Στο Ηλιακό μας Σύστημα, αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Σύμπαντος, οι συγκρούσεις άστρων είναι σπάνιες. Είναι λογικό, καθώς το Διάστημα είναι απέραντο και τα άστρα έχουν άφθονο χώρο για να κινούνται. Δεν φαίνεται όμως να ήταν έτσι και στο πρώιμο Σύμπαν. Ερευνητική ομάδα μελέτησε παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb και διαπίστωσε ότι λίγο μετά το Bing Bang τα αστρικά συστήματα ήταν εξαιρετικά πυκνά, με αποτέλεσμα τα άστρα να συγκρούονται συχνά μεταξύ τους.

Το πρώιμο Σύμπαν διέφερε σημαντικά από το σημερινό. Δεν υπήρχαν μεγάλοι σπειροειδείς γαλαξίες όπως ο δικός μας, αλλά περιοχές με πυκνά σμήνη σχηματισμού άστρων. Μέσα σε αυτά τα σμήνη, τα άστρα συγκρούονταν και σχημάτιζαν μαύρες τρύπες, γύρω από τις οποίες θα σχηματίζονταν αργότερα γαλαξίες. Με την πάροδο του χρόνου, το Σύμπαν διαστάλθηκε, οι ακραίες συνθήκες υποχώρησαν και το κοσμικό περιβάλλον εξελίχθηκε προς τη σημερινή του κατάσταση. Η προέλευση των υπερμεγεθών μαύρων τρυπών αποτελεί εδώ και χρόνια μυστήριο. Οι αστρονόμοι θεωρούσαν ότι θα αναπτύσσονταν σταδιακά, ωστόσο το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb έχει εντοπίσει μαύρες τρύπες που φαίνεται να σχηματίστηκαν και να αναπτύχθηκαν πολύ γρήγορα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Η μελέτη, με επικεφαλής αστροφυσικούς του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος ‘Αντζελες (UCLA), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Astrophysical Journal», εντόπισε ότι οι συγκρούσεις των άστρων μπορούσαν να συμβαίνουν είτε με πολύ μεγάλες ταχύτητες, καταστρέφοντας τα άστρα, είτε με μικρότερες, οπότε τα άστρα συγχωνεύονταν σε ένα. Οι επαναλαμβανόμενες συγχωνεύσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός ασυνήθιστα μεγάλης μάζας άστρου, το οποίο ενδεχομένως θα κατέρρεε τελικά υπό το ίδιο του το βάρος και θα μετατρεπόταν σε μαύρη τρύπα. Πράγματι, ορισμένα από αυτά τα γιγάντια άστρα κατέληξαν να γίνουν μαύρες τρύπες. Το εύρημα θα μπορούσε να συμβάλει στην εξήγηση του πώς σχηματίστηκαν αρκετά νωρίς οι αρχικές μαύρες τρύπες, που εξελίχθηκαν στις τεράστιες μαύρες τρύπες που υπήρχαν ήδη στο νεαρό Σύμπαν.

