«Αν μπορούσες να τα καλέσεις Θα μπορούσες και να τα ζωντανέψεις Θα μπορούσες επίσης να διεκδικήσεις Την κηδεμονία τους από τον θάνατο Γιατί δεν υπάρχει ζωή Αν δεν την καλέσεις εσύ ο ίδιος» (Σάουκι Μπζία, ‘Τα Αγάλματα’).

Η πρόσφατη έκρηξη που συγκλόνισε το λιμάνι της Βηρυτού, πρωτεύουσας του Λιβάνου, άφησε πίσω της νεκρούς και τραυματίες, παράλληλα με την διαμόρφωση ενός άμεσου όσο και έντονου οικιστικού προβλήματος που συνδέεται με την καταστροφή εκατοντάδων κατοικιών στην πρωτεύουσα. Η έκρηξη του νιτρικού αμμωνίου  αποτελεί το επιστέγασμα μίας σειράς διοικητικών-πολιτικών παραλείψεων, μίας ιδιαίτερης αμέλειας-ασυνειδησίας που θεωρεί την τήρηση κανόνων ασφαλείας, ιδίως όταν πρόκειται για εύφλεκτο υλικό, ‘χάσιμο χρόνου,’ φέροντας στο προσκήνιο την έννοια της προχειρότητας ως τρόπο άσκησης πολιτικής.

 Που εδώ όμως, συμβάλλει κύρια στην απώλεια ανθρώπινων ζωών, οπότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για την απουσία εν-συναίσθησης νοούμενης ως πρόνοιας, όχι μόνο για την ασφάλεια του λιμανιού, αλλά και για την προστασία των κατοίκων της Βηρυτού από επικίνδυνες καταστάσεις.

Για τον καθηγητή Ιωάννη Γρηγοριάδη, πρόκειται για μία «ακραία περίπτωση κακοδιοικήσεως που φέρνει στη μνήμη ένα παρόμοιο τραγικό ατύχημα στο Μαρί της Κύπρου τον Ιούλιο του 2011». [1] Παρατηρώντας την όλη συνθήκη, ακόμη και από απόσταση, θα αναφέρουμε πως, την στιγμή της έκρηξης διαφαίνεται η αίσθηση συμπύκνωσης του χρόνου, ως εάν η έκρηξη στη Βηρυτό να ξεθεμελιώνει την πόλη από τους αρμούς, απελευθερώνοντας μία σειρά συναισθημάτων μεταξύ των οποίων ο φόβος και η αγωνία όχι για την επόμενη ημέρα, αλλά για το παρόν, να καταλαμβάνουν σημαντική θέση.

Η μείζονα διάσταση της έκρηξης (καταστροφή) που ήδη εγγράφει κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, μπορεί  να ιδωθεί υπό το πρίσμα και ενός κατόπτρου που εν προκειμένω, αντανακλά και μεγεθύνει την απόκλιση μεταξύ κυβερνητικών πολιτικών και κοινωνικών προσδοκιών, την ενδημική διαφθορά που αναπαράγεται εντός κράτους, τα οικονομικά προβλήματα, με άλλα λόγια, την κοινωνική και πολιτική κρίση που ταλανίζει την χώρα του Κέδρου. Κρίση που μας επιτρέπει να επισημάνουμε το εύθραυστον της Λιβανέζικης Δημοκρατίας, πάνω στην οποία και σωρεύονται η πολιτική βία και οι εντάσεις που κληροδότησε ο δεκαπενταετής εμφύλιος πόλεμος (1975-1990).

Η θρησκευτική δομή του Λιβάνου,[2] όπου και συνυπάρχουν σουνίτες, σιίτες και δρούζους μουσουλμάνους, χριστιανούς διαφόρων δογμάτων, καθιστά τον Λίβανο ιστορικά, ένα πολυθρησκευτικό μωσαϊκό το οποίο για να λειτουργήσει απαιτεί μία σειρά από λεπτούς χειρισμούς και συμβιβασμούς με την χρυσή τομή, ιδίως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου να βρίσκεται σε μία κατά τι ισόρροπη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, έτσι όπως συγκεκριμενοποιείται και στον διαμοιρασμό των αξιωμάτων.

