θα γλυτώσει από καρχαρίες και θα καταλήξει στο ενυδρείο ενός οδοντιάτρου….

  1. Μπαμπούλας ΑΕ

Ακόμη μια επιτυχία της Pixar, παραγωγής 2001, με τους Τζον Γκούντμαν, Μπίλι Κρίσταλ, Τζέιμς Κόμπερν και άλλους γνωστούς ηθοποιούς να δανείζουν τις φωνές τους στους ήρωες, αλλά και τη μουσική του Ράντι Νιούμαν να κερδίζει το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Τρυφερή ιστορία που εμπνέεται από τις παιδικές φοβίες, τις οποίες, όμως, μετατρέπει σε γέλιο, μέσα από τις περιπέτειες ενός γλυκύτατου τέρατος…

  1. Ο Ρατατούης

Αξιολάτρευτο animation, με φοβερή μουσική υπόκρουση του Μάικλ Τζιατσίνο και ένα συμπαθέστατο ποντικάκι, με ειδίκευση στις γκουρμέ γεύσεις, που κέρδισε και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων το 2007. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μπραντ Μπερντ, σε σενάριο του ιδίου και των Τζαν Πινκάβα και Τζιμ Τζιαμποτσίνο. Η υπόθεση αφορά έναν από τους πιο παράδοξους σεφ όλων των εποχών, ένα ποντίκι που εγκαταλείπει την κρυψώνα του και βρίσκεται σε ένα φημισμένο παριζιάνικο εστιατόριο. Ταινία με πολλά μηνύματα και γλυκύτατους πρωταγωνιστές.

  1. Μουλάν

Αξιόλογη περιπετειώδης ταινία κινουμένων σχεδίων, που γύρισε το 1998 ο Τόνι Μπράνκροφτ και ο Μπάρι Κουκ, απ’ αυτές που δεν χορταίνουν να βλέπουν τα παιδιά. Η πλοκή της μας μεταφέρει στην εποχή της δυναστείας των Χαν, όπου η Φα Μουλάν, κόρη του ηλικιωμένου πολεμιστή πατέρα της, μεταμφιέζεται σε άντρα για να πάρει τη θέση του πατέρα της κατά τη γενική επιστράτευση ώστε να αντιμετωπίσουν την εισβολή των Ούννων.

* Βεβαίως και υπάρχουν ακόμη πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων που μπορούν να δουν τα παιδιά. Μερικές ακόμη καλές παιδικές ταινίες είναι: «Η πεντάμορφη και το Τέρας», «Ψηλά στον Ουρανό», «Η εποχή των παγετώνων», «Λίλο και Στιτς», «Η νεκρή νύφη», «Σρεκ», «Αυτοκίνητα», «Happy Feet», «Γουόλι», «Εγώ ο Απαισιότατος».

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θετικά κρίνει ο επιχειρηματικός κόσμος τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου για την ενίσχυση της απασχόλησης

Από
Έμβολος
-

Θετικό αντίτυπο θα έχουν στην αύξηση της απασχόλησης τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, αλλά σύμφωνα με δηλώσεις των εκπροσώπων του επιχειρηματικού κόσμου στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων τα μέτρα αυτά ουσιαστικά δεν είναι παρά μόνο η αρχή και πρέπει να υπάρξει συνέχεια ώστε να ενισχυθούν οι θετικές διατάξεις της νομοθεσίας για την επιχειρηματικότητα.

Ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθήνας Κωνσταντίνος Μίχαλος σημείωσε σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι αν και η προσπάθεια είναι στη σωστή κατεύθυνση δεν είναι αρκετή, ενώ ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά Βασίλης Κορκίδης υπογράμμισε ότι το μεσοπρόθεσμο δεν λύνει τα προβλήματα της απασχόλησης.

«Ανάσα» χαρακτήρισε τις δράσεις που περιέχονται στο πολυνομοσχέδιο, ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας Γιάννης Χατζηθεοδοσίου, αλλά συμπλήρωσε ότι χρειάζονται περισσότερες, ενώ ο πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος Γιώργος Καββαθάς σημείωσε στις δηλώσεις του ότι «το πιθανότερο είναι να συνεχιστεί η αργή άλλα σταθερή αποκλιμάκωση της ανεργίας με διατήρηση ωστόσο του φαινομένου της έντονης κινητικότητας και ελαστικότητας που χαρακτηρίζει την αγορά εργασίας τα τελευταία δύο χρόνια».

Από την πλευρά του και ο πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Κωνσταντίνος Κόλλιας υπογραμμίζει ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις που οδηγούν στην δημιουργία νέων θέσεων πλήρους απασχόλησης είναι σε θετική κατεύθυνση και εάν αξιοποιηθούν σωστά από τις επιχειρήσεις, θα επιφέρουν σημαντικά οφέλη στην αντιμετώπιση του μεγάλου κοινωνικού προβλήματος της ανεργίας.

Υπενθυμίζεται ότι με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022 που ψηφίσθηκε στη Βουλή, θεσπίζεται η αύξηση κατά 50% της έκπτωσης των ποσών των εργοδοτικών εισφορών από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων, για όλες τις νέες θέσεις εργασίας μισθωτών πλήρους απασχόλησης που δημιουργούν οι επιχειρήσεις, προβαίνοντας σε προσλήψεις προσωπικού. Έτσι, όσες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν μισθωτούς εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης θα έχουν σημαντική μείωση των φορολογητέων εισοδημάτων τους.

Με τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στο άρθρο 111, υπάγονται στο ειδικό καθεστώς απαλλαγής μικρών επιχειρήσεων με ακαθάριστα έσοδα μέχρι 10.000 ευρώ, οι φορολογούμενοι που για πρώτη φορά κάνουν έναρξη εργασιών. Η απαλλαγή από το καθεστώς ΦΠΑ θα ισχύει για όσο διάστημα ο νέος επιτηδευματίας δεν υπερβαίνει το όριο των 10.000 ευρώ.

Οι δηλώσεις στο ΑΠΕ-ΜΠΕ των εκπροσώπων του επιχειρηματικού κόσμου αναλυτικά έχουν ως εξής:

Δήλωση Κωνσταντίνου Μίχαλου προέδρου ΚΕΕ και ΕΒΕΑ

Θετικές μεν, αλλά ανεπαρκείς είναι οι διατάξεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2019-2022 σε ότι αφορά την φορολογική και ασφαλιστική μεταχείριση των επιχειρήσεων.

Κι αυτό γιατί για να απολαύσουν τις φοροαπαλλαγές οι επιχειρήσεις, θα πρέπει να πληρούν σύνθετες προϋποθέσεις και μάλιστα συνδυαστικά, γεγονός που προφανώς θα περιορίσει σημαντικά τον αριθμό των ωφελουμένων.

Για παράδειγμα, για να εκπίπτουν οι εργοδοτικές εισφορές από τη φορολογία των επιχειρήσεων για νέους εργαζόμενους, θα πρέπει να υπάρξει σημαντική αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων και αύξηση της μισθολογικής δαπάνης σε σχέση με αυτή του προηγούμενου έτους.