Η νέα έρευνα δεν είναι η πρώτη που προτείνει τις αστρικές συγκρούσεις ως μηχανισμό σχηματισμού των μαύρων τρυπών. Το νέο μοντέλο, ωστόσο, συνδέει παρατηρήσεις, όπως οι μυστηριώδεις «Μικρές Κόκκινες Κουκκίδες» (LRDs), με θεωρητικά μοντέλα, προτείνοντας συγκεκριμένες διαδικασίες που οδηγούν σε συγκρούσεις άστρων μέσα σε πυκνά σμήνη και τελικά στον σχηματισμό υπερμεγεθών μαύρων τρυπών. Τα LRDs είναι εξαιρετικά συμπαγή αντικείμενα του πρώιμου Σύμπαντος, τα οποία εμφανίζονται ως μικρές κόκκινες κουκκίδες στις παρατηρήσεις. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στο κέντρο τους υπάρχει μια μαύρη τρύπα που αναπτύσσεται ταχύτατα. Σύμφωνα με τις νέες προσομοιώσεις, τα αντικείμενα αυτά ενδέχεται να είναι πυκνά αστρικά σμήνη, στα οποία οι συνεχείς συγκρούσεις άστρων οδηγούν στον σχηματισμό ενός πολύ μεγάλου άστρου, το οποίο μπορεί τελικά να μετατραπεί σε μαύρη τρύπα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Την 1η Νοεμβρίου 1940, στα απόκρημνα βουνά της Πίνδου, ένας 29χρονος υπολοχαγός οδηγούσε τους στρατιώτες του σε μια ακόμη έφοδο εναντίον των ιταλικών δυνάμεων. Το όνομά του ήταν Αλέξανδρος Διάκος και η καταγωγή του από τη μικρή Χάλκη της Δωδεκανήσου. Μια ριπή πολυβόλου έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής του, γράφοντας ταυτόχρονα μια από τις πρώτες ηρωικές σελίδες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς που έπεφτε στο πεδίο της μάχης.

Η δική του ιστορία, ωστόσο, είχε μια ιδιαιτερότητα που την έκανε ακόμη πιο συγκλονιστική. Ο τόπος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε βρισκόταν τότε υπό ιταλική κυριαρχία. Τα Δωδεκάνησα δεν αποτελούσαν ακόμη τμήμα του ελληνικού κράτους. Κι όμως, εκείνος είχε επιλέξει να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή ίσως χρειαζόταν να πολεμήσει εναντίον της χώρας που κατείχε τη γενέτειρά του.

Ογδόντα έξι χρόνια αργότερα,  η ζωή και η θυσία του Αλέξανδρου Διάκου φωτίζουν μια λιγότερο γνωστή πλευρά του έπους του 1940. Είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που ξεκίνησε από ένα μικρό νησί του Αιγαίου, πέρασε από τα θρανία του Βενετοκλείου Γυμνασίου της Ρόδου και έφθασε μέχρι τα πεδία των μαχών της Πίνδου, χωρίς να προλάβει να δει τη Δωδεκάνησο ελεύθερη.

«Τον ηρωισμό του τον διδάσκουν ακόμη και σήμερα στους Ευέλπιδες»

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί το γεγονός ότι η μνήμη του Αλέξανδρου Διάκου παραμένει ζωντανή όχι μόνο στη Χάλκη και στη Ρόδο, αλλά και στην περιοχή της Πίνδου όπου έπεσε μαχόμενος. Μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με αφορμή τη συμπλήρωση 86 χρόνων από τη θυσία του, ο δήμαρχος Χάλκης Άγγελος Φραγκάκης αναφέρθηκε στις τιμές που αποδίδονται μέχρι σήμερα στον Δωδεκανήσιο αξιωματικό.

«Αυτό που είναι συγκλονιστικό είναι ότι ακόμη και σήμερα οι άνθρωποι του χωριού όπου έπεσε τον μνημονεύουν και τον κλαίνε. Τον θεωρούν δικό τους παιδί. Έναν άνθρωπο που άφησε την πατρίδα του, άφησε την οικογένειά του και πήγε να σκοτωθεί στα δικά τους χώματα. Είναι κάτι εξαιρετικά τιμητικό και συγκινητικό», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο κ. Φραγκάκης περιέγραψε και ένα περιστατικό από παλαιότερη συμμετοχή του στις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης, το οποίο, όπως είπε, έχει μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη του.

«Θυμάμαι έναν ταξίαρχο, ο οποίος μου έσφιξε το χέρι και μου είπε: “Δήμαρχε, εμείς τον ηρωισμό του Αλέξανδρου Διάκου τον διδάσκουμε στους Ευέλπιδες”. Ήταν μια πολύ σπουδαία κουβέντα, γι’ αυτό και την αναφέρω», σημείωσε. Ο δήμαρχος στάθηκε ιδιαίτερα στις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες πολέμησαν οι ελληνικές δυνάμεις στην Πίνδο, αλλά και στον ξεχωριστό συμβολισμό της θυσίας ενός νέου που καταγόταν από την ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο. «Θα μπορούσε να παραμείνει στον τόπο του, κοντά στην οικογένειά του. Εκείνος όμως, επέλεξε να βρεθεί στο μέτωπο, να πολεμήσει για την πατρίδα και να υπερασπιστεί τα εδάφη της», υπογράμμισε.