 Η έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού δεν φαίνεται να έχει ως αποτέλεσμα την αναμόχλευση θρησκευτικών εντάσεων, όσο πλέον, έντονα και δραστικά, θέτει στο στόχαστρο πολιτικές ευθύνες που υπερβαίνουν την λειτουργία της σημερινής κυβέρνησης. Πιο πάνω έγινε λόγος για την ύπαρξη και εναλλαγή συναισθημάτων όπως είναι ο φόβος και η αγωνία.

 Σε αυτό το πλαίσιο, είναι αυτά τα αισθήματα που μπορούν να πυροδοτήσουν και ήδη πυροδοτούν, ένα νέο ρεπερτόριο ή αλλιώς έναν κύκλο  κοινωνικών-πολιτικών αντιδράσεων και διαμαρτυρίας στη χώρα (ας θυμηθούμε τις κινητοποιήσεις του φθινοπώρου του 2019), όντας στοιχεία που τροφοδοτούν την προσδοκία της αλλαγής και της εκ νέου διαμόρφωσης του πολιτικού συστήματος της χώρας.  Η προσδοκία αλλαγής συνιστά δια-γενεακό ζητούμενο σε μία χώρα όπου η έννοια της κρίσης περιστρέφεται γύρω από επιμέρους ζητήματα άσκησης πολιτικής, βιωμένης καθημερινότητας, ιστορικής μνήμης και διεκδικητικής κουλτούρας. Ποιο είναι το απτό αποτύπωμα της έκρηξης; Η εκ νέου νοηματόδοτηση και  προβολή σε πραγματικό χρόνο, εντός εντεινόμενου κοινωνικού-πολιτικού χάσματος.

 Με την έλλειψη εμπιστοσύνης να κατρακυλά περαιτέρω προς την πολιτική ελίτ να κατρακυλά περαιτέρω, καθώς είναι ενδεικτικό ό,τι ήδη ζητείται η πραγματοποίηση διεθνούς ελέγχου για την εύρεση των αιτίων της καταστροφής, ο Λίβανος τίθεται αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό του: Ποιες είναι οι κατευθύνσεις που μπορεί να λάβει η χώρα η οποία και φιλτράρει με έναν ιδιαίτερο τρόπο και τις Ισραηλινο-παλαιστινιακές σχέσεις; Ο Λίβανος εισέρχεται σε ένα στάδιο όπου σε πρώτο πλάνο τίθενται οι ερωτήσεις για τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και για την πορεία της χώρας, και όχι οι προκατασκευασμένες απαντήσεις. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η προκήρυξη εκλογών εν μέσω κινητοποιήσεων, δεν φαίνεται να αρκεί στους διαδηλωτές που επιζητούν μία ριζική όσο και δραστική πολιτική αλλαγή που θα αγγίζει τους θεσμούς άσκησης εξουσίας.

[1] Βλέπε σχετικά, Γρηγοριάδης Ιωάννης, ‘Οι κίνδυνοι για την περιφερειακή σταθερότητα,’ Εφημερίδα ‘Τα Νέα Σαββατοκύριακο,’ 8-9/08/2020, σελ. 45.

[2] Για μία συνοπτική όσο και κατατοπιστική παρουσίαση της θρησκευτικής δομής του Λιβάνου, βλέπε σχετικά, Ζιάκα Αγγελική, ‘Το σιιτικό Ισλάμ. Οι κοινωνικές και πολιτικές του προεκτάσεις στη Μέση Ανατολή,’ Εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη, 2004.