Θετικό είναι το μέτρο που προβλέπει ότι υπάγονται στο ειδικό καθεστώς της απαλλαγής από το ΦΠΑ μικρών επιχειρήσεων με τζίρο έως 10.000 ευρώ και όλοι όσοι για πρώτη φορά κάνουν έναρξη εργασιών.

Θετική είναι επίσης η διάταξη του νομοσχεδίου που προβλέπει ότι δε θα θεωρείται εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα η αγοροπωλησία μετοχών εάν δεν ξεπερνούν τις 3 πράξεις στη διάρκεια ενός εξαμήνου.

Όπως επίσης θετικό αλλά «λίγο» είναι το μέτρο που προβλέπει απαλλαγή από το φόρο εισοδήματος και την ειδική εισφορά αλληλεγγύης το τεκμαρτό εισόδημα που προκύπτει από τη δωρεάν παραχώρηση κατοικίας μέχρι 200 τμ.

Τα βασικά προβλήματα, πάντως, της υπερφορολόγησης παραμένουν και δεν είναι άλλα από τους υψηλούς συντελεστές που ως Επιμελητηριακή Κοινότητα έχουμε επισταμένως ζητήσει να μειωθούν. Από το 29% που είναι σήμερα στο 15% που είναι, άλλωστε, και ο μέσος όρος των βαλκανικών και γειτονικών ανταγωνιστριών μας χωρών.

Ιδιαίτερα για τη μετά-μνημόνιο εποχή, χρειάζονται πραγματικά γενναία αναπτυξιακά – φορολογικά μέτρα και κίνητρα για την πραγματοποίηση επενδύσεων, αλλά και την αύξηση της απασχόλησης.

Το μεσοπρόθεσμο ελπίζουμε να είναι μόνο η αρχή και να υπάρξει και συνέχεια ώστε να ενισχυθούν οι θετικές διατάξεις για την αδειοδότηση των επιχειρήσεων, όπως και να γίνουν σημαντικότερες παρεμβάσεις στο πτωχευτικό δίκαιο και στον εξωδικαστικό μηχανισμό, ώστε να υπάρξει πραγματικά μια γενναία αντιμετώπιση της επιχειρηματικής κοινότητας.

Στο μεταξύ τοποθετήθηκε και για τις εξελίξεις στα εργασιακά, ο κ. Μίχαλος αναφέροντας ότι το αρμόδιο υπουργείο προσπαθεί να κινηθεί στο δρόμο που κινήθηκε και η Πορτογαλία, όπου έγιναν τρεις αυξήσεις, με αποτέλεσμα ο κατώτατος μισθός από τα 530 ευρώ να φτάσει τα 557 ευρώ το 2017 και τα 580 ευρώ το 2018, με στόχο να αγγίξει τα 600 ευρώ το 2019 .

«Στην Ελλάδα το σημείο αφετηρίας είναι υψηλότερο. Από ότι μαθαίνω, ο επιμερισμός αυτός θα γίνει σε τέσσερις ετήσιες δόσεις, μέχρι να ανακτηθούν τα 751 ευρώ», όπως ανέφερε.

Δήλωση προέδρου ΕΣΕΕ Βασίλη Κορκίδη

Στις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου περιλαμβάνονται κάποια κίνητρα τόνωσης της απασχόλησης κυρίως μέσω της έκπτωσης των εργοδοτικών εισφορών από τα ακαθάριστα έσοδα των φυσικών προσώπων που ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, των νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων, αναφορικά με τη δημιουργία νέων θέσεων εξαρτημένης εργασίας πλήρους απασχόλησης. Οι εν λόγω εισφορές θα εκπίπτουν, προσαυξημένες κατά ποσοστό 50% και μέχρι το 14πλάσιο του κατώτατου μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών ανά θέση εργασίας, εφόσον προκύπτει αθροιστικά:

α) αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων κατά το έτος πρόσληψης σε σχέση με τον μέσο όρο του προηγούμενου έτους και

β) αύξηση της μισθολογικής δαπάνης κατά το οικείο έτος πρόσληψης σε σχέση με αυτήν του προηγούμενου έτους.

Το συγκεκριμένο μέτρο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση την οποίαν και η ΕΣΕΕ έχει επισημάνει πολλάκις προκειμένου αφενός να μειωθεί η ανεργία και αφετέρου να δοθεί κίνητρο στους επιχειρηματίες να ενισχύσουν την παραγωγική τους βάση. Ωστόσο προκειμένου αυτά τα μέτρα να έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα θα πρέπει να συνδυαστούν με μείωση του μη μισθολογικού κόστους και εξορθολογισμό των φορολογικών συντελεστών και βελτίωση των όρων πρόσβασης στην ρευστότητα.

Η εγκύκλιος για την επαναφορά της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων που ελέγχει τους όρους και τις προϋποθέσεις κατά την άποψη μου απαιτεί βελτιώσεις αναφορικά με τις τριτοβάθμιες εργοδοτικές οργανώσεις του νόμου 1712. Συνολικά κρίνω ότι το μεσοπρόθεσμο δεν λύνει τα σοβαρά προβλήματα για την επιθυμητή ενίσχυση της απασχόλησης.

Δήλωση Γιάννη Χατζηθεοδοσίου προέδρου Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τα σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, καθώς φαίνεται να γίνονται όλο και πιο ευδιάκριτα. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν μπορεί κάποιος να ωραιοποιήσει την κατάσταση απομονώνοντας μόνο τις ό,ποιες θετικές προοπτικές και να ισχυριστεί ότι η καταστροφική κρίση τελειώνει κάπου εδώ.

Τα δύσκολα παραμένουν και μπορούν ακόμα να αποτελέσουν τροχοπέδη στην κοινή προσπάθεια για ανάπτυξη. Χρειάζεται διαρκής προσπάθεια, στοχευμένες ενέργειες και διάθεση συνεργασίας από όλους μας, για να ξεκινήσει η ανοδική πορεία των επιχειρήσεων και της οικονομίας μας. Ορισμένες δράσεις που θα μπορούσαν -υπό προϋποθέσεις- να βοηθήσουν στην αντιστροφή του κλίματος, περιλαμβάνονται μεταξύ των μέτρων του πολυνομοσχεδίου.

Μεταξύ αυτών είναι και κίνητρα που δίνονται για την αύξηση της απασχόλησης. Σήμερα η επίσημη ανεργία παραμένει στα πολύ υψηλά επίπεδα του 20%, ενώ η απασχόληση βρίσκεται στα πολύ χαμηλά του 57,9% απέχοντας 14 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. Είναι λοιπόν σίγουρα ευπρόσδεκτη η παροχή κινήτρων για νέες προσλήψεις ή μετατροπή συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης. Από την άλλη, η έκπτωση φόρου των εργοδοτικών εισφορών θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη προσαύξηση (50% στο νομοσχέδιο) ή να μη συνδέεται με τον κατώτατο μισθό (14πλάσιο). Θα μπορούσε, επίσης, να μην υπάρχει ο ηλικιακός περιορισμός (για νέους ως 30 ετών), καθώς το πρόβλημα της ανεργίας αφορά όλες τις ηλικίες.