Από τη Χάλκη και τη Ρόδο στη Σχολή Ευελπίδων

Ο Αλέξανδρος Διάκος γεννήθηκε το 1911 στη Χάλκη, σε μια περίοδο κατά την οποία τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν ακόμη υπό οθωμανική κυριαρχία, λίγο πριν από την κατάληψή τους από τους Ιταλούς το 1912. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια συνδέθηκαν στενά με τη Ρόδο, όπου φοίτησε στο ιστορικό Βενετόκλειο Γυμνάσιο. Το όνομά του περιλαμβάνεται στην αναμνηστική πλάκα του σχολείου, ανάμεσα στους παλιούς μαθητές που έπεσαν για την πατρίδα.

Το 1929 αναχώρησε για την Αθήνα, επιλέγοντας τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1934 και εντάχθηκε ως αξιωματικός στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Η επιλογή αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία για έναν νέο που προερχόταν από έναν τόπο, ο οποίος δεν είχε ακόμη αποκτήσει την ελευθερία του. Τα Δωδεκάνησα παρέμεναν υπό ιταλική διοίκηση, ενώ ο πόθος της ένωσης με την Ελλάδα αποτελούσε διαχρονικό αίτημα του πληθυσμού τους. Ο Διάκος δεν θα προλάβαινε να δει τη γενέτειρά του ενσωματωμένη στον εθνικό κορμό. Η θυσία του, ωστόσο, θα συνέδεε το όνομά του με τον αγώνα των Δωδεκανησίων για ελευθερία.

Η τελευταία μάχη στο ύψωμα της Τσούκας

Η κήρυξη του πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου 1940, βρήκε τον Αλέξανδρο Διάκο να υπηρετεί ως υπολοχαγός και διοικητής του 2ου Λόχου του 4ου Συντάγματος Πεζικού, στο Απόσπασμα Πίνδου υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη. Οι πρώτες ημέρες του πολέμου υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολες για τις ελληνικές δυνάμεις, που προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν την προέλαση της ιταλικής μεραρχίας αλπινιστών «Τζούλια» μέσα σε ένα εξαιρετικά δύσβατο ορεινό περιβάλλον.

Την 1η Νοεμβρίου 1940, ο λόχος του Διάκου συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη του υψώματος Τσούκα, στην περιοχή μεταξύ της Ζούζουλης Καστοριάς και της Φούρκας Ιωαννίνων. Οι μάχες ήταν σκληρές και οι αντίπαλες δυνάμεις διεκδικούσαν επανειλημμένα τον έλεγχο του υψώματος, που είχε στρατηγική σημασία για τις επιχειρήσεις στην περιοχή. Σύμφωνα με την ιστορική αναφορά του ταγματάρχη Ιωάννη Καραβία, την οποία παραθέτει και ο Δήμος Χάλκης, ο νεαρός υπολοχαγός επέδειξε εξαιρετική αποφασιστικότητα, ανασυντάσσοντας τους στρατιώτες του παρά τα συνεχή πυρά των ιταλικών πολυβόλων.

Ο Διάκος βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, εμψυχώνοντας τους άνδρες του και καθοδηγώντας διαδοχικές επιθέσεις εναντίον των ιταλικών θέσεων. Κατά τη διάρκεια νέας εφόδου, ενώ προχωρούσε επικεφαλής των στρατιωτών του, δέχθηκε θανάσιμη ριπή πολυβόλου. Ήταν η 1η Νοεμβρίου 1940. Ο Αλέξανδρος Διάκος έπεσε νεκρός σε ηλικία 29 ετών. Ο αγώνας για τον έλεγχο της Τσούκας συνεχίστηκε και οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να ανακαταλάβουν το ύψωμα στις 2 Νοεμβρίου.