Η πρώτη γνωριμία μου με τα Πομακοχώρια έγινε πριν από πολλά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας σε Κομοτηνή και Ξάνθη. Κι έκτοτε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να γυρίσω και να μπω σε έναν κόσμο διαφορετικό από το δικό μας. Σ’ ένα κόσμο που ενίοτε μοιάζει να έχει κολλήσει στα 1950 κι άλλες φορές να συμβαδίζει με την σημερινή πραγματικότητα, χωρίς οι Πομάκοι να επιτρέπουν να τους επηρεάζει η ταχύτητα της εποχής μας.

Τα Πομακοχώρια είναι στη Θράκη, τόσο στη Ροδόπη όσο και στην Ξάνθη. Στην τελευταία μου επίσκεψη εκεί, κάτω από μια ταμπέλα που έγραφε «Υπομονή, 2 χιλιόμετρα», με περίμεναν ο Εφέ κι η γυναίκα του η Μπαχάρ. Σπούδασαν στην Αθήνα, ο ένας πολιτικός μηχανικός κι η άλλη νηπιαγωγός. Κι ύστερα γύρισαν στα πάτρια εδάφη κι άνοιξαν … ταβέρνα! Πομάκικη ταβέρνα, κάτω από το πομάκικο σπίτι που ενίοτε λειτουργεί και ως μουσείο για τους επισκέπτες.  Τον Εφέ (σημαίνει παλικάρι) και την Μπαχάρ (σημαίνει Άνοιξη) τους είχα γνωρίσει πριν από χρόνια όταν είχαν κερδίσει σ’ ένα διαγωνισμό κάποια εισιτήρια για να πάνε να δούνε ένα παιγνίδι του Παναθηναϊκού (μπάσκετ) με την Μακάμπι. Είχαν έρθει από την εφημερίδα να τα παραλάβουν, πιάσαμε την κουβέντα κι έτσι… προέκυψε φιλία κι η πρόσκληση στο χωριό τους.

Είχε βρέξει όταν έφτασα κι όλοι ήταν μέσα στην κατήφεια. «Με την παραμικρή ψιχάλα κλείνει ο δρόμος, αποκλειόμαστε, χάνονται οι γραμμές τηλεφώνου»…. Ρώτησα για τη γλώσσα τους. Μου είπαν ότι η πομάκικη γλώσσα δεν έχει αλφάβητο. Έτσι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ως γλώσσα δεν έχει πολύ μέλλον. Σήμερα, εκεί στα χωριά, όλοι μιλάνε τρεις τουλάχιστον γλώσσες. Ή σχεδόν όλοι. Πομάκικα, τούρκικα και ελληνικά. Οι δε νέοι μαθαίνουν και γερμανικά αφού πόθος τους είναι η μετανάστευση στη Γερμανία.

Ιστορία

Οι Πομάκοι είναι μουσουλμανική θρησκευτική μειονότητα κατοχυρωμένη με τη συνθήκη της Λωζάνης.  Δεν θεωρείται εθνική αλλά θρησκευτική μειονότητα κι έτσι αναγράφεται στη συνθήκη. Ο Βενιζέλος που ουσιαστικά τη συνέταξε και την διαπραγματεύθηκε ήξερε καλά τα δεδομένα της περιοχής.  Μετά τη συνθήκη της Λωζάνης οι Πομάκοι απολάμβαναν την ελευθερία τους, ωστόσο από την άλλη πλευρά των συνόρων, στην περιοχή της Βουλγαρίας υπήρχε μεγάλος αριθμός Πομάκων οι οποίοι επί πολλά χρόνια έκαναν προσπάθειες αυτονόμησης και ενσωμάτωσης με τους Έλληνες. Οι κινήσεις που έγιναν ήταν πολλές: μια από αυτές ήταν το δημοψήφισμα στον Εχίνο το 1919 για να διαπιστωθεί αν οι Πομάκοι θέλουν να ενταχθούν με τους Έλληνες ή τους Βούλγαρους, όπου και αποφάσισαν την ένταξή τους με τους Έλληνες. Δεν έγινε ποτέ. Η τελευταία τους προσπάθεια έγινε το 1946 στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι και πάλι ήταν άκαρπη.

