Η έννοια της συνείδησης (consciousness) αναφέρεται σε κάποια υποκειμενική εμπειρία (πχ στην απολαυστική γεύση της Νουτέλα, στον οξύ πονόδοντο, στην αίσθηση ότι ο χρόνος κυλάει αργά όταν βαριόμαστε), στην αίσθηση της ζωτικότητας ή στο άγχος πριν από μια εξέταση. Τι όμως ακριβώς είναι η συνείδηση και τι δεν είναι;

Το ζήτημα έχει εμπνεύσει αμέτρητες φιλοσοφικές θεωρίες από την αρχαιότητα και πολλές επιστημονικές έρευνες από τον περασμένο αιώνα μέχρι σήμερα. Έχει ωστόσο δημιουργήσει και ορισμένες παρανοήσεις. Τους πέντε πιο συνήθεις μύθους για τη συνείδηση παρουσίασε στην «Ουάσιγκτον Ποστ», ο διακεκριμένος νευροεπιστήμονας Κρίστοφ Κοχ, επικεφαλής επιστήμονας και πρόεδρος του αμερικανικού Ινστιτούτου Άλεν για την Επιστήμη του Εγκεφάλου (Allen Institute of Brain Science).

Μύθος 1: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μοναδικός

Μύθος: Υπάρχει μια μακρά ιστορία ερευνών που επιχείρησαν να εντοπίσουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στον ανθρώπινο εγκέφαλο για να εξηγήσουν την προχωρημένη συνείδηση μας και την πλανητική κυριαρχία μας. Η νευροεπιστήμονας Σουζάνα Χερκουλάνο – Χούζελ υποστηρίζει ότι το διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπινου εγκεφάλου έγκειται στους πολυάριθμους νευρώνες που βρίσκονται στον εξωτερικό εγκεφαλικό φλοιό ή νεο-φλοιό: 16 δισεκατομμύρια από ένα σύνολο 86 δισεκατομμυρίων νευρώνων. «Αυτή είναι η απλούστερη εξήγηση για τις ιδιαίτερες γνωστικές μας ικανότητες», δηλώνει. Έχουν γίνει και άλλες υποθέσεις, όπως ότι μόνο στους ανθρώπους υπάρχουν μερικές περιοχές του εγκεφάλου ή νευρικά κύτταρα (π.χ. von Economo) ή ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος καταναλώνει περισσότερες θερμίδες από τα άλλα είδη.

Αλήθεια: Ασφαλώς δεν έχουμε τον μεγαλύτερο εγκέφαλο, οι ελέφαντες και οι φάλαινες μάς ξεπερνούν. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι το μαυροδέλφινο έχει 37 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκεφαλικό. Οι φάλαινες, οι ελέφαντες και άλλα με μεγάλο εγκέφαλο -όχι μόνο οι άνθρωποι- έχουν επίσης τους νευρώνες von Economo. Oι άνθρωποι και τα ποντίκια έχουν περίπου τις ίδιες κατηγορίες εγκεφαλικών κυττάρων. Επιπρόσθετα, το νευρικό κύτταρο von Εconomo έχει εντοπιστεί και σε φάλαινες και άλλα ζώα. Δεν φαίνεται επομένως να υπάρχει απλή εγκεφαλο-κεντρική εξήγηση στο γιατί οι άνθρωποι βρίσκονται στην κορυφή της γνωστικής κλίμακας.

Μύθος 2: Η επιστήμη δεν θα κατανοήσει ποτέ τη συνείδηση

Μύθος: O διαπρεπής θεωρητικός φυσικός Έντουαρντ Γουίτεν είχε πει πως πιθανότατα «η συνείδηση θα παραμείνει ένα μυστήριο», ενώ ο φιλόσοφος Ντέιβιντ Τσάλμερς μιλά για το «δύσκολο» ή «σκληρό» πρόβλημα της συνείδησης, αναφερόμενος στη δυσκολία να γίνει το αναγκαίο από την κατανόηση του ποια γεγονότα του εγκεφάλου συνδέονται με τη συνείδηση, στο πώς αναδύεται η συνείδηση στον εγκέφαλο. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα επιβλαβή μύθο, δεδομένου ότι παρεμποδίζει την έρευνα.