Με δεδομένη την ανάγκη ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας ως αντίδοτο στην σχεδόν δεκαετή κρίση, πρέπει να υιοθετηθούν άμεσα δράσεις που μπορούν να στηρίξουν αποτελεσματικά τις ελληνικές επιχειρήσεις. Στο θέμα του ΦΠΑ και της εξαίρεσης έως 10.000 ευρώ, βλέπω θετικό το γεγονός ότι επιτρέπεται πλέον να υπάγονται στο ειδικό καθεστώς των μικρών επιχειρήσεων και όσοι για πρώτη φορά κάνουν έναρξη εργασιών, ενώ παύει να είναι υποχρεωτική η διετής παραμονή στο καθεστώς των απαλλασσόμενων επιχειρήσεων και οι υποκείμενοι μπορούν να μεταταχθούν στο κανονικό καθεστώς από το επόμενο έτος.

Επίσης η μείωση προκαταβολής φόρου στο 50% η οποία συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την απόκτηση για πρώτη φορά εισοδήματος από επιχειρηματική δραστηριότητα, αναμφίβολα δίνει μια «ανάσα» σε όσους τολμούν να κάνουν έναρξη εργασιών σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία. Αυτό ακριβώς πρέπει να στηρίξει η επίσημη Πολιτεία. Την αύξηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, η οποία όμως πρέπει να στηρίζεται σε υγιείς βάσεις για να αντέχει στους «κραδασμούς». Και βέβαια να αλλάξουν τάχιστα τα «κακώς κείμενα» που απειλούν τη βιωσιμότητα χιλιάδων επιχειρήσεων και δεν είναι άλλα από την υπερφορολόγηση και τις εξαιρετικά υψηλές ασφαλιστικές εισφορές. Γενικότερα, πρέπει να αλλάξει το μίγμα οικονομικής και φορολογικής πολιτικής και να υπάρξουν δραστικές βελτιώσεις σε οτιδήποτε μας κρατά καθηλωμένους στην ύφεση.

Ο Φόρος Υπεραξίας, ένας παράλογος φόρος, ο οποίος αν και δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα αφού «παγώνει» με σχετικές τροπολογίες, «βαραίνει» την προβληματική κτηματαγορά. Γνωρίζουμε ότι στο προσχέδιο του πολυνομοσχεδίου, προβλεπόταν η κατάργηση του, αλλά τελικά η διάταξη απαλείφθηκε από το τελικό κείμενο. Θεωρούμε ότι είναι λάθος σε μια τέτοια συγκυρία, όπου αχνοφαίνονται σημάδια ανάκαμψης στην οικοδομή, να τεθεί σε ισχύ ένας ακόμα φόρος στην ακίνητη περιουσία, που θα λειτουργήσει και ως αντικίνητρο για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων στην κτηματαγορά.

Σοβαρό θέμα επίσης είναι η χρηματική εγγύηση στην ΑΑΔΕ πριν από την έναρξη δραστηριότητας για όσους έχουν βεβαρημένο παρελθόν (πτώχευση, αφερεγγυότητα): Είναι πολύ σημαντικό να μπαίνουν ασφαλιστικές δικλείδες κατά της φοροδιαφυγής και δόλιων συμπεριφορών, καθώς εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι ενώ πολλές επιχειρήσεις πάλεψαν με νύχια και δόντια να σωθούν, κάποιοι άλλοι αξιοποίησαν τα «κενά» του νομοθετικού πλαισίου προς όφελος τους. Θα πρέπει, ωστόσο, η εγγύηση αυτή να μην είναι απαγορευτική.

Συνοψίζοντας για το περιεχόμενο του πολυνομοσχεδίου σε κρίσιμους τομείς, εκτιμώ ότι η φράση που το χαρακτηρίζει απόλυτα είναι «ναι μεν, αλλά…». Βλέπουμε ότι γίνονται προσπάθειες να στηριχθούν επιχειρήσεις, όμως δεν είναι όσες έχει πραγματική ανάγκη η οικονομία μας. Απαιτούνται και άλλες πρωτοβουλίες, ειδικά σε θέματα ρύθμισης οφειλών, ενίσχυσης της ρευστότητας, προσέλκυσης επενδύσεων, στήριξης της εξωστρέφειας, πάταξης της φοροδιαφυγής. Και θέλω να επισημάνω ότι οι κυβερνήσεις οφείλουν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις απόψεις και τις προτάσεις φορέων όπως τα Επιμελητήρια, καθώς είναι γνώστες των πραγματικών προβλημάτων που βάζουν «φρένο» στην αγορά και απειλούν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων μας.

Δήλωση Γιώργου Καββαθά, προέδρου ΓΣΕΒΕΕ

Το 2018 συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τη διαμορφούμενη προσδοκία εξόδου της χώρας από την ασφυκτική εποπτεία των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και το χρηματοοικονομικό έλεγχο των διεθνών πιστωτών, γεγονός που συνιστά μια θετική εξέλιξη.

Το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με τις έρευνες του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ έχουν αρχίσει να παρατηρούνται στοιχεία αποσύνδεσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας από τις επιδράσεις των πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης και δημοσιονομικής επιτήρησης. Οι μακροοικονομικοί δείκτες (μείωση της ανεργίας, επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, θετικό ισοζύγιο εγγραφών-διαγραφών επιχειρήσεων, ισχυρές επιδόσεις σε ορισμένους κλάδους όπως του τουρισμού, ενέργειας και τροφίμων) επιτρέπουν ένα πιο ασφαλή μεσοπρόθεσμο επιχειρηματικό σχεδιασμό.

Η υπέρβαση του υφεσιακού κύκλου, μετά από ένα πολυετές σπιράλ οικονομικής καθόδου, αποτελεί ασφαλώς θετικό σημάδι που δυνητικά συνεισφέρει στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Ωστόσο, ο υφιστάμενος παραγωγικός μετασχηματισμός φαίνεται πως δεν έχει ενδογενή δυναμική, και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένδειξη επιτυχίας της εφαρμοσμένης οικονομικής πολιτικής και βιωσιμότητας του τρέχοντος οικονομικού μοντέλου. Αντίθετα, μάλλον σχετίζεται με το φυσικό κύκλο ροής των οικονομικών εξελίξεων, οι οποίες εδώ και αρκετά χρόνια (ιδιαίτερα από το 2013 και μετά) συμπιέζονται από το βάρος μιας ατελέσφορης πολιτικής λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης, η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο καθυστέρησης της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Η αδυναμία των επιχειρήσεων να δημιουργήσουν καλύτερες θέσεις εργασίας επιβεβαιώνει σε ένα βαθμό ότι έχουν προσαρμοστεί στο διαμορφωμένο περιοριστικό οικονομικό περιβάλλον και τις αρνητικές επιπτώσεις από την ασκούμενη πολιτική αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής.

Ο συνδυασμός αντιφατικών μεταρρυθμίσεων που επιβλήθηκαν τα τελευταία 8 χρόνια, μαζί με το ακολουθούμενο μίγμα συσταλτικών δημοσιονομικών μέτρων έχουν περιορίσει σημαντικά τις δυνατότητες της εγχώριας αγοράς να υπερβεί αυτοτελώς και βιώσιμα το κατώφλι ήπιας ανάκαμψης που σημειώνεται σήμερα και να επιτύχει τους προβλεπόμενους ρυθμούς ανάπτυξης που θα οδηγήσουν στη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομικής δυναμικής.

