Τον Οκτώβριο του 1980 δυο αδέλφια, με καταγωγή από την Κεφαλονιά, o Γεώργιος και ο Γεράσιμος (Μάκης) Κουρής , ίδρυσαν τον εκδοτικό οργανισμό με τίτλο “ΑΥΡΙΑΝΗ”. Στα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας της η εφημερίδα  είχε ελάχιστους αναγνώστες και τα έσοδά της ήταν επίσης πενιχρά, λόγω της πολύ χαμηλής τιμής πώλησης του κάθε φύλλου.

 Μετά την κατάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ  το 1981, η ΑΥΡΙΑΝΗ άρχισε να ασχολείται με δημοσίευση ολοφάνερα ανύπαρκτων σκανδάλων της Νέας Δημοκρατίας κι άρχισε να παίρνει τ’ απάνω της. Όλοι τότε τη θεωρούσαν  ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ του μακαρίτη Μένιου Κουτσόγιωργα, που διακρινόταν για το άκρως επιθετικό του ύφος και την εκτόξευση υβριστικών φράσεων σε καθημερινή βάση. Οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ,  πάντως, τη διάβαζαν με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση κι έβγαζαν τα απωθημένα τους ενάντια στην “επάρατη δεξιά”, που πολεμούσαν με νύχια και με δόντια.

 Δε θα ασχοληθώ με τα δημοσιεύματα της Αυριανής, επειδή, αν το κάνω, θα χρειαστεί να γράψω εκατοντάδες κι ίσως χιλιάδες σελίδες, για να σας ενημερώσω διεξοδικά για το ποιόν της εφημερίδας. Θα ασχοληθώ μόνο με ένα θέμα, που πολύς κόσμος δε θυμάται σήμερα, αλλά, κατά τη γνώμη μου , ήταν πάρα πολύ σοβαρό.

    Όταν γινόταν κάποιο έγκλημα, κάποια ποινική παράβαση, κάποιο σκάνδαλο, κάποια λαθροχειρία, κάποια απάτη ή, τέλος πάντων, κάτι κακό στο κοινωνικό σύνολο, αμέσως οι  ευφάνταστοι και στρατευμένοι δημοσιογράφοι της ΑΥΡΙΑΝΗΣ, με διάφορους, διάτρητους από κάθε άποψη, συλλογισμούς, έπαιρναν τη γραφίδα τους και, χωρίς δισταγμούς, …αποδείκνυαν μέσα σε λίγα λεπτά ότι  όλοι οι εμφανιζόμενοι ως  απατεώνες, καταχραστές, δολοφόνοι, κλέφτες και λωποδύτες,   ήταν 100% οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας και υμνητές του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Όλοι στο ΠΑΣΟΚ καταλάβαιναν τα πονηρά και άκρως δολερά υπονοούμενα. Έτσι, αβίαστα, έβγαζαν το συμπέρασμα πως όλοι οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ ήταν άσπιλοι, αμόλυντοι και τιμιότατοι, σαν τα λευκά περιστέρια! Η ανάγνωση της ΑΥΡΙΑΝΗΣ  αποτελούσε το άκρον άωτον της απόλαυσης για τους πορωμένους οπαδούς της ΑΛΛΑΓΗΣ.

  Ήταν τόσο τερατώδη τα ψεύδη, τόσο μεγάλη η τοξικότητα αυτής της εφημερίδας και του ΠΑΣΟΚ, ώστε, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά  σ’ όλη την Ευρώπη καθιερώθηκε ο όρος  “ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ” σαν επιτομή του κίτρινου τύπου. Ήταν ένα μεγάλο εργοστάσιο, που έβγαζε τόνους ψευδών ειδήσεων και διέσπειρε δηλητήριο σε πολύ μεγάλες ποσότητες.