Η ιστορία της τελευταίας μάχης του διασώθηκε μέσα από στρατιωτικές αναφορές, μαρτυρίες συμπολεμιστών και ιστορικές καταγραφές, οι οποίες αναδεικνύουν την αποφασιστικότητα και το θάρρος με τα οποία ο νεαρός αξιωματικός αντιμετώπισε τις τελευταίες ώρες της ζωής του.

Η μνήμη που ενώνει τη Χάλκη, τη Ρόδο και την Πίνδο

Η θυσία του Αλέξανδρου Διάκου δημιούργησε έναν ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα στη Χάλκη, τη Ρόδο και τη Ζούζουλη της Καστοριάς, τρεις τόπους που συνδέθηκαν για πάντα με τη σύντομη ζωή του.

Στη Χάλκη, η προτομή του βρίσκεται στον παραλιακό χώρο του νησιού, δίπλα στην προτομή ενός ακόμη ήρωα, του Διογένη Φανουράκη. Στη Ρόδο, ο ανδριάντας του στο Μανδράκι, απέναντι από τα δικαστήρια, έργο του γλύπτη Κώστα Βαλσάμη, αποτελεί σημείο αναφοράς για τη δημόσια μνήμη της πόλης. Το όνομά του εξακολουθεί να συνδέεται με το Βενετόκλειο Γυμνάσιο και τον ιστορικό αθλητικό σύλλογο Δωριέα.

Στην περιοχή της Πίνδου, οι ετήσιες εκδηλώσεις τιμής διατηρούν ζωντανή την ιστορία του, με τους κατοίκους να τιμούν τον αξιωματικό που έπεσε υπερασπιζόμενος τον τόπο τους.

Όταν το 1947 τα Δωδεκάνησα πέρασαν στην ελληνική διοίκηση και ακολούθησε η επίσημη ενσωμάτωσή τους στην Ελλάδα, στις 7 Μαρτίου 1948, ο Αλέξανδρος Διάκος δεν βρισκόταν στη ζωή για να δει την εκπλήρωση του οράματος της ελευθερίας των νησιών. Το όνομά του, όμως, είχε ήδη αποκτήσει ξεχωριστή θέση στην ιστορική συνείδηση των Δωδεκανησίων.

Σήμερα, 86 χρόνια μετά, η ιστορία του δεν περιορίζεται σε μια στρατιωτική αναφορά ή σε ένα μνημείο. Είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που μεγάλωσε στη Χάλκη και στη Ρόδο, φόρεσε τη στολή του Έλληνα αξιωματικού και βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενός πολέμου που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Και ίσως, η πιο χαρακτηριστική απόδειξη ότι η θυσία του δεν ξεχάστηκε βρίσκεται στα λόγια του δημάρχου Χάλκης προς το ΑΠΕ-ΜΠΕ: ότι ακόμη και σήμερα, στα ορεινά χωριά της Πίνδου, αλλά και στη Χάλκη και τη Ρόδο όπου έζησε, οι κάτοικοι εξακολουθούν να μνημονεύουν, να θυμούνται και να συγκινούνται με τη θυσία του Αλέξανδρου Διάκου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ. Μαστής

Λίγο μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, η αντιπολίτευση εν χορώ θέλησε να «παίξει μπάλα» στο πεδίο των ευαίσθητων εθνικών θεμάτων. Μαζί της και οι λεγόμενες … πατριωτικές δυνάμεις, που θεώρησαν ότι βρήκαν και πάλι ευκαιρία να … ρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κάποιοι μάλιστα, που επί των ημερών τους οι Τούρκοι αλώνιζαν στο Αιγαίο κι έκαναν περιπολίες στο Σούνιο, βρήκαν να πουν ότι η Ελλάδα υποχωρεί μπροστά στις τουρκικές αξιώσεις και ότι η «νηνεμία» στα ελληνοτουρκικά επιτυγχάνεται με εθνικές εκπτώσεις! Το δε κόμμα Τσίπρα, που παρέδωσε γλώσσα κι εθνικότητα στα Σκόπια, ανέφερε ότι η κυβέρνηση «παρέδωσε εθνική κυριαρχία»!

Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα κάποιοι ανακαλύπτουν εθνικές υποχωρήσεις όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση και πόσο δύσκολα δίνουν εξηγήσεις για τα πεπραγμένα τους όταν βρίσκονταν στην εξουσία. Η εθνική ευαισθησία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με διακόπτη, ούτε  να ενεργοποιείται μόνο όταν προσφέρεται ως όπλο για την κομματική αντιπαράθεση.

Κι όμως, δεν είπαν κουβέντα όταν το State Department χαρακτήρισε «πράξη μη εποικοδομητική και προκλητική» την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Δεν είπαν κουβέντα ούτε και μετά την ανακοίνωση, από το βήμα του ΟΗΕ, των έξι κορυφαίων μερών, ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι «ανυπόστατο, άκυρο, που αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο». Τα έξι μέρη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Αίγυπτος, η Ελλάδα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Κύπρος και το Μπαχρέιν.

Αλήθεια, γιατί αυτή η επιλεκτική  κι υποκριτική ευαισθησία; Γιατί ηχηρές καταγγελίες όταν πρόκειται να πληγεί η κυβέρνηση, αλλά τόσο χαμηλοί τόνοι όταν διεθνείς τοποθετήσεις ενισχύουν την ελληνική επιχειρηματολογία; Αν η αγωνία τους είναι πράγματι εθνική, οφείλουν να εξηγήσουν γιατί τα συγκεκριμένα δεδομένα δεν είχαν την ίδια προβολή και την ίδια βαρύτητα στη δημόσια κριτική τους.

Δεν είπαν κουβέντα ούτε για την επανεκκίνηση των διαδικασιών ανάμεσα στη χώρα μας και την Αίγυπτο για τον καθορισμό ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού και δυτικά της ήδη οριοθετημένης ΑΟΖ, δηλαδή στο κρίσιμο τρίγωνο Ελλάδας – Αιγύπτου – Λιβύης.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία: τα εθνικά συμφέροντα δεν κρίνονται από τις κραυγές, τις αναρτήσεις και τις καταγγελίες της στιγμής, αλλά από τις διπλωματικές κινήσεις, τις διεθνείς συμμαχίες και τα αποτελέσματα που μπορούν να τεκμηριωθούν. Όποιος θέλει να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Όταν, όμως, μιλά για εθνική ήττα, οφείλει να παρουσιάζει και τα στοιχεία που στηρίζουν αυτόν τον βαρύ ισχυρισμό.

Οι ίδιοι ή σχεδόν οι ίδιοι που σήμερα συμπεριφέρονται ως πολέμαρχοι δεν είχαν ανησυχήσει όταν όσοι χειρίστηκαν ανεπιτυχώς το ζήτημα της ΑΟΖ με τη Λιβύη στις περιόδους 2007-2009 και 2010-2012, άφηναν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα. Από τότε ήταν ξεκάθαρο ότι οι ισχυροί παράγοντες της Λιβύης είχαν σημαντικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα στην Τουρκία.

Πού ήταν, λοιπόν, οι σημερινές ευαισθησίες, στις τότε κυβερνητικές αποτυχίες; Ποιες πρωτοβουλίες αναλήφθηκαν, ποιες συμφωνίες προχώρησαν και ποια αποτελέσματα εξασφαλίστηκαν; Η επίκληση του πατριωτισμού δεν αποτελεί απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Είναι, αντιθέτως, η αρχή της συζήτησης. Γιατί όποιος απαιτεί λογοδοσία από τους σημερινούς κυβερνώντες οφείλει να αποδέχεται ακριβώς την ίδια απαίτηση και για τη δική του πολιτική διαδρομή.