Η αντιφατικότητα των μεταρρυθμίσεων επιβεβαιώνεται και από το τελευταίο πολυνομοσχέδιο. Από την μια μεριά προωθούνται ρυθμίσεις θετικές όπως η έκπτωση των εργοδοτικών εισφορών από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης ή/και την ρύθμιση για υπαγωγή στο ειδικό καθεστώς απαλλαγής από το ΦΠΑ των μικρών επιχειρήσεων (με τζίρο έως 10.000 ευρώ) και όσων για πρώτη φορά κάνουν έναρξη εργασιών.

Από την άλλη μεριά το θετικό αντίκτυπο από αυτές τις ρυθμίσεις είναι πολύ πιθανό να εξουδετερωθεί από την αναμενόμενη υποχώρηση της ζήτησης που θα προέλθει από την μείωση των συντάξεων καθώς και του αφορολόγητου ορίου. Με βάση αυτά είναι πολύ νωρίς για να εκτιμήσουμε τον αντίκτυπο των νέων ρυθμίσεων για την απασχόληση. Το πιθανότερο είναι να συνεχιστεί η αργή άλλα σταθερή αποκλιμάκωση της ανεργίας με διατήρηση ωστόσο του φαινομένου της έντονης κινητικότητας και ελαστικότητας που χαρακτηρίζει την αγορά εργασίας τα τελευταία δύο χρόνια.

Δήλωση Κωνσταντίνου Κόλλια, προέδρου ΟΕΕ

Με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022 που ψηφίσθηκε στη Βουλή, θεσπίζεται η αύξηση κατά 50% της έκπτωσης των ποσών των εργοδοτικών εισφορών από τα ακαθάριστα έσοδα των επιχειρήσεων, για όλες τις νέες θέσεις εργασίας μισθωτών πλήρους απασχόλησης που δημιουργούν οι επιχειρήσεις, προβαίνοντας σε προσλήψεις προσωπικού. Έτσι, όσες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν μισθωτούς εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης θα έχουν σημαντική μείωση των φορολογητέων εισοδημάτων τους.

Στόχος του μέτρου αυτού είναι η μείωση της ανεργίας σε νέους ηλικίας μέχρι 30 ετών που θα οδηγήσει στον περιορισμό της μετανάστευσης των νέων και ειδικά των νέων επιστημόνων και η επανένταξη των μακροχρόνιων ανέργων στην αγορά εργασίας.

Οι φορολογικές ελαφρύνσεις που οδηγούν στην δημιουργία νέων θέσεων πλήρους απασχόλησης είναι σε θετική κατεύθυνση και εάν αξιοποιηθούν σωστά από τις επιχειρήσεις, θα επιφέρουν σημαντικά οφέλη στην αντιμετώπιση του μεγάλου κοινωνικού προβλήματος της ανεργίας που βιώνει σήμερα η χώρα μας περισσότερο από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.

Με τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στο άρθρο 111, υπάγονται στο ειδικό καθεστώς απαλλαγής μικρών επιχειρήσεων με ακαθάριστα έσοδα μέχρι 10.000 ευρώ, οι φορολογούμενοι που για πρώτη φορά κάνουν έναρξη εργασιών. Η απαλλαγή από το καθεστώς ΦΠΑ θα ισχύει για όσο διάστημα ο νέος επιτηδευματίας δεν υπερβαίνει το όριο των 10.000 ευρώ. Έτσι δίνεται ένα ουσιαστικό κίνητρο σε νέους μικρούς επιχειρηματίες.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση και οι μειωμένες προοπτικές οικονομικής ανάπτυξης, είναι παράγοντες αρνητικοί για την καταπολέμηση της ανεργίας.

Η θέσπιση και υιοθέτηση μέτρων – κινήτρων για την αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας μέσω σταδιακής μείωσης της φορολογικής και ασφαλιστικής επιβάρυνσης, τη καθιέρωση σταθερού φορολογικού καθεστώτος για την ενίσχυση των ξένων και των εγχώριων επενδύσεων, τη καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, πρέπει να είναι η προτεραιότητα της χώρας μας για την οικονομική της ανάπτυξη.

Η βελτίωση του οικονομικού κλίματος που θα οδηγήσει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, μπορεί να επιτευχθεί με την προώθηση μέτρων και διαρθρωτικών αλλαγών που θα ενθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα και την παραγωγικότητα, ώστε η ελληνική οικονομία να καταστεί ανταγωνιστική.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προς την ολοκλήρωση ενός Εθνικού εγκλήματος – Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Σκυλάκης

Από
Λάζαρος Σκυλάκης
-

Επιτέλους το όνειρο των «Ελλήνων» κομμουνιστών αρχίζει με γοργούς ρυθμούς να παίρνει σάρκα και οστά.

Περίπου ένα αιώνα πάλευαν και αγωνιζόντουσαν με νύχια και δόντια για να επιτύχουν κάτι που τότε φαινόταν τουλάχιστον ουτοπιστικό. Τη δημιουργία της ανεξάρτητης Μακεδονίας.

Λάζαρος Σκυλάκης
Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Σκυλάκης

Μια επιδίωξη που ταυτιζόταν τότε, αλλά και τώρα, με τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των λεγομένων Μεγάλων Δυνάμεων. Ήταν το έτος 1924, που το τότε ΚΚΕ έλαβε θέση υπέρ της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης Μακεδονίας, ενεργώντας κατ΄ εντολή της Κομιντέρν, ενώ τον Ιανουάριο του 1949 στην 5η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, κατόπιν εισήγησης του Ζαχαριάδη εγκρίνεται ομόφωνα η δημιουργία της ανεξάρτητης Μακεδονίας.

            Η απόφαση του ΚΚΕ το 1949, έλαβε χώρα στις Πρέσπες, στην ίδια τοποθεσία που ο Ταίπρας επέλεξε για να υπογράψει με τον Ζάεφ την ουσιαστική παράδοση  της Μακεδονίας μας. Δεν πρέπει να εκπλήσσει κανένα η ευκολία, η επιπολαιότητα, αλλά και η μυστικότητα με την οποία η παρούσα κυβέρνηση χειρίστηκε την όλη διαπραγμάτευση. Το αποτέλεσμά της εκφράζει την ιδεολογική τοποθέτησή της, που ταυτίζεται με τις θέσεις του ΚΚΕ το 1924  και 1949. Άλλωστε όσοι έλαβαν τις αποφάσεις του 1924 και 1949 ήταν όχι μόνο οι ιδεολογικοί αλλά και οι βιολογικοί πρόγονοι των μελών της σημερινής κυβέρνησης.