   Όταν όμως κύλησε ο χρόνος κι άρχισαν να έρχονται ένα – ένα τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ στην επιφάνεια, όταν οι μίζες έγιναν καθεστώς αδιαπραγμάτευτο, όταν ο κάθε υπεύθυνος μπορούσε να πάρει ένα δωράκι για τον εαυτό του από τον κρατικό κορβανά, αλλά όχι και 500.000.000, όταν η περιβόητη και ομολογημένη ΝΟΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ήταν το κυρίαρχο μέλημα όλων των στελεχών του  ΠΑΣΟΚ, όταν κάποιος Δήμαρχος, εκλεκτός του ΠΑΣΟΚ, καταδικάστηκε σαν αρχηγός μιας οργανωμένης εταιρείας δολοφόνων, όταν οι καταδίκες άρχισαν να πέφτουν βροχηδόν στους πάσης φύσεως κομπιναδόρους τύπου Τσοχατζόπουλου, Αθανασόπουλου κ.λ.π., τα πράγματα άλλαξαν.

   Ήρθε κι ο απίθανος καταχραστής Γιώργος  Κοσκωτάς, ήρθε το τρομερό, καταπράσινο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου Αθηνών, που ρήμαξε την οικονομική κατάσταση εκατομμυρίων Ελλήνων  κι ο λαός κατάλαβε πολύ καλά τι  ακριβώς πρέσβευε το Κίνημα της Αλλαγής.

  Τότε ήταν, που ο βουλευτής και μετέπειτα  υπουργός Θανάσης Κανελλόπουλος,   έγραψε, στην  εφημερίδα  “Μεσημβρινή” την παρακάτω φράση, που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.“Δε λέμε ότι όλοι οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ είναι παράνομοι αλλά, ότι όλοι οι παράνομοι, που συλλαμβάνονται και καταδικάζονται, είναι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ” !!!

   Σήμερα η ΑΥΡΙΑΝΗ δεν κυκλοφορεί πλέον, αλλά ο “Αυριανισμός” παρέμεινε στη μνήμη των Ελλήνων σαν ένα εκδοτικό ανοσιούργημα, που θα στοιχειώνει για πάντα το ΠΑΣΟΚ. Πιστεύουμε πως, στην κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ από το 43,92% του 2009 στο ευτελέστατο 4,68% του 2015, σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΣ. Λάκισαν όλοι οι πασόκοι ομαδικά από το κίνημα του Ανδρέα, όταν η προοπτική για ΝΟΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ εξαφανίστηκε. Το φαγοπότι είχε τελειώσει.

    Τώρα τελευταία κάποιοι νεόκοποι σοσιαλιστές, με περίσσιο θράσος, προσπαθούν να εξαγνίσουν το αμαρτωλό κίνημα. Μάταιος ο κόπος τους. Ο λαός διαθέτει  ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ. Δεν υπάρχει πλέον χώρος για νέους βολεμένους, που θα δηλώνουν “ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΑΣΟΚ” και θα σιτίζονται πλουσιοπάροχα  από τον κρατικό κορβανά, όπως τότε, που ο Ανδρέας σκόρπαγε τα δανεικά εκατομμύρια με τη σέσουλα!!!

Δημήτριος Π. Τοπάλης

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, η διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες υφίσταται πιέσεις. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), βρίσκεται στο στόχαστρο μιας νέας κατηγορίας δρώντων: των μεσαίων αναθεωρητικών δυνάμεων. Χώρες όπως η Τουρκία και το Ιράν δεν περιορίζονται πλέον σε ρητορικές αμφισβητήσεις, αλλά εντείνουν τη χρήση του «Lawfare» (Νομικού Πολέμου), εντάσσοντας τις μονομερείς διεκδικήσεις τους στην εσωτερική τους έννομη τάξη.

Η πρόσφατη νομοθετική κινητικότητα στην Άγκυρα και την Τεχεράνη (Μάιος 2026) αποκαλύπτει μια ομοιότητα στρατηγικής λογικής. Και οι δύο χώρες επιχειρούν να επιβάλουν νέες ισορροπίες χρησιμοποιώντας τα εθνικά τους κοινοβούλια.

Το Ιράν, μέσω της Majilis, προωθεί ένα σχέδιο για τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ που προβλέπει την επιβολή τελών διέλευσης και τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας, παραβιάζοντας το καθεστώς της «ελεύθερης διέλευσης». Αυτή η κίνηση του Ιράν είναι μια απάντηση στην επίθεση που δέχτηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και η εφαρμογή της ή όχι, εξαρτάται από τις εξελίξεις στον πόλεμο.