Ας τα ξαναπούμε λοιπόν: Όλοι αυτοί (εκ Δεξιών κι Αριστερών) που σήμερα δείχνουν να επιχαίρουν χαιρέκακα και να μιλούν για ήττα της Ελλάδας, τι έκαναν όταν κυβέρνησαν;

Θα βρεθεί άραγε κάποιος εξ αυτών να μιλήσει καθαρά στην κοινωνία; Ή θα συνεχίσουν να «παίζουν» εκ του ασφαλούς, σ’ ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;

Ξέρετε κάτι; Η διαφορά ανάμεσα στην υπεύθυνη αντιπολίτευση και στην ευκαιριακή καταγγελία είναι απλή: η πρώτη ελέγχει, τεκμηριώνει και προτείνει, ενώ η δεύτερη αρκείται δημαγωγικά να καταγγέλλει, ελπίζοντας ότι η ένταση θα υποκαταστήσει τα επιχειρήματα.

Ξέρετε κάτι ακόμη; Μετά όσα συνέβησαν στον ΟΗΕ και την ανακοίνωση των έξι μερών, στην Τουρκία επικράτησε και εξακολουθεί να επικρατεί έντονος εκνευρισμός, συμφώνως με την εικόνα που περιγράφεται για τις αντιδράσεις της τουρκικής πλευράς. Από τον Ερντογάν μέχρι τα στελέχη της τουρκικής διπλωματίας. Η Άγκυρα γνωρίζει ότι η Ελλάδα αντιπαραθέτει στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο τη δική της νομική και διπλωματική επιχειρηματολογία, με τη στήριξη σημαντικών διεθνών και περιφερειακών εταίρων.

Αυτό είναι το στοιχείο που δεν χωρά εύκολα στα συνθήματα περί εθνικής ήττας: η Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνη της στη διπλωματική αντιπαράθεση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Αίγυπτος, η Κύπρος, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποτελούν σημαντικούς παράγοντες στο ευρύτερο διπλωματικό πεδίο. Συν τον παραδοσιακό σύμμαχο, το Ισραήλ. Μάλιστα, η παρουσία σημαντικών μουσουλμανικών χωρών μεταξύ όσων αντιτίθενται στο τουρκολιβυκό μνημόνιο αποδυναμώνει την προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανίσει τη θέση της ως αυτονόητη περιφερειακή πραγματικότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Σημαίνει, όμως, ότι η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη από εκείνη που παρουσιάζουν όσοι βιάστηκαν να μιλήσουν για ελληνική ήττα.

Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με την υποκρισία των εύκολων συνθημάτων. Όποιος θεωρεί ότι η Ελλάδα υποχωρεί, ας κατονομάσει τις υποχωρήσεις, ας παρουσιάσει τα στοιχεία και ας εξηγήσει ποια διαφορετική πολιτική προτείνει. Και όποιος επικαλείται τον πατριωτισμό, ας θυμηθεί ότι αυτός δεν είναι προνόμιο κανενός κόμματος ούτε σημαία ευκαιρίας για την πολιτική του επιβίωση.

Τα εθνικά θέματα απαιτούν σοβαρότητα, συνέπεια και καθαρό λόγο κι όχι πανηγυρισμούς επάνω σε κάθε δυσκολία της χώρας.

Πάντως, το ερώτημα παραμένει: θέλουν πράγματι να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα ή απλώς να εκμεταλλευτούν κάθε εθνική πρόκληση για να πλήξουν την κυβέρνηση; Όσο αποφεύγουν να απαντήσουν με συγκεκριμένα στοιχεία, τόσο θα μένει η εντύπωση ότι η αγωνία τους για την Ελλάδα αρχίζει και τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η αγωνία τους για την εξουσία.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

306…. Ο Μαξέντιος ανακηρύσσεται ρωμαίος αυτοκράτορας.