            Η ετεροβαρής συμφωνία το μόνο ίσως «έντιμο συμβιβασμό» που περιέχει είναι η ονομασία της χώρας σε «Βόρεια Μακεδονία». Ένας συμβιβασμός επώδυνος και εξαιρετικά επικίνδυνος. Από εκεί και πέρα την υπόλοιπη συμφωνία την έγραψαν οι φίλοι μας οι Σκοπιανοί. Η αναγνώριση από τη χώρα μας της μακεδονικής γλώσσας και εθνότητας είναι τουλάχιστον καταστροφική για το μέλλον του ελληνισμού. Είναι η επιτομή του αλυτρωτισμού. Ακόμα και εάν όλα τα άρθρα περί αλυτρωτισμού του σκοπιανού συντάγματος απαλειφθούν και μόνο η αναγνώριση μακεδονικού έθνους και γλώσσας αρκεί για να υλοποιηθούν στο απώτερο μέλλον τα αλυτρωτικά σχέδια της γείτονος χώρας.

        Χαρ 1 Δυστυχώς όμως η προβληματική αυτή συμφωνία περιέχει και άλλα δυσμενή άρθρα για την πατρίδα μας, όπως η αλλαγή των σχολικών βιβλίων, αλλαγή ονομάτων προϊόντων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μνημείων κλπ. Επίσης περιλαμβάνει δικαιώματα των Σκοπίων για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ακόμα και για την εκμετάλλευση «ζωντανών θαλασσίων πόρων». Το άρθρο 13 της συμφωνίας, αναφέρεται στην εφαρμογή της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας για τις περίκλειστες χώρες, η παραπομπή στα άρθρα 61, 62 και 69 της παραπάνω σύμβασης γίνεται μνεία για δικαιώματα εκμετάλλευσης θαλασσίων πόρων. Οι Έλληνες ψαράδες δηλαδή, να περιμένουν σε λίγο να δουν τους Σκοπιανούς συναδέλφους τους, που τώρα με τη δική μας συναίνεση θα ονομάζονται Μακεδόνες, να ψαρεύουν στον Θερμαϊκό, στο Άγιο Όρος και όχι μόνο.

            Ένα άλλο τραγικό της περίφημης συμφωνίας είναι ότι πουθενά δεν κάνει την παραμικρή μνεία για Ελληνική Μακεδονία, αρχαίο Μακεδονικό πολιτισμό, ιστορία κλπ. Ο όρος Μακεδονία ταυτίζεται ουσιαστικά και τυπικά με την ΠΓΔΜ. Αντίθετα αναφέρεται για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αποσυνδέοντας την «Βόρεια Μακεδονία» από τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία. Πράγμα παντελώς αδιάφορο για τους Σκοπιανούς, καθόσον το διακύβευμα για αυτούς θα ήταν εάν σαφώς αποσυνδέαμε τη «Βόρεια Μακεδονία», από την αρχαία Μακεδονία.

            Είναι φανερό για τον αναγνώστη του κειμένου, ιδίως τον αδιάφορο ξένο, ότι υπάρχει μια Βόρειος Μακεδονία, στην οποία κατοικούν Μακεδόνες που ομιλούν την Μακεδονική γλώσσα. Επίσης συνάγεται, για τις ανάγκες και μόνο της γεωγραφίας, ότι υφίσταται και μια Νότιος Μακεδονία την οποία κατοικούν Έλληνες, απόγονοι του ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας. Αυτοί οι Βόρειοι Έλληνες κατέχουν μακεδονική εδάφη. Η συμφωνία φυσικά δεν αναγράφει ότι οι Έλληνες κάτοικοι της Μακεδονίας (Νότιας) θα ονομάζονται Μακεδόνες, αντίθετα είναι μόνο Έλληνες. Ο όρος αυτός έχει κατοχυρωθεί στο βορρά. Είναι λοιπόν λογικό επόμενο στο μακρινό εάν όχι στο κοντινό μέλλον, το μέρος, η ΠΓΔΜ, που πλέον θα αποτελεί την Βόρειο Μακεδονία να ζητεί και να απαιτεί δικαιώματα επί του συνόλου, του όλου της Μακεδονίας.

 Άλλωστε από τη στιγμή που η ΠΓΔΜ θα εισέλθει στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τότε θα αρχίσουν τα πραγματικά προβλήματα. Θα απαιτούν ανταλλάγματα για το οτιδήποτε. Η συναίνεση της «Βόρειας Μακεδονίας»  για χρηματοδοτήσεις, προγράμματα κλπ. θα περνάει μέσα από επώδυνες δεσμεύσεις της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης, περί αναγνώρισης και Χαρ 2παραχωρήσεων για μακεδονική μειονότητα, αρχαίου μακεδονικού πολιτισμού, διευκολύνσεων στην «Ελληνική Μακεδονία» κλπ. Μπορεί προς το παρόν η συμφωνία να απαγορεύει τα παραπάνω, αλλά με την πίεση που θα εξασκείται στη χώρα μας από διάφορους παράγοντες και σε βάθος χρόνου όλα είναι πιθανά. Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι επιρρεπής σε κάθε είδους πιέσεις.

Η χώρα μας αναγνωρίζει μια νέα γεωπολιτική και φιλόδοξη οντότητα στη βαλκανική. Αποφασίζει μόνη της και χωρίς ουσιαστική διεθνή πίεση, αλλά για ιδεολογικούς λόγους, τον ακρωτηριασμό της εθνικής της ταυτότητας και της γεωπολιτικής της υπόστασης, περιορίζοντας τις δυνατότητες επιβίωσής της μέσα σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Βαλκανική Χερσόνησο. Η συμφωνία αυτή είναι μια βραδυφλεγής γεωπολιτική βόμβα στα ίδια τα θεμέλια του Ελληνισμού και το μόνο που αναμένουμε είναι το πότε θα εκραγεί.

Πρέσπες: Πηγή πλούτου, ζωής και πολιτισμού

Από
Έμβολος
-

Το ταξίδι για το βορειοδυτικό άκρο του νομού Φλώρινας, μέσα από τους καταπράσινους ορεινούς όγκους, είναι μακρύ και ενίοτε δύσκολο, αλλά ο τόπος, που σήμερα έχει στραμμένο πάνω του το ενδιαφέρον, αποζημιώνει τον επισκέπτη.

Με έκταση που ξεπερνά τα 300.000 στρέμματα, η περιοχή αποτελείται από τη Μικρή και τη Μεγάλη Πρέσπα, που τις “αγκαλιάζουν” οι γύρω δασωμένες πλαγιές των βουνών. Τη Μικρή Πρέσπα μοιράζονται η Ελλάδα και η Αλβανία, ενώ τη Μεγάλη οι δύο αυτές χώρες και η ΠΓΔΜ. Η Μικρή και η Μεγάλη Πρέσπα είναι από τις παλαιότερες ευρωπαϊκές λίμνες και η ύπαρξή τους καθορίζει τη γεωμορφολογία της περιοχής, ενώ είναι, παράλληλα, πηγή πλούτου, ζωής και πολιτισμού.

Η γεωμορφολογία, το γεωλογικό υπόστρωμα, το κλίμα της περιοχής, η ύπαρξη και η παλαιότητα των δύο λιμνών, οι διαφορετικοί οικότοποι, που ξεκινούν από το χαμηλότερο υψόμετρο (850 μ. στις λίμνες) και καταλήγουν στις ψηλότερες κορυφές (2.300 μ.) συνθέτουν ένα τοπίο υψηλής βιοποικιλότητας και καθορίζουν την ξεχωριστή “ταυτότητα” του τόπου.