Παράλληλα, η Τουρκία προχωρά στην ενσωμάτωση των ορίων της υφαλοκρηπίδας της και της «Γαλάζιας Πατρίδας» στο εσωτερικό της δίκαιο, αγνοώντας τα δικαιώματα των νησιών που προβλέπει η UNCLOS.

Και οι δύο χώρες δεν έχουν επικυρώσει την UNCLOS, γεγονός που τους επιτρέπει να υποστηρίζουν ότι δεν δεσμεύονται από αυτήν, ενώ ταυτόχρονα επικαλούνται «γενικές αρχές ευθυδικίας» μόνο όταν αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους. Επιδιώκουν να μετατρέψουν διεθνή στενά ή θαλάσσιες περιοχές σε ζώνες εσωτερικής δικαιοδοσίας, ελέγχοντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες, τη ροή ενέργειας και το εμπόριο.

Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι μεμονωμένη, αλλά μέρος μιας ευρύτερης παγκόσμιας τάσης όπου μεσαίες και μεγάλες δυνάμεις αμφισβητούν την κυριαρχία του «δυτικού» διεθνούς δικαίου.

Η Κίνα, αν και δεν είναι μεσαία δύναμη, αποτελεί έναν από τους εμπνευστές αυτής της στρατηγικής-γιατί η Τουρκία έχει ξεκινήσει τον πόλεμο στη Γκρίζα ζώνη στη Κύπρο και στο Αιγαίο, πριν από 50 χρόνια. Μέσω του «Νόμου για την Ακτοφυλακή», η Κίνα νομιμοποιεί εσωτερικά τη χρήση βίας σε ύδατα που η UNCLOS αναγνωρίζει ως ΑΟΖ άλλων κρατών, δημιουργώντας ένα προηγούμενο που οι μεσαίες επιλεκτικά αναθεωρητικές δυνάμεις μελετούν στενά.

Η Ινδονησία ως αρχιπελαγικό κράτος, χρησιμοποιεί εσωτερικούς κανονισμούς για να περιορίσει τη διέλευση ξένων πολεμικών πλοίων, προσπαθώντας να επιβάλει αυστηρότερους κανόνες από αυτούς που προβλέπει η διεθνής σύμβαση.

Η Ινδία διατηρεί μια στάση «επιλεκτικής συμμόρφωσης», θεσπίζοντας εσωτερικές διατάξεις που απαιτούν προηγούμενη άδεια για στρατιωτικές ασκήσεις στην ΑΟΖ της, μια θέση που δεν αναγνωρίζεται από την UNCLOS, η οποία επιτρέπει τη στρατιωτική χρήση της ΑΟΖ από τρίτα κράτη.

Σε ότι αφορά την Αίγυπτο, η πρόσφατη μονομερής οριοθέτηση των δυτικών θαλασσίων συνόρων της (με προεδρικό διάταγμα) αποτελεί παράδειγμα χρήσης του εσωτερικού δικαίου για την κατοχύρωση δικαιωμάτων σε περιοχές που συνορεύουν με τη Λιβύη, προλαμβάνοντας διεκδικήσεις άλλων δρώντων στην περιοχή.

Οι μεσαίες δυνάμεις επιδιώκουν τη «στρατηγική αυτονομία». Θεωρούν ότι το διεθνές δίκαιο είναι ένα εργαλείο των παλαιών μεγάλων δυνάμεων για να περιορίσουν την άνοδο των νέων περιφερειακών ηγεμόνων. Έτσι, το Lawfare στην Γκρίζα Ζώνη γίνεται το μέσο για να επανασχεδιαστεί ο χάρτης χωρίς τη χρήση πυραύλων, αλλά με τη χρήση άρθρων και παραγράφων.

Ενώ η Τουρκία ακολουθεί την παγκόσμια τάση, η δική της προσπάθεια έχει μοναδικά χαρακτηριστικά που την καθιστούν ιδιαίτερα επικίνδυνη για την περιφερειακή σταθερότητα.