Αλήθεια: Από τον περασμένο αιώνα μάθαμε πολύ περισσότερα πράγματα για τη συνείδηση από ό,τι σε όλο το προηγούμενο παρελθόν. Ένα ολόκληρο επάγγελμα, η αναισθησιολογία, είναι αφιερωμένη στην ασφαλή “ενεργοποίηση” και “απενεργοποίηση” της συνείδησης. Γινόμαστε όλο και καλύτεροι στον εντοπισμό της παρουσίας ή της  απουσίας συνείδησης σε ασθενείς με νευρολογικές βλάβες, οι οποίοι δεν μπορούν να μιλήσουν ή να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον, κινητοποιώντας τον εγκέφαλό τους με τη χρήση μαγνητικών παλμών και στη συνέχεια παρακολουθώντας την ηχώ της προκαλούμενης ηλεκτρικής δραστηριότητας που διασχίζει τον εγκεφαλικό φλοιό. Οι ερευνητές μελετούν τα νευρωνικά ίχνη της συνείδησης παρουσιάζοντας εικόνες ή άλλα ερεθίσματα σε άτομα που βρίσκονται σε μαγνητικό τομογράφο και παρατηρούν ποιες περιοχές του εγκεφάλου ανταποκρίνονται σε αυτά. Οι εξελίξεις αυτές δεν έχουν λύσει όλο το πρόβλημα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα το κάνουν στο μέλλον.

Μύθος 3: Τα όνειρα περιλαμβάνουν στοιχεία για τις κρυφές επιθυμίες μας

   Μύθος: O Φρόιντ έλεγε πως τα όνειρα «είναι η βασιλική οδός προς το ασυνείδητο». Η σκέψη του 20ου αιώνα πάνω στα όνειρα έχει βασιστεί σε μεγάλο βαθμό σε αυτή τη θεώρηση, ότι δηλαδή στην καρδιά κάθε ονείρου βρίσκεται η εκπλήρωση μιας επιθυμίας που καταπιέζεται από το μυαλό. Στην ψυχαναλυτική θεώρηση τα όνειρα αναπαριστούν την προσπάθεια εκπλήρωσης ασυνείδητων επιθυμιών και τις συγκρούσεις, ενώ συχνά έχουν συμβολικό νόημα που πρέπει να αποκωδικοποιηθεί μέσω της μεθόδου του ελεύθερου συνειρμού ή με άλλες μεθόδους.

     Αλήθεια: Η σύγχρονη έρευνα, η οποία μελετά τα όνειρα υγιών ανθρώπων και ασθενών που έχουν βιώσει τραύμα, δεν συμφωνεί με αυτή τη θεώρηση. Ένας ερευνητής ψυχολόγος, ο Γουίλιαμ Ντόμχοφ, διατηρεί σε μια διαδικτυακή τράπεζα ονείρων πάνω από 20.000 αναφορές ονείρων. Αυτή, όπως και άλλες πηγές, δείχνουν πως στα όνειρα βλέπουμε συνήθως πράγματα που μας απασχολούν στην καθημερινότητα μας, στα οποία παρεμβάλλονται άλλα φαντασιακά γεγονότα ή αναμνήσεις. Συνήθως υπάρχει συνέπεια μεταξύ των ονείρων και του τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας: αυτοί π.χ. που έχουν άγχος, βλέπουν αγχώδη όνειρα, εκείνοι που έχουν βιώσει τραύμα, συχνά το αναβιώνουν (flashbacks). Μερικές φορές εκφράζουμε σεξουαλική επιθυμία για κάποιον, αλλά αυτό δεν απαιτεί κάποια αποκωδικοποίηση. Συμπερασματικά, τα όνειρα δεν “καμουφλάρουν” τις επιθυμίες μας, αλλά εκφράζουν με συνεκτικό και κατανοητό τρόπο αυτά που μας απασχολούν καθημερινά.