Ένα χαρακτηριστικό που καθιστά την περιοχή της Πρέσπας μοναδική είναι το γεγονός ότι πολλές μορφές ζωής ή είδη με περιορισμένη γεωγραφική εξάπλωση -ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο- την έχουν επιλέξει για “σπίτι” τους.

Σύμφωνα με την Εταιρεία Προστασίας Πρεσπών, οι πρώτοι ορνιθολόγοι που επισκέφθηκαν την Πρέσπα, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ανακάλυψαν έναν “ορνιθολογικό παράδεισο”. Ο αργυροπελεκάνος, ένα από τα σπανιότερα είδη στον κόσμο, έχει βρει το δικό του καταφύγιο στην περιοχή των Πρεσπών, ενώ στο πλάι του φωλιάζουν οι ροδοπελεκάνοι σε ένα από τα σπάνια θεάματα, πραγματική οπτική πανδαισία. Η Μικρή Πρέσπα φιλοξενεί -μεταξύ άλλων- στα “σπλάχνα” της και πολλά άλλα σπάνια, υδρόβια πουλιά, [πχ λαγγόνες, ερωδιοί (αργυροτσικνιάδες), λευκοτσικνιάδες, πορφυροτσικνιάδες].

Πρέσπες 2

“Καρδιά” του οικοτόπου των Πρεσπών αποτελούν τα υγρά λιβάδια του. Παλαιότερα, πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες στην παραλίμνια ζώνη (βόσκηση με βοοειδή, κόψιμο και κάψιμο καλαμιώνων κ.ά), συνέβαλαν σημαντικά στη δημιουργία και τη διατήρηση εκτεταμένων υγρολιβαδικών εκτάσεων. Ωστόσο, στη δεκαετία του 1980 άρχισε να συρρικνώνεται η ανθρώπινη δραστηριότητα, με αποτέλεσμα τη συνεχή επέκταση των καλαμιώνων εις βάρος των υγρών λιβαδιών, τη μείωση του πληθυσμού των ψαριών, αλλά και την εξαφάνιση ή μείωση του αριθμού σημαντικών υδρόβιων πουλιών.

Οι άνθρωποι

Αναμφίβολα, ξεχωριστό γνώρισμα της περιοχής είναι οι άνθρωποί της, οι οποίοι, ως αποδέκτες και χρήστες των ζωοδοτών πρωτογενών πόρων για εκατοντάδες χρόνια, με τις παραδοσιακές μορφές ενασχόλησης (αλιεία, γεωργία, κτηνοτροφία) καθόρισαν, σε σημαντικό βαθμό, την ανάπτυξη και τη διατήρηση αυτής της ποικιλμορφίας.

Η κύρια ασχολία στην περιοχή των Πρεσπών (και στις τρεις χώρες που την “αγκαλιάζουν”) είναι η γεωργία και ειδικότερα, στην Ελλάδα, η καλλιέργεια φασολιού, η οποία έχει υπερκεράσει άλλες, παραδοσιακές μορφές απάσχολησης των κατοίκων, όπως η κτηνοτροφία και η αλιεία, που περιορίζονται πλέον στα ορεινότερα και παραλίμνια χωριά, αντίστοιχα.

Εδώ και αρκετά χρόνια άρχισε να αναπτύσσεται και ο τομέας της προσφοράς υπηρεσιών, με τη δημιουργία τουριστικών υποδομών (ξενοδοχεία, ξενώνες, ταβέρνες κ.ά), αλλά περιορίζεται σε συγκεκριμένα χωριά, ενώ οι ειδικοί θεωρούν πως το “κλειδί” για τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής θα μπορούσε να είναι η ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού, μέσα και από την τριμερή συνεργασία.

Τα περίφημα ασκηταριά και οι τοιχογραφίες στους βράχους

Στις Πρέσπες, “τον τόπο το νησόχτιστο και σα ζωγραφισμένο/ στη λίμνη την αξέχαστη με τα δασά λιβάδια/ με τα μεγάλα τα βουνά τα λογγωμένα γύρω”, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Παλαμάς στη “Φλογέρα του Βασιλιά”, οι τοιχογραφίες στους βράχους και τα ασκηταριά αποτελούν έμπρακτη απόδειξη της θρησκευτικότητας των κατοίκων.

Είκοσι έξι βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία και ναοί που χρονολογούνται από τον 10ο έως τον 19ο αιώνα φέρνουν τον επισκέπτη σε «επαφή» με στιγμές ιστορικές μα και συνάμα έντονα θρησκευτικές.

Τα λαξευμένα στο βράχο της Μεγάλης Πρέσπας, τα ασκηταριά, αναδεικνύουν το άλλο “πρόσωπο” των Πρεσπών, το ιστορικό και θρησκευτικό. Είναι μονόχωροι καμαροσκεπείς χώροι, κοσμημένοι με τοιχογραφίες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη το ασκηταριό της Παναγιάς της Ελεούσας, λίγο πριν από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, που χτίστηκε και τοιχογραφήθηκε το 1409-10. Οι τοιχογραφίες του αποτελούν έργο του ιερομόναχου Ιωαννίκιου και, σύμφωνα με τους ειδικούς, συνδυάζουν στοιχεία παλαιολόγειας μακεδονικής ζωγραφικής και εκείνης των επαρχιακών εργαστηρίων του 15ου αιώνα. Η Παναγιά η Ελεούσα αποτελεί πόλο έλξης για όσους βαδίζουν στα μονοπάτια του θρησκευτικού τουρισμού των Πρεσπών. Στα ανοιχτά της λίμνης βρίσκονται τα ασκηταριά της Μεταμορφώσεως, οι τοιχογραφίες των οποίων χρονολογούνται τον 13ο αιώνα, ενώ δυσπρόσιτο αλλά εξίσου περίτεχνο είναι το ασκηταριό της Μικρής Ανάληψης. Στην περιοχή, υπάρχουν ακόμη δυο κατάλοιπα ασκηταριών, όπως τουλάχιστον καταμαρτυρούν οι τοιχογραφίες στους βράχους κατά την έξοδο από τον κόλπο των Ψαράδων.

Επιφανή βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία

Αρχαιότερο και επιφανέστερο μνημείο της περιοχής είναι η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου στο ομώνυμο νησάκι, που χτίστηκε επί τσάρου Σαμουήλ για να στεγάσει τα οστά του επισκόπου Λαρίσης Αχιλλείου. Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου έδωσε το όνομα στο νησί και κάθε χρόνο, στα τέλη Αυγούστου, φιλοξενεί τις εκδηλώσεις “Πρέσπεια”.

Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου είναι τρίκλιτη, ξυλόστεγη, με νάρθηκα και για πέντε αιώνες αποτέλεσε τον επισκοπικό ναό της Πρέσπας. Στο διακονικό φιλοξενείται ο τάφος του Αγίου Αχιλλείου και στο νότιο κλίτος οι τάφοι άλλων επιφανών εκκλησιαστικών προσώπων. Ο ναός ανακαινίστηκε από τους βυζαντινούς στον 11ο και στον 12ο αιώνα.