Πρώτον, η τουρκική κίνηση είναι μια άμεση απάντηση στην ενίσχυση των σχέσεων του άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Η Άγκυρα αισθάνεται ότι η συνεργασία αυτή, υποστηριζόμενη από την UNCLOS, την «κλειδώνει» στις ακτές της. Η νομοθέτηση της υφαλοκρηπίδας της είναι μια προσπάθεια να ακυρώσει στην πράξη το East Med Gas Forum και τις οριοθετήσεις των γειτόνων της, παρουσιάζοντας τις δικές της διεκδικήσεις ως «νόμο του κράτους» που οι ένοπλες δυνάμεις της είναι υποχρεωμένες να υπερασπιστούν.

Δεύτερον, η Τουρκία εφαρμόζει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» όχι μόνο ως διεκδίκηση, αλλά ως ταυτότητα. Η ενσωμάτωση αυτών των ορίων στην εσωτερική έννομη τάξη καθιστά την υποχώρηση πολιτικά αδύνατη για οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση, καθώς θα σήμαινε παραβίαση του ίδιου του νόμου του κράτους.

Τρίτον, η Τουρκία χρησιμοποιεί το δόγμα του “Persistent Objector” (μόνιμος αντιρρησίας) με συνέπεια. Αρνούμενη σταθερά την UNCLOS και θεσπίζοντας δικούς της νόμους, επιχειρεί να εξαιρεθεί από τη δημιουργία νέου εθιμικού δικαίου, ελπίζοντας ότι σε μια μελλοντική διαπραγμάτευση, η δική της εσωτερική νομοθεσία θα έχει το ίδιο ειδικό βάρος με τις διεθνείς συνθήκες.

Ο «Νομικός Πόλεμος» στην Γκρίζα Ζώνη αποτελεί την πιο εξελιγμένη μορφή του σύγχρονου αναθεωρητισμού και λειτουργεί με τους εξής τρόπους:

Νομιμοποίηση της Επεκτατικότητας: Η αναθεωρητική δύναμη «ντύνει» τις διεκδικήσεις της με νομικούς όρους. Η Τουρκία, για παράδειγμα, δεν λέει απλώς «θέλω το Αιγαίο», αλλά θεσπίζει νόμους για την υφαλοκρηπίδα, δημιουργώντας μια επίφαση νομιμότητας.

Πρόκληση Σύγχυσης και Παράλυσης: Χρησιμοποιώντας εσκεμμένα ασαφείς ή αντικρουόμενες νομικές ερμηνείες (π.χ. αμφισβήτηση της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών σε συνάρτηση με την κυριαρχία), ο επιτιθέμενος αναγκάζει τον αμυνόμενο σε μια διαρκή νομική και διπλωματική άμυνα, σπαταλώντας πόρους και πολιτικό κεφάλαιο.

Δημιουργία Τετελεσμένων (Fait Accompli): Μέσω εσωτερικών κανονισμών ή χαρτών που κατατίθενται σε διεθνείς οργανισμούς, η αναθεωρητική δύναμη προσπαθεί να μετατρέψει μια αυθαιρεσία σε «κανονικότητα». Αν η διεθνής κοινότητα δεν αντιδράσει άμεσα, το νέο αυτό «δίκαιο» αρχίζει να παγιώνεται.

Ο Νομικός Πόλεμος χρησιμοποιείται για να παρεμποδίσει νόμιμες ενέργειες (π.χ. έρευνες για υδρογονάνθρακες) παρουσιάζοντάς τις ως «παράνομες» βάσει της νέας εσωτερικής νομοθεσίας της αναθεωρητικής δύναμης.

Στην ουσία, ο Νομικός πόλεμος είναι το εργαλείο που μετατρέπει τη γεωπολιτική πίεση σε έννομη τάξη, καθιστώντας την αντιμετώπιση του εξαιρετικά δύσκολη, καθώς η απάντηση απαιτεί έναν συνδυασμό νομικής επιστήμης, διπλωματίας και στρατιωτικής αποτροπής.