Μύθος 4: Είμαστε ευαίσθητοι στα υποσυνείδητα μηνύματα

  Μύθος: Το ενδιαφέρον για τη διαφήμιση που περνά το μήνυμα της κάτω το “κατώφλι” της συνείδησης, ξεκίνησε το 1957, όταν ένας ερευνητής μάρκετινγκ ισχυρίστηκε ότι αύξησε σημαντικά τις πωλήσεις της Κόκα-Κόλα και του ποπ-κορν παρεμβάλλοντας στην οθόνη ένα μόνο «καρέ» με το μήνυμα «Φάε ποπ-κορν» ή «Πιες κόκα-κόλα». Αργότερα ο Γουίλσον Κέι στο βιβλίο του «Υποσυνείδητη Αποπλάνηση» (1974) υποστήριξε ότι το 99% των διαφημίσεων για το αλκοόλ περιλαμβάνουν τέτοια μηνύματα. Το 2000 οι Ρεπουμπλικάνοι κατηγορήθηκαν ότι χρησιμοποίησαν τέτοια μηνύματα σε μια καμπάνια επίθεσης στους «γραφειοκράτες» προκειμένου να χειραγωγήσουν τους ψηφοφόρους.

  Αλήθεια: Οι περισσότερες από τις έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα για τα μηνύματα αυτού του είδους, δεν μπορούν να επαναληφθούν. Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι η όποια επίδραση αυτών των μηνυμάτων είναι ασυνεπής, μικρή και έχει περιορισμένο χρόνο ζωής. Μια έρευνα του 2015 έδειξε πως τα υποσυνείδητα μηνύματα για μια μάρκα αύξησαν το ενδιαφέρον για τη μάρκα αυτή μόνο για 15 λεπτά. Όπως βλέπουμε στη σύγχρονη πολιτική προπαγάνδα, είναι τα συνειδητά μηνύματα αυτά που έχουν την πραγματική δύναμη.

Μύθος 5: Τα επιθανάτια οράματα συνιστούν απόδειξη της μετά-θάνατο ζωής

Μύθος: Οι επιζώντες από καρδιακή προσβολή ή άλλα επεισόδια που τους έφεραν κοντά στο θάνατο, αναφέρουν ορισμένες φορές ότι αισθάνθηκαν να διαχωρίζονται από το σώμα τους, ότι είδαν ένα λαμπερό φως ή ότι συνάντησαν μια απόκοσμη παρουσία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτές οι εμπειρίες αποτελούν αποδείξεις ύπαρξης ενός θεϊκού κόσμου. Ο νευροχειρουργός Έμπεν Αλεξάντερ στο μπεστ-σέλερ του «Ο παράδεισος υπάρχει» (εκδ. Κλειδάριθμος) αναφέρει ότι, ενώ βρισκόταν σε βαθύ κώμα, μεταφέρθηκε στον πιο περίεργο και όμορφο κόσμο που είχε δει ποτέ. Συλλογιζόμενος τη σημασία όσων βίωσε, γράφει: «Οπότε επικοινωνούσα απευθείας με το Θεό; Αναμφισβήτητα».

Αλήθεια: Αν και αυτές οι ξεχωριστές εμπειρίες αγνοήθηκαν για χρόνια από τους ερευνητές, σήμερα οι ασυνήθιστες αυτές παραισθήσεις τραβούν την προσοχή. Επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν πως αυτές οι επιθανάτιες εμπειρίες (Near-Death Experiences) δεν είναι τόσο σπάνιες και παρατηρούνται περίπου στο ένα δέκατο των ανθρώπων που έχουν υποστεί καρδιακή ανακοπή. Φαίνεται ότι σχετίζονται με νευρολογικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού, όταν έχουν έλλειψη οξυγόνου. Παρόλα αυτά, η αιτία τους παραμένει άγνωστη. Παρόμοιες έντονες εμπειρίες παρατηρούνται σε περιστατικά επιληπτικών κρίσεων ή κατά την ενεργοποίηση συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφαλικού φλοιού στις νευροχειρουργικές επεμβάσεις.