Μπάρες 

Στα πομακοχώρια της Ξάνθης, το 1950,  μπήκαν οι μπάρες. Φυλάκια τα οποία , ως πρόφαση ή επίσημη δικαιολογία, θα προφύλασσαν την Ελλάδα από τους Βούλγαρους. Έγινε δηλαδή το παντελώς απίστευτο να υπάρχουν σύνορα μέσα στα σύνορα και μια ολόκληρη μειονότητα ν’ αποκλειστεί. Εκείνα τα χρόνια αν κάποιος εργαζόταν στην Ξάνθη ή οπουδήποτε εκτός της μπάρας, δεν μπορούσε να πάει σπίτι του την ίδια μέρα, έπρεπε να επιδείξει ταυτότητες και ειδικές άδειες στην αστυνομική διεύθυνση Ξάνθης για να ξανά μπει στα Πομακοχώρια. Ο φίλος μου ο  Εφέ, κάθε φορά που έρχεται η συζήτηση στη μπάρα, κατσουφιάζει, δείχνει θυμωμένος.

«Όταν οι παππούδες κι οι γονείς μου», λέει,  «είχαν ένα αίτημα, την κατασκευή του δρόμου επί παραδείγματι, ήταν … οι Τούρκοι! Κι όχι μόνο αυτό. Δεν είχαμε το δικαίωμα να αγοράσουμε σπίτια, να βγάλουμε δίπλωμα αυτοκινήτου… Κάποιοι έσπρωξαν τους Πομάκους στην αγκαλιά της Τουρκίας που εκμεταλλεύτηκε αυτή την κατάσταση. Ύστερα, οι Πομάκοι άρχισαν να στέλνουν τα παιδιά τους για σπουδές στα τουρκικά πανεπιστήμια και σφυρηλατούσαν σχέσεις εκεί, ενώ έκαναν και γάμους.   Γίνανε εγκλήματα τότε. Το 1954, ας πούμε, με πρωθυπουργό τον Παπάγο, οι Πομάκοι δέχονται κι άλλο ελληνικό χαστούκι. Τότε παραβιάστηκε η συνθήκη της Λωζάνης  και καθιερώθηκε ο όρος «τουρκική» -«τουρκικός» αντί μουσουλμανικός!! Έτσι υποχρεωτικά έπρεπε τότε ν’ αλλάξουν οι ταμπέλες των σχολείων και αντί για «Μουσουλμανικόν Σχολείον» να γράφουν «Τουρκικόν Σχολείον». Από τα 76 σχολεία του Νομού Ξάνθης μόνο ένα στον Εχίνο δέχτηκε να αλλάξει την πινακίδα του. Αλλά οι Τούρκοι δούλευσαν από κάτω. Δεκαπέντε χρόνια μετά, ο όρος «τουρκικός» αντικαταστάθηκε με τον όρο «μειονοτικός» ως μη σύμφωνος με την συνθήκη της Λωζάνης. Ωστόσο, στα σχολεία καθιερώθηκε το επίσημο πρόγραμμα των τουρκικών σχολείων»… Αλλά, ρεαλιστής ων, αλλάζει κουβέντα και λέει … «πάμε μπροστά»…

Στα χωριά

Στους δρόμους των χωριών βλέπεις καφενεία, παιδιά να παίζουν ενώ έξω από τις πόρτες των σπιτιών γυναίκες με λουλουδάτες μαντήλες κουβεντιάζουν περί παντός επιστητού και μερικές έχουν βγάλει τα συμπράγκαλα και … ζυμώνουν ψωμί! Άσπρες λαμπερές επιδερμίδες, καταγάλανα πανέμορφα μάτια. Πάντως, καλού κακού, και προς αποφυγή παρεξηγήσεων μη βγάλετε πολλές φωτογραφίες και ειδικά στις γυναίκες. Εδώ είναι τα… Μανιάτικα της Ξάνθης…