Η Τουρκία και οι άλλες μεσαίες δυνάμεις δεν επιδιώκουν απλώς να κερδίσουν μια διαφορά, αλλά επιδιώκουν να αλλάξουν το παράδειγμα της διεθνούς νομιμότητας.

Αν ο επιλεκτικός αναθεωρητισμός κάποιων μεσαίων δυνάμεων και όχι μόνο επικρατήσει, η θάλασσα θα πάψει να είναι ένας χώρος συνεργασίας και θα μετατραπεί σε ένα μωσαϊκό συγκρουόμενων εθνικών νόμων, όπου ο ισχυρότερος θα ορίζει το δικό του «δίκαιο».

Προέλευση: https://geoeurope.org/2026/05/11/tourkikos-anatheoritismos-o-nomikos-p/

Ο Κώστας Καραμανλής κι ο Αντώνης Σαμαράς, είναι δυο πρώην πρωθυπουργοί που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «έπαιξαν» ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας.

Ο πρώτος με τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, την αλόγιστη κι εξωφρενική διόγκωση των εξόδων, αλλά και την άσκηση της εξουσίας μέσω της πολιτικής ασημαντότητας του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο δεύτερος, με την ετσιθελική και μη αναγκαία πτώση της κυβέρνησης Παπαδήμου (για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός), την αντιμνημονιακή ρητορική του με τα «αστεία» Ζάππεια και την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, μεταξύ 2012 και 2015, που συγκυβέρνησε με το ΠαΣοΚ, του Ευάγγελου Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.

Καραμανλής και Σαμαράς είναι τα δυο πρόσωπα από τον χώρο της Δεξιάς (χωρίς Κέντρο) που συνδέθηκαν με τη χρεοκοπία. Ανεξαρτήτως αν αυτή είχε αφετηρία στη δεκαετία του ’80…

Καραμανλής και Σαμαράς, είναι οι δυο παρωχημένοι πολιτικοί, που δεν τους χωρά ούτε το παρόν, ούτε το μέλλον. Αποτελούν όμως, σημαντικούς παράγοντες του αστικού κόσμου της χώρας. Ο πρώτος με σχετικό τακτ και έντονες ματιές στην Ανατολή του κουμπάρου του Ερντογάν και του φίλου του Πούτιν. Ο δεύτερος, μπρουτάλ και ακραία εμπαθής, δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι η ζωή προχωρά χωρίς εκείνον.

Καραμανλής και Σαμαράς, είναι δυο πρόσωπα που τα χωρίζει άβυσσος, αναφορικά με την κοσμοθεωρία τους, τις πράξεις τους, ακόμη και τον τρόπο που εκφράζουν την αδήριτη ροπή τους προς τον λαϊκισμό. Δυο διαφορετικές όψεις της ίδιας πολιτικής νοσταλγίας, που επιμένει να κοιτά τον καθρέφτη της Ιστορίας αναζητώντας είδωλο και όχι αλήθεια.

Ο Κώστας Καραμανλής ακολούθησε, σχεδόν αναπόφευκτα, τη βαριά σκιά της οικογενειακής του παρακαταθήκης. Κληρονόμησε ένα πολιτικό όνομα που για δεκαετίες λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για την παραδοσιακή Κεντροδεξιά, χωρίς όμως να κατορθώσει να του προσδώσει νέο ιστορικό περιεχόμενο.

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την άλλη, εξέφρασε μια πιο σκληρή και ιδεολογικά φορτισμένη εκδοχή της Δεξιάς, μια πολιτική σχολή βαθιά εθνικιστική, συγκρουσιακή και συχνά καθηλωμένη σε εμφυλιοπολεμικά αντανακλαστικά. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι επί ηγεσίας του η ΝΔ έφτασε σε ιστορικά χαμηλά.