Τα οράματα αυτά φαίνεται να είναι η προσπάθεια του εγκεφάλου να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του, να καταλαβαίνει δηλαδή τον κόσμο, ακόμα και όταν η ίδια του η λειτουργία παρεμποδίζεται και όταν ορισμένα μνημονικά ή αντιληπτικά του κέντρα είναι εκτός λειτουργίας ή δημιουργούν ψευδώς την αίσθηση της δραστηριότητας. Δεν χρειάζεται, επομένως, να στρεφόμαστε σε υπερφυσικές εξηγήσεις. Αυτό που είναι σημαντικό, είναι να μελετηθεί γιατί τέτοιες εμπειρίες αφήνουν στους ανθρώπους που τις έχουν βιώσει, μια αίσθηση ηρεμίας, γαλήνης και αποδοχής του επερχόμενου οριστικού τέλους. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεραπευτικές ανακαλύψεις.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παρά τις καλοκαιρινές διακοπές, δεν λέει να κοπάσει η καταιγίδα τρομακτικών προειδοποιήσεων των εγκυρότερων επιστημονικών οργανισμών που διαθέτει η ανθρωπότητα, για το τι πρόκειται να συμβεί αν η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή συνεχίζει να δρα. 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Μόλις την περασμένη εβδομάδα είχαμε την δημοσιοποίηση της τελευταίας έκθεσης του ΟΗΕ «Κλιματική Αλλαγή και Έδαφος», ενώ περίπου ταυτόχρονα δόθηκε στη δημοσιότητα και άλλη έκθεση του Aqueduct Project του Ινστιτούτου Παγκοσμίων Πόρων για την κλιματική αλλαγή και τα παγκόσμια αποθέματα νερού. Αμφότερες εξαιρετικά ζοφερές στις προβλέψεις τους.

Kαι φυσικά δεν σταματάνε και οι … πρακτικές προειδοποιήσεις του Καιρού, που μοιάζει να θέλει να διεκδικήσει τη θεία ιδιότητα που του απέδιδαν οι Αρχαίοι (ο Ίων ο Χίος τον ανέφερε ως τον νεώτερο από τους γιους του Δία). Ένας απολύτως ασυνήθιστος ανεμοστρόβιλος έπληξε προ ημερών το Λουξεμβούργο, στην καρδιά της Ευρώπης, τραυματίζοντας 17 άτομα εκ των οποίων δύο σοβαρά, καταστρέφοντας εκατό αυτοκίνητα και αποδεικνύοντας ότι η κλιματική αλλαγή δεν κάνει … ταξικές διακρίσεις, πλήττει και τους πλούσιους. (Αν και βέβαια μπορούν να προστατευθούν πολύ καλύτερα από τις επιπτώσεις της).