Μετά τον Εχίνο, μου είπαν να πάω και σε άλλα χωριά. Μα προπάντων  στο Δημάριο. Δεν κατάλαβα ποτέ για ποιον λόγο, αλλά ουδόλως μ’ ενόχλησε αφού εκεί σ’ ένα μαγαζί που πωλούσε κλωστές για κέντημα, είδα τα ομορφότερα μάτια γυναίκας, ever! Δίπλα το παντοπωλείο με κούτες από γαριδάκια, γάλα εβαπορέ, τσιγάρα και καφέδες.

Εκεί, στο Δημάριο, είδα αραχτούς σε καφενεία τους πιο πολλούς Πομάκους που συνάντησα στο οδοιπορικό μου. Ευγενικοί, προσφέρθηκαν να με κεράσουν καφέ και να μου μιλήσουν για τα προβλήματά τους. Ένα από αυτά ότι το έδαφος είναι άγονο και δεν τους επιτρέπεται να καλλιεργούν τίποτα άλλο από το τιουτιούν, δηλαδή τον καπνό!

Ένα άλλο ότι δεν υπάρχουν δουλειές κι έτσι αναγκάζονται να φεύγουν τα παιδιά τους εργάτες στη Γερμανία και δη στα ναυπηγεία του Αμβούργου, όπου Τούρκοι τους βρίσκουν τη δουλειά! Δουλεύουν εκεί 4-5 μήνες, μαζεύουν λεφτά κι έρχονται πίσω και ζουν την υπόλοιπη χρονιά…

Φτάνω στις Θέρμες. Οι πηγές με τα ιαματικά νερά κοχλάζουν, βγάζουν σύννεφα με ζεστό ατμό στο δρόμο κι είναι σαν να τις συνδέει μια νοητή γραμμή με τις καμινάδες. Συνεχίζουμε να μιλάμε προσπαθώντας να παρομοιάσουμε τη φυλή των Πομάκων με κάτι. Εγώ δεν βρίσκω με τι, ενώ η Μπαχάρ μιλάει για έναν ήρεμο ποταμό…

Στη δε Σμίνθη δοκίμασα  το πιο λαχταριστό τυλιχτό με σουτζουκάκι όταν είχε ήδη νυχτώσει κι είπα να κάνω μια τελευταία στάση πριν την επιστροφή στην Ξάνθη. Τιμή; Ένα ευρώ! Σ’ ένα άλλο ταβερνάκι φαγητό για … γευσιγνωσία, Χουνκιάρ μπεγιεντί, Γιαουρτλού κεμπάπ, Σαράϊ ταούκ, Μπεϊτι τοπτσί, χοιρινό στη λαδόκολλα, κοτόπουλο με γλυκόξινη σάλτσα, χοιρινό κότσι, χοιρινό φούρνου με σάλτσα δαμάσκηνα, μοσχαράκι κοκκινιστό με χυλοπίτες, Κόκορας κρασάτος με γιουφκάδες, Τζιγεροσαρμάς και Σμυρνέϊκα σουτζουκάκια, φτάνει η να συνεχίσω. Όπως καταλαβαίνετε, ήταν ένας πειρασμός γεύσεων, άντε να σκέφτεσαι τη διατροφή…