312…. Ο ρωμαίος αυτοκράτορας, Μέγας Κωνσταντίνος, νικά το στρατό του διεκδικητή του θρόνου Μαξέντιου στη μάχη της Μιλβίας Γεφύρας στη δεξιά όχθη του Τίβερη. Την προηγούμενη μέρα είχε δει ως όραμα στον ουρανό ένα σταυρό με τις λέξεις «Εν τούτο νίκα». Ο Μαξέντιος πέφτει στο νερό και πνίγεται. Ετσι ο Μέγας Κωνσταντίνος μένει ο μοναδικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας.

1492…. Ο Χριστόφορος Κολόμβος φτάνει στην Κούβα.

1533…. Η Αικατερίνη των Μεδίκων παντρεύεται τον πρίγκηπα Ερρίκο Β’ γιο του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α’. Είναι και οι δύο δεκατεσσάρων ετών.

1636…. Ιδρύεται το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, με πράξη του Γενικού Δικαστηρίου της αποικίας του κόλπου της Μασαχουσέτης.

1886…. Γίνονται τα αποκαλυπτήρια του Αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη από τον πρόεδρο Γκρόβερ Κλίβελαντ. Είναι δώρο της Γαλλίας για τη 100η επέτειο της αμερικανικής ανεξαρτησίας.

1918…. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η Τσεχοσλοβακία κηρύσσει επίσημα την ανεξαρτησία της από την Αυστροουγγαρία.

1919…. Ξεκινά στις ΗΠΑ η Ποτοαπαγόρευση. Το αμερικανικό Κογκρέσο εγκρίνει την ποτοαπαγόρευση, παρακάμπτοντας το βέτο, που είχε θέσει ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον μια μέρα πριν.

1921…. Η συνδιάσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων μετά από ιταλικές πιέσεις κατακυρώνει ολόκληρη την Βόρειο Ήπειρο στην Αλβανία.

1923…. Η κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ ανακηρύσσει τη δημοκρατία της Τουρκίας.

1940…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η φασιστική Ιταλία επιτίθεται κατά της Ελλάδας. Το «ΟΧΙ» των ελλήνων. Στις 3 π.μ. επιδίδεται από τον πρέσβη της Ιταλίας στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι στον έλληνα πρωθυπουργό τελεσίγραφο με το οποίο η ιταλική κυβέρνηση ζητά “το δικαίωμα να καταλάβει δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους”. Ο Μεταξάς απαντάει με το ιστορικο ΟΧΙ. Στις 4 π.μ. ο διοικητής της 7ης μεραρχίας υποστράτηγος Χ.Κατσιμήτρος πληροφορείται τηλεφωνικώς την διαταγή του Μεταξά για “αντίστασιν μέχρις εσχάτων”. Στις 5:00, μία ώρα πριν την εκπνοή του τελεσιγράφου, αρχίζει η ιταλική εισβολή. Η ιταλική μεραρχία Τζούλια προσβάλλει το Απόσπασμα Πίνδου. Η ιταλική αεροπορία βομβαρδίζει το ναύσταθμο Σαλαμίνας, το Σκαραμαγκά, τον Πειραιά και την Πάτρα.

1941…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Παρά τα τρομοκρατικά μέτρα ασφαλείας των δυνάμεων κατοχής οι Αθηναίοι γιορτάζουν την πρώτη επέτειο του ιστορικού ΟΧΙ. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη καλύπτεται από δάφνες.

1944…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι Γερμανοί ανατινάζουν κατά την υποχώρησή τους τη σήραγγα και το γεφύρι του Μπράλλου, καθώς και το γεφύρι της Παπαδιάς.

1954…. Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών (Ολλανδία) επανιδρύεται ως ομοσπονδιακή μοναρχία.

1958…. Εγκαινιάζονται τα φράγματα του Αξιού και του Αλιάκμονα στη Μακεδονία.

1959…. Τιθεται σε λειτουργία το μεγάλο ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα.

1962…. Λήγει η «Κρίση των Πυραύλων