Χάνονται εδάφη και νερό

Στην έκθεση «Κλιματική Αλλαγή και Έδαφος» του ΟΗΕ, αναφέρεται ότι 821 εκατομμύρια άνθρωποι ήδη υποφέρουν από πείνα εξαιτίας του ότι η γη, από την οποία εξαρτώνται για να ζήσουν, χάνει την ικανότητά της να υποστηρίξει τις γεωργικές υποδομές. Αυτά όμως τα 800 εκατομμύρια δεν είναι παρά ένα τμήμα ενός τεραστίου συνόλου 3,2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σήμερα σε περιοχές που θα διαβρωθούν, θα πλημμυρίσουν, θα μετατραπούν σε ερήμους ή θα καταστραφούν από πυρκαγιές, τυφώνες και κυκλώνες, μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Επίσης την περασμένη εβδομάδα, άλλη έκθεση του Aqueduct Project του Ινστιτούτου Παγκοσμίων Πόρων που δόθηκε στη δημοσιότητα, υπογραμμίζει ότι δεκαεπτά χώρες της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και της Νότιας Ασίας, όπου κατοικεί το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού κινδυνεύουν να εξαντλήσουν τα αποθέματα νερού τους. Οι ξηρασίες που θα προκληθούν θα έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερο κόστος από τις πλημμύρες, καταστρέφοντας συγκομιδές, προκαλώντας ενεργειακά προβλήματα, αυξάνοντας τον κίνδυνο ασθενειών και προκαλώντας πιθανώς μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων, που θα πιέσουν τα αποθέματα νερού και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Τεράστια τα προβλήματα αυτά από μόνα τους, έρχονται να προστεθούν σε πολλά άλλα που προκαλούν πολύ μεγάλες εντάσεις στο περιβάλλον, όπως η αποψίλωση των δασών, η υπερθέρμανση των ωκεανών, το λιώσιμο των πάγων και της permafrost στην Αρκτική, η χημική και άλλη μόλυνση εδαφών, νερών και αέρα, η αγνώστων συνεπειών είσοδος των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών,  η μαζική είσοδος στους οργανισμούς ανθρώπων και ζώων χιλιάδων χημικών ουσιών, που ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει ποια θα είναι η μακροχρόνια επίδρασή τους στην υγεία των ανθρώπων.

Σε ό,τι αφορά την κλιματική αλλαγή, εκατοντάδες ή χιλιάδες επιστημονικές μελέτες έχουν τεκμηριώσει ότι είναι η διαρκώς επεκτεινόμενη, επί έναν αιώνα, καύση άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου, που οδηγεί στην ερημοποίηση εδαφών, την εξαφάνιση παράκτιων περιοχών λόγω ανόδου της στάθμης των ωκεανών και την βύθιση περιοχών λόγω λιωσίματος της permafrost, παράγοντας ακραία καιρικά φαινόμενα, καύσωνες και λιώσιμο των πάγων. Η αύξηση της εκπομπής αερίων θερμοκηπίου συνδέεται στατιστικά με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη μετά το 1958, που άρχισαν οι σχετικές μετρήσεις και η τάση έχει ενταθεί από τη δεκαετία του 1980.

Μη αντιστρέψιμη μεταβολή

Αυτά όλα είναι εξαιρετικά σοβαρά, αλλά δεν είναι δυστυχώς το πιο σοβαρό. Ο κίνδυνος, που δεν έχει γίνει αντιληπτός ακόμα παρά από μία μικρή μειοψηφία ακόμη και των προβληματισμένων για το θέμα, είναι ότι δεν αντιμετωπίζουμε απλώς πολύ σοβαρά προβλήματα που επιβαρύνουν όλο και πιο πολύ τον κόσμο μας. Αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο να καταστραφεί ο κόσμος μας, δηλαδή να γίνει ο πλανήτης μη κατοικήσιμος για τον άνθρωπο και τις ανώτερες μορφές ζωής!

Αυτόν τον κίνδυνο ακριβώς υποδεικνύει μια μελέτη επιστημόνων από τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πέρυσι στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ υπό τον τίτλο «Τροχιές του Συστήματος της Γης στην Ανθρωπόκαινο».

Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη, τείνουμε με τη δράση μας να απομακρύνουμε τον πλανήτη από το τωρινό σημείο σχετικά ασταθούς κλιματικής ισορροπίας, ωθώντας τη Γη σε διαφορετική «κλιματική τροχιά» και μεταβάλλοντάς την σε «παγίδα θερμότητας» (Hothouse). Μια τέτοια μεταβολή, από ένα σημείο και πέρα είναι αυτοτροφοδοτούμενη και δεν μπορούμε να την αντιστρέψουμε ό,τι κι αν κάνουμε. Πρέπει να σταματήσει τώρα. Χρειάζεται πολύ λίγη δύναμη για να κλωτσήσει κανείς μια μπάλα στην κορυφή ενός λόφου, αλλά αν  η μπάλα ξεφύγει και πάρει την κατηφόρα, δεν υπάρχει τρόπος να την ξαναφέρεις πίσω.