Φύση-περιβάλλον-κόσμος

Η καθημερινότητα στα Πομακοχώρια είναι ένα καθημερινό, συνεχές σεξ με τη φύση! Ομορφιά κι απόλαυση. Επιβλητικά βουνά, λιβάδια που βόσκουν ανέμελα αγελάδες, κατσίκες και πρόβατα, κάρα που τα σέρνουν άλογα, μεσαιωνικά γεφύρια, γραφικά καλντερίμια, καφενεία με ξυλόσομπες από βαρέλια. Χαμηλά, κυρίως, σπίτια με περιποιημένες αυλές. Ενίοτε τα χαμηλά σπίτια έχουν εξοβελιστεί από πολυκατοικίες ή τριώροφες μεζονέτες!   Στα πάρκινγκ τους σταθμεύουν πολυτελή αυτοκίνητα, με τουρκικές κυρίως πινακίδες. Πού και πού κάποια εκκλησία, συνήθως δίπλα σε κάποιο τζαμί, δείχνει την συνύπαρξη Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Παρά τις προσπάθειες φανατικών ισλαμιστών, όπως μου λέει ο Εφέ, να υπάρχει συνεχής ένταση στην περιοχή.

Ο κόσμος στα καφενεία, στους δρόμους και μπροστά στις πόρτες των σπιτιών μοιάζει ήρεμος και στα πρόσωπα καθρεφτίζεται ηρεμία ψυχής.  Σχεδόν τέσσερις  αιώνες βρίσκονται σ’ αυτά τα χώματα, τα αγαπούν, τα πονάνε… Πολλοί Πομάκοι στέλνουν τα παιδιά τους να διαβάζουν στη βιβλιοθήκη του χωριού Μύκη. Έχει τα πάντα εκεί, λέει η Μπαχάρ.

Γυναίκα

Τα τελευταία χρόνια, λένε, έχει αναβαθμιστεί τα μάλα ο ρόλος της γυναίκας. Η οποία, παρά τους περιορισμούς της θρησκείας ή ακόμη και αυστηρών κηδεμόνων, μπορεί να παρακολουθεί τη μόδα, να φορά ότι θέλει αλλά και να … ερωτεύεται! Μπορεί ακόμη να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, να έχει παρέες και συναναστροφές.

Κι αν τα κάστρα πέφτουν, δεν πέφτουν παντού. Εξ ου και είναι αδιανόητη η παρουσία γυναίκας σε τζαμί και καφενείο!

Πάντως, όταν γυρίσαμε στο σπίτι του Εφέ και της Μπαχάρ, εκείνη ουδόλως δίστασε να βγάλει τη μαντήλα και να καθίσει σταυροπόδι απέναντί μου ανάβοντας τσιγάρο… Χωρίς μάλιστα να ενοχλείται ο Εφέ. Κι ύστερα έφτιαξε μια πίτα που μοσχοβόλησε ο τόπος. «Πατέτνικ»! Πίττα με ρύζι, πατάτα, φέτα και τριμμένη μέντα! Δώρο για τον δρόμο της επιστροφής, μου είπε. Κι όταν τη ρώτησα γιατί δεν έκανε ακόμη παιδιά, παρά το ότι πέρασε τα τριάντα χρόνια της, μου απάντησε ότι θα κάνει όταν νιώσει την ανάγκη κι όχι επειδή πρέπει! Όμως, η Μπαχάρ, δεν ανήκει στην πλειοψηφία των γυναικών στα Πομακοχώρια ή στον Μουσουλμανικό κόσμο που κάνουν παιδιά σε μικρή σχετικά ηλικία. Χώρια που ο έρωτάς της μετά τον σύντροφό της (ενίοτε και πριν) είναι η Πανάθα…

Εν κατακλείδι. Όταν βρεθείτε στη Θράκη, να πάτε στα Πομακοχώρια. Είναι μια ενδιαφέρουσα –θα έλεγα καταπληκτική-  εμπειρία, στην οποία, μεταξύ άλλων, θα χωθείτε μέσα σε  χιλιάδες ζευγάρια μάτια με το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού!