Κανείς από τους δύο, ωστόσο, δεν κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με μια πραγματική εθνική υπέρβαση. Δεν δημιούργησαν μια νέα εποχή για τη χώρα, ούτε άφησαν πίσω τους ένα μεταρρυθμιστικό αποτύπωμα που να αντέχει στον χρόνο. Αντιθέτως, έμειναν δέσμιοι της πεποίθησης ότι η πολιτική τούς χρωστά ακόμη μια δεύτερη πράξη. Ότι κάποια στιγμή η συγκυρία θα τους δικαιώσει, θα τους επαναφέρει, θα τους επιτρέψει να ξαναγράψουν το τέλος της διαδρομής τους.

Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί με όρους προσωπικής αποκατάστασης. Η Ιστορία σπανίως επιστρέφει για να χαρίσει ρεβάνς σε ηγέτες που έκλεισαν τον κύκλο τους. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο αποδοχής για δύο ανθρώπους που έμαθαν να κινούνται επί δεκαετίες μέσα στους διαδρόμους της εξουσίας.

Η περίοδος Μητσοτάκη λειτουργεί γι’ αυτούς σχεδόν βασανιστικά. Όχι μόνο επειδή εκφράζει ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης, περισσότερο τεχνοκρατικό και λιγότερο ιδεολογικό, αλλά κυρίως επειδή αποδείχθηκε πολιτικά ανθεκτικό. Ένας πολιτικός που πολλοί στο εσωτερικό της παράταξης θεωρούσαν προσωρινό ή «ξένο σώμα», κατάφερε να κυριαρχήσει εκλογικά και να μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε κόμμα εξουσίας με διάρκεια. Αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί περισσότερο τους πρώην: ότι η πολιτική προχώρησε χωρίς τη δική τους έγκριση.

Από ένα σημείο και μετά, οι παρεμβάσεις τους έπαψαν να μοιάζουν με πολιτικό προβληματισμό και άρχισαν να θυμίζουν προσπάθεια επιρροής της επόμενης ημέρας. Δείπνα, συζητήσεις, διαρροές, υπόγειες συνεννοήσεις και δημόσιες αιχμές, συνθέτουν μια διαρκή επιχείρηση φθοράς της σημερινής ηγεσίας. Όχι απαραίτητα με στόχο την προσωπική επιστροφή, αλλά με την ελπίδα ενός πολιτικού κενού που θα τους επιτρέψει να εμφανιστούν ξανά ως ρυθμιστές.

Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει πιο πρόθυμος να συγκρουστεί ανοιχτά. Δεν αποκλείει τίποτα, προχωρά στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού που θα επιχειρήσει να τραβήξει ψήφους από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κώστας Καραμανλής, πιο σιωπηλός και πιο υπαινικτικός, επενδύει στη φθορά μέσω της απόστασης και της αποστασιοποίησης. Δύο διαφορετικές μέθοδοι, με κοινό όμως παρονομαστή: την αποδυνάμωση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τη στέρηση της πιθανής αυτοδυναμίας του στις προσεχείς εκλογές.  Με ένα ποσοστό, που εν συνεχεία θα …προσφερθεί στον επόμενο αρχηγό, ως προίκα για να κυβερνήσει.

Μάλλον όμως, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Δεν υπολογίζουν ότι η ΝΔ, χωρίς Μητσοτάκη, φτάνει στα χαμηλά που την οδήγησε ο Σαμαράς, όπως αποτυπώνουν οι έρευνες.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η στρατηγική δεν μοιάζει να γεννιέται από κάποια μεγάλη ιδεολογική αγωνία για τη χώρα. Περισσότερο θυμίζει την αδυναμία δύο πρώην ηγετών να συμφιλιωθούν με την πολιτική τους δύση. Σαν παλιοί ένοικοι ενός μεγάρου εξουσίας που επιμένουν να περιφέρονται στους σκοτεινούς διαδρόμους του, αρνούμενοι να παραδώσουν οριστικά τα κλειδιά.

Κι έτσι, η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπικό στοίχημα ματαιοδοξίας. 70 χρόνων ο ένας, 75 ο άλλος…

Σε μια τελευταία απόπειρα επιβεβαίωσης απέναντι στον χρόνο, στην πραγματικότητα, στην πατρίδα και τελικά απέναντι στους ίδιους τους εαυτούς τους.