Πρέσπες 3

Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου δεν είναι, ωστόσο, ο μόνος ναός στο νησί. Σώζονται εκεί άλλοι τέσσερις ναοί: ο ναός των Αγίων Αποστόλων (χρονολογείται ανάμεσα στον 11ο και 12ο αιώνα), ο ναΐσκος του Αγίου Δημητρίου (χτίστηκε τον 12ο και ανακαινίστηκε τον 14ο αιώνα), ο ναός του Αγίου Γεωργία και το μοναδικό μοναστήρι του νησιού, η Παναγία η Πορφύρα.

Στον Άγιο Γερμανό βρίσκεται ο ομώνυμος ναός, αφιερωμένος στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανό, ενώ έξω από το χωριό Πύλη βρίσκεται ο ερειπωμένος σήμερα ναός του Αγίου Νικολάου. Ακόμη, στο Λαιμό φιλοξενείται ο Ναός της Υπαπαντής και έξω από το χωριό Πλατύ βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος χτίστηκε και τοιχογραφήθηκε το 1591.

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γαλλία: Η Ελλάδα επικυρώνει τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης κατά της βίας των γυναικών – Συνέντευξη με εμπειρογνώμονα της GREVIO

Από
Έμβολος
-

Η Ελλάδα αναλαμβάνει να συμμορφωθεί με τα πρότυπα της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης του Συμβουλίου της Ευρώπης, σηματοδοτώντας την αποφασιστικότητά της να καταπολεμήσει τη βία και την ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών και να προστατεύσει περαιτέρω τις γυναίκες στην Ελλάδα από τη βία αυτή, λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση.

Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Πρέσβης Στέλιος Περράκης, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, θα καταθέσει το έγγραφο επικύρωσης της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης στο γραφείο του Γενικού Γραμματέα, Θ. Γιάγκλαντ, η οποία θα τεθεί σε ισχύ την 1η Οκτωβρίου 2018.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης ανέπτυξε τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης μέσα από μια σειρά πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης μιας ευρωπαϊκής εκστρατείας από το 2006 έως το 2008, για την προστασία των γυναικών από καταστάσεις όπως την σεξουαλική παρενόχληση, τη σεξουαλική βία (συμπεριλαμβανομένου του βιασμού), τη σωματική και την ψυχολογική κακοποίηση, τον αναγκαστικό γάμο, τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και την αναγκαστική στείρωση. Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης τέθηκε για υπογραφή το 2011 στην Κωνσταντινούπολη και υπογράφτηκε και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2017.

Η Χ. Όλσεν, η οποία εργάζεται για την ομάδα εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με τη βία κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, GREVIO , δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι το πρώτο βήμα για την πρόληψη κατά της βίας εναντίον των γυναικών είναι να τεθεί το ζήτημα ανοιχτά και να συζητηθεί δημοσίως. Διαφορετικά, η βία θα παραμείνει αόρατη και τα θύματα θα συνεχίσουν να υποφέρουν σιωπηλά.

Aκολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης που έδωσε η Χ. Όλσεν στην ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων στο Στρασβούργο, Ευαγγελία Ντζιούνη:

Ερ: Πώς ορίζει η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης τη βία κατά των γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία;

Απ: Ένα βασικό χαρακτηριστικό της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης είναι ότι αναγνωρίζει και ορίζει τη βία κατά των γυναικών ως φαινόμενο με βάση το φύλο. Η βία κατά των γυναικών αποτελεί αιτία, καθώς και συνέπεια της ανισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών. Πρόκειται για μια εκδήλωση ιστορικά άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ γυναικών και ανδρών, οι οποίες οδήγησαν στην κυριαρχία και τη διάκριση κατά των γυναικών από τους άνδρες. Με άλλα λόγια, η βία κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της ενδοοικογενειακής βίας, είναι ένας από τους κρίσιμους κοινωνικούς μηχανισμούς με τους οποίους οι γυναίκες εξωθούνται σε κατώτερη θέση σε σχέση με τους άνδρες.

Η βία κατά των γυναικών έρχεται σε πολλές μορφές και η ζημιά που προκαλεί μπορεί να είναι ποικίλης φύσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η σύμβαση ορίζει ως βία όλες τις πράξεις βίας βάση του φύλου που έχουν ως αποτέλεσμα ή είναι πιθανό να οδηγήσουν σε σωματικές, σεξουαλικές, ψυχολογικές ή οικονομικές αρνητικές επιπτώσεις ή ανυπόφορες καταστάσεις για τις γυναίκες.

Τέλος, η σύμβαση υιοθετεί μια προσέγγιση βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα και επικεντρωμένη στα θύματα, καθορίζοντας τη βία κατά των γυναικών ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ως μορφή διάκρισης.

Ερ: Ποιοι είναι κυρίως εκείνοι που χρησιμοποιούν βία κατά των γυναικών;

Απ: Τα στοιχεία σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνουν σαφέστατα ότι η βία κατά των γυναικών διαπράττεται κυρίως από άνδρες, είτε συμβαίνει στην ιδιωτική είτε στη δημόσια σφαίρα, σε περιπτώσεις προσωπικών σχέσεων από πρώην ή νυν συντρόφους, συγγενείς, συμμαθητές, συναδέλφων, καθώς και ανδρών με τους οποίους το θύμα δεν είχε προηγούμενη σχέση. Αυτή είναι η σαφής εκδήλωση της φύσης της βίας κατά των γυναικών, βασισμένη στο φύλο.

Ερ: Ποιες είναι οι αιτίες της βίας;

Απ: Οι αιτίες της βίας κατά των γυναικών γίνονται εμφανείς μόλις οριστεί και οριοθετηθεί σωστά ο ορισμός της βίας με βάση το φύλο. Ως εκ τούτου, η κύρια αιτία βίας που προκύπτει είναι η κατώτερη θέση στην οποία κρατούνται οι γυναίκες στην κοινωνία, στη δουλειά, στις οικογένειές τους κλπ. Η βία κατά των γυναικών πηγάζει από την ανισότητά τους και δεσμεύεται ως μέσο για να τις αναγκάσει να παραμείνουν σε μια τέτοια θέση συγκριτικά με τους άνδρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης καθιστά σαφές ότι η προώθηση της ισότητας των γυναικών με τους άνδρες και η ενδυνάμωσή τους είναι ζωτικής σημασίας για την πρόληψη και τη μείωση των επιπέδων βίας κατά των γυναικών.

Ερ: Θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι η βία κατά των γυναικών είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένων στρωμάτων στην ευρωπαϊκή κοινωνία;

Απ: Μια συχνή παρανόηση που περιβάλλει τη βία κατά των γυναικών είναι ότι επηρεάζει μόνο ή κατά κύριο λόγο ορισμένα στρώματα της κοινωνίας ή ορισμένων κοινοτήτων και ότι καθορίζεται από την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση του δράστη-θύτη ή/και του θύματος. Οι έρευνες και τα δεδομένα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, και στην πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύουν το αντίθετο, δηλαδή, ότι η βία είναι ευρέως διαδεδομένη και είναι εξίσου παρούσα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανεξάρτητα από κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς παράγοντες.