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 10/08/2020

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Επιτελικό φιάσκο με πανδημία – Εύβοια»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Φονική καταιγίδα ανοχύρωτη η Εύβοια – Αυξήσεις & αναδρομικά για ένστολους»

ΕΣΤΙΑ: «Δένδιας: Και τώρα 12 μίλια σε Ιόνιο – Κρήτη μετά την επικύρωση της ΑΟΖ»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ:  «Ποια πολιτική προστασία;»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: «Αστακούς & χαβιάρια πάνω στα πτώματα»

ΤΑ ΝΕΑ: «Επόμενος στόχος ΑΟΖ με Αλβανία»

KONTRA NEWS: «Τους άφησαν να πνιγούν για να μην τους τρομάξουν»

ESPRESSO: «Η Παναγία έσωσε τον ράπερ γιο του Τομ Χανκς»

STAR: «Έδεσε τους γονείς του σε δέντρο για να σωθούν»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ:  «Φθινοπωρινό πακέτο μέτρων στήριξης»

Συνεχίζουν τα Ρίχτερ να δονούν την περιοχή του Δήμου Αλεξάνδρειας και να τρομάζουν τους κατοίκους.

Από τοπική ώρα 05:07:52 – 09:07:58 έχουν γίνει 18 σεισμικές δονήσεις.

Από τις 05:07 πρωινή ώρα σήμερα Δευτέρα 10 Αυγούστου ξεκίνησαν απανωτές σεισμικές δονήσεις με μεγαλύτερη αυτή που συνέβη στις 05:07:52 τοπική πρωϊνή  ώρα και ήταν εντάσεως 4,1 Ρίχτερ με επίκεντρο μεταξύ των χωριών Πλατάνου – Κλειδίου ( 29,1 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης) και με εστιακό βάθος τα 13,4 χιλιόμετρα. Μετά από αυτό τον σεισμό ξεκίνησε μια σεισμική αλληλουχία με σεισμούς εντάσεως από 2,3 – 3,9 της κλίμακας Ρίχτερ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωφυσικής του ΑΠΘ κ. Κώστα Παπαζάχο οι σεισμοί αυτοί προέρχονται από μια ρηξιγενή ζώνη η οποία ξεκινάει από την Περαία Θεσσαλονίκης, περνάει κάτω από τον Θερμαϊκό κόλπο, συνεχίζει κάτω από την λεκάνη του Αξιού ποταμού, φτάνει στην Βεργίνα Ημαθίας και ενώνεται με το ρήγμα του ποταμού Αλιάκμονα. Ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει συμβεί στο παρελθόν ήταν 5 Ρίχτερ. Σύμφωνα με τον καθηγητή οι σεισμοί γίνονται έντονα αισθητοί στους κατοίκους επειδή έχουν μικρό εστιακό βάθος από 5 – 15 περίπου χιλιόμετρα και δεν εμπνέουν ανησυχία.

Ακούστε εδώ τη συνέντευξη με τον καθηγητή Γεωφυσικής του ΑΠΘ κ. Κώστα Παπαζάχο: https://emvolos.gr/alexandreia-o-kathigitis-apth-kostas-papazachos-mas-mila-gia-ti-seismiki-drastiriotita/

Τα μεγέθη των σεισμών που έγιναν σήμερα 10-8-2020 από τοπική ώρα 05:07:52 – 09:07:58

Τα μεγέθη και ο χάρτης προέρχονται από το: https://www.earthquakes.gr/loc_eq/earthquakes-greece.asp

Απανωτές σεισμικές δονήσεις, οι δύο πρώτοι με διαφορά δύο δευτερολέπτων, ταρακούνησαν για τα καλά  περιοχές των Νομών Ημαθίας και Πιερίας. Επίσης οι δύο πρώτοι έγιναν έντονα αισθητοί στη ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αλεξάνδρειας.

Ο πρώτος συνέβη στις 05:07:52 τοπική πρωϊνή  ώρα και ήταν εντάσεως 4,1 Ρίχτερ με επίκεντρο μεταξύ των χωριών Πλατάνου – Κλειδίου ( ( 29,1 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης) και με εστιακό βάθος τα 13,4 χιλιόμετρα.