Δυσανάλογη αντίδραση

Ίσως βέβαια, ακόμα πιο τρομακτική από τα συμπεράσματα των επιστημόνων είναι η απάθεια – παρά τα πολλά κατά καιρούς λόγια και δηλώσεις – των περισσοτέρων κυβερνήσεων και περιφερειακών οργανισμών παγκοσμίως απέναντι σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετώπισε στην ιστορία του το ανθρώπινο γένος. Όπως και η κραυγαλέα υποτίμηση του προβλήματος από τα ΜΜΕ και η πολύ δυσανάλογη, ως προς τη σοβαρότητα του ζητήματος, κινητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ίσως, αντανάκλαση και της τεράστιας οικονομικής, εν τέλει και πολιτικής ισχύος, που διαθέτουν οι «γίγαντες» της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, που πλήττονται άμεσα από οποιαδήποτε σχέδια περιορισμού της χρήσης τους.

Βέβαια υπάρχουν και ενθαρρυντικά σημεία. Στις ΗΠΑ γίνεται τώρα μεγάλη συζήτηση για ένα πράσινο New Deal, συζήτηση που θα ήταν απλώς αδιανόητη πριν από λίγα χρόνια. Νέα κινήματα αναπτύσσονται όπως το διεθνές μαθητικό κίνημα για τη σωτηρία του πλανήτη, με το σύνθημα «Δεν υπάρχει πλανήτης Β’» και το Extinction Rebellion, ενώ άλλα κινήματα, όπως τα «Κίτρινα Γιλέκα» στην Γαλλία, έχουν συμπεριλάβει στη θεματική τους την οικολογική προβληματική (σε μια προσπάθεια να ενώσουν τα προβλήματα του «τέλους του μήνα», την κοινωνική κρίση δηλαδή, με την αντιμετώπιση των προβλημάτων του «τέλους του κόσμου», την οικολογική κρίση, όπως λένε χαρακτηριστικά). Το αυξημένο ενδιαφέρον για το περιβάλλον αντανακλάται και στην αύξηση της υποστήριξης προς οικολογικά κόμματα κατά τις τελευταίες ευρωεκλογές.

Εντούτοις, προς το παρόν, όχι μόνο αυτά φαίνονται «πολύ λίγα, πολύ αργά», αλλά και προσκρούουν σε πολιτικές δράσεις των κυβερνήσεων προς όφελος της μεγάλης βιομηχανίας (Big Business) που κινδυνεύουν να μας πάνε ακόμα πιο γρήγορα στην καταστροφή. Την περασμένη Δευτέρα, η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε, προκαλώντας τις διαμαρτυρίες οικολόγων και Δημοκρατικών, ότι θα μεταβάλλει τον τρόπο που εφαρμόζεται η Εndangered Species Act, δηλαδή η σπουδαιότερη αμερικανική ρύθμιση που, από την δεκαετία του 1970 (επί Προεδρίας Νίξον), προστατεύει τις περιοχές που κατοικούνται από είδη απειλούμενα με εξαφάνιση.

Σημειωτέον ότι η ανακοίνωση Τραμπ έρχεται σε μια στιγμή που μια τελευταία έκθεση του ΟΗΕ επεσήμανε την επιταχυνόμενη εξαφάνιση ειδών και την απειλούμενη κατάρρευση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη.

Αντιδρώντας στην πολιτική για το περιβάλλον του Προέδρου, μια σειρά αμερικανικών Πολιτειών έσπευσαν να συμπήξουν «συμμαχία» εναντίον της.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στη Βόρειο Αμερική, οι πολιτικές που εφαρμόζει στη Βραζιλία η κυβέρνηση Μπολσονάρο, προκαλούν επιταχυνόμενη αποψίλωση της Αμαζονίας, του σημαντικότερου «πνεύμονα» του πλανήτη και έντονες διεθνείς ανησυχίες για τις συνέπειές τους.

*Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