Ερ: Πιστεύετε ότι, γενικά, η θρησκεία παίζει κάποιο ρόλο, θετικό ή αρνητικό, σε θέματα βίας κατά των γυναικών;

Απ: Ως διαμορφωτής πεποιθήσεων και συμπεριφορών, η θρησκεία μπορεί να συμβάλει στη διάπλαση απόψεων σχετικά με τις γυναίκες και τους άνδρες και τον ρόλο τους στην κοινωνία. Ως εκ τούτου, η θρησκεία μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προώθηση της ευαισθητοποίησης σχετικά με τη βία με βάση το φύλο και στην υποστήριξη και προώθηση του μηνύματος ότι η βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο ανεκτή.

Σε ορισμένες χώρες, τα θρησκευτικά ιδρύματα συμβάλλουν στη δημιουργία και λειτουργία κέντρων που παρέχουν υποστήριξη και προστασία στα θύματα, όπως καταφύγια για τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Οι εν λόγω οργανώσεις αποτελούν βασικούς φορείς για την εξασφάλιση ότι οι υπηρεσίες υπέρ των θυμάτων ακολουθούν μια προσέγγιση βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα που αποσκοπεί στην ενδυνάμωσή τους και αποτελούν μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας πολλών φορέων με τη συμμετοχή των δημόσιων αρχών και της κοινωνίας των πολιτών.

Ερ: Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης αφορά τις γυναίκες. Αλλά τί μέλλει γενέσθαι με τους άνδρες; Δεν βιώνουν ποτέ βία; Μπορούμε να αναμένουμε μια ισοδύναμη Σύμβαση για τους άνδρες, στο μέλλον;

Απ: Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης δεν αγνοεί ότι άνδρες και αγόρια μπορούν επίσης να είναι θύματα βίας. Όσον αφορά την ενδοοικογενειακή βία, ενθαρρύνει τα κράτη να εφαρμόσουν τις διατάξεις της σε όλα τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, τόσο στις γυναίκες όσο και στους άνδρες. Ωστόσο, η σύμβαση επικεντρώνεται στις γυναίκες και τα κορίτσια δεδομένου ότι είναι δυσανάλογα επηρεασμένες από τη βία και ότι απαιτούνται στοχευμένες λύσεις για την αντιμετώπιση αυτής της βίας ως φαινόμενο βάση του φύλου.

Συγκεκριμένα για την Ελλάδα:

Ερ : Στην ελληνική κοινωνία, η βία κατά των γυναικών δεν αποτελεί θέμα συζήτησης. Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα είναι τόσο τυχερές, που δεν βιώνουν ποτέ βία; Ισχύει κάτι τέτοιο; Η βία είναι ένα θέμα ανησυχίας που απλά δεν συζητιέται δημοσίως ή πρόκειται για ένα κοινωνικό ψέμα;

Απ: Το πρώτο βήμα για την πρόληψη κατά της βίας εναντίον των γυναικών είναι να τεθεί το ζήτημα ανοιχτά και να συζητηθεί δημοσίως. Αυτό είναι απαραίτητο για να φανεί η απόρριψη της βίας από τα κράτη και τη δέσμευσή τους να αντιμετωπίσουν αυτή τη μάστιγα. Είναι επίσης θεμελιώδες να ενθαρρύνουμε τα θύματα να εξωτερικεύουν τις εμπειρίες τους. Διαφορετικά, η βία θα παραμείνει αόρατη και τα θύματα θα συνεχίσουν να υποφέρουν σιωπηλά.

Ερ: Η Ελλάδα αντιμετώπισε κάποιες ιδιαίτερες προκλήσεις πριν την Επικύρωση της Σύμβασης;

Πριν τα κράτη προβούν στην επικύρωση της Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, είθισται να λαμβάνουν την έγκριση των εκάστοτε κυβερνήσεων και των κοινοβουλίων τους. Αυτό απαιτεί την κινητοποίηση της απαραίτητης πολιτικής στήριξης και τη διεξαγωγή διαλόγου με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Εντούτοις, πρόκειται για μια πρόκληση για κάθε κράτος που επιθυμεί να επικυρώσει τη σύμβαση και να δεσμευθεί για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.

Ερ: Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη συχνότητα της βίας κατά των γυναικών ή της ενδοοικογενειακής βίας;

Όπως εξηγήθηκε παραπάνω, οι αιτίες της βίας κατά των γυναικών διεισδύουν βαθύτερα από την οικονομική κατάσταση μιας χώρας και αυτό, ανά πάσα στιγμή. Αυτό που έχει τεκμηριωθεί είναι ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης στην απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των πιο ευάλωτων. Οι γυναίκες που είναι θύματα βίας, καθώς και τα παιδιά τους, μπορούν επίσης να επηρεαστούν, από την άποψη της αυξημένης δυσκολίας πρόσβασης και άσκησης του δικαιώματος υποστήριξης και προστασίας.

Ερ: Γιατί νομίζετε ότι η Ελλάδα αποφάσισε να επικυρώσει τη Σύμβαση τώρα; Γιατί όχι νωρίτερα;

Απ: Η προετοιμασία της επικύρωσης απαιτεί τη συμμετοχή πολλών παραγόντων και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εν μία νυκτί. Η επικύρωση συνεπάγεται επίσης ότι ένα κράτος είναι σε θέση να εφαρμόσει τα πρότυπα της σύμβασης και αυτό θα απαιτήσει την υιοθέτηση μιας σειράς νομοθετικών και άλλων μέτρων. Η χρονική στιγμή της επικύρωσης της Ελλάδας δεν έχει τόσο σημασία, όσο το γεγονός ότι η Ελλάδα, με τη δέσμευσή της ως συμβαλλόμενο μέρος στη σύμβαση, σηματοδότησε την αποφασιστικότητά της να καταπολεμήσει τη βία και να προστατεύσει τις γυναίκες στην Ελλάδα από τη βία αυτή.

Ερ: Ποια θα είναι τα περαιτέρω βήματα μετά την Επικύρωση της Σύμβασης από την Ελλάδα;

Απ: Ως συμβαλλόμενο μέρος στη σύμβαση, η Ελλάδα αναλαμβάνει να συμμορφωθεί με τα πρότυπα της σύμβασης και να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση. Θα υπόκειται στην παρακολούθηση βάσει της σύμβασης. Αυτό συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, ότι τα όργανα παρακολούθησης της εφαρμογής της σύμβασης, η GREVIO και η Επιτροπή των Συμβαλλομένων Μερών, θα εξετάσουν τα μέτρα που έλαβαν για την εφαρμογή των διατάξεων της σύμβασης.

Ερ: Τι θα αλλάξει αυτή η σύμβαση στην ελληνική νομοθεσία και στην ελληνική κοινωνία;

Απ: Ο στόχος της σύμβασης είναι να βοηθήσει τις χώρες να τερματίσουν τη βία κατά των γυναικών. Η επικύρωση της σύμβασης από την Ελλάδα είναι ένα πρώτο, σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της μείωσης και σε βάθος χρόνου, της παύσης κάθε βίας που πλήττει τις γυναίκες στη χώρα.

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ
1...15,21615,21715,218...17,921Σελίδα 15,217 από 17,921