Ο δεύτερος συνέβη στις 05:07:54 τοπική πρωϊνή  ώρα και ήταν εντάσεως 3,9 Ρίχτερ με επίκεντρο μεταξύ των χωριών Νέας Αγαθούπολης – Παλαιού Ελευθεροχωρίου ( 35,2 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης) και με εστιακό βάθος τα 10 χιλιόμετρα.

Ο τρίτος συνέβη στις 05:10:54 τοπική πρωϊνή  ώρα και ήταν εντάσεως 2,6 Ρίχτερ με επίκεντρο το χωριό Μεγάλη Γέφυρα Αιγινίου Πιερίας ( 33,1 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης) και με εστιακό βάθος τα 5 χιλιόμετρα.

Στις 05:27:02 τοπική πρωϊνή ώρα συνέβη σεισμική δόνηση εντάσεως 2,5 Ρίχτερ με επίκεντρο λίγο έξω από το Κεφαλοχώρι Ημαθίας ( 44,9 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά από Θεσσαλονίκη) και με εστιακό βάθος τα 5 χιλιόμετρα.

Στις 05:27:04 τοπική πρωϊνή ώρα συνέβη σεισμική δόνηση εντάσεως 2,5 Ρίχτερ με επίκεντρο λίγο έξω από την Βεργίνα Ημαθίας ( 50,6 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά από Θεσσαλονίκη) και με εστιακό βάθος τα 10 χιλιόμετρα.

Στις 05:41:45 τοπική πρωϊνή ώρα συνέβη σεισμική δόνηση εντάσεως 2,8 Ρίχτερ με επίκεντρο μεταξύ των χωριών Κλειδίου Ημαθίας – Κυμίνων Θεσσαλονίκης ( 23 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά από Θεσσαλονίκη) και με εστιακό βάθος τα 10 χιλιόμετρα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μόλις πληροφορήθηκε για τις μεγάλες καταστροφές που προκάλεσαν τα ακραία καιρικά φαινόμενα στην Εύβοια, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Συγκλονισμένοι παρακολουθούμε τις δραματικές συνέπειες της φονικής κακοκαιρίας που έπληξε την Εύβοια, και κυρίως περιοχές των Δήμων Χαλκιδέων και Διρφύων-Μεσσαπίων, από την οποία έχασαν την ζωή τους πέντε συνάνθρωποί μας και αγνοείται ένας. Οι προσευχές μας, αυτές τις δύσκολες ώρες, εντείνονται και ενώνονται με εκείνες των αδελφών Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου και Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου και όλων όσοι συμπάσχουν.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των συνανθρώπων μας που έχασαν την ζωή τους, μεταξύ των οποίων και ένα βρέφος, και να ενδυναμώσει τους συγγενείς τους και όλους τους πληγέντες. Ευχόμαστε ο Κύριός μας να ενισχύσει τις αρμόδιες κρατικές και τοπικές αρχές να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, που προκάλεσαν τα ακραία καιρικά φαινόμενα, καθώς και να στηρίξουν και να ανακουφίσουν όλους όσοι υποφέρουν».

O Παναγιώτατος επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομο, στον οποίο εξέφρασε τη συμπάθεια της Μητρός Εκκλησίας και του ζήτησε να μεταφέρει τα συλλυπητήριά του προς τις οικογένειες των θυμάτων, καθώς και τη συμπαράστασή του προς όλους τους πληγέντες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Την παραίνεση-συμβουλή «Ας φοράμε προσεκτικά τη μάσκα για προστασία της υγείας, αποφεύγοντας επίμονα τις μάσκες κάθε μορφής υποκρισίας, η οποία μολύνει επικίνδυνα τις ανθρώπινες σχέσεις», έδωσε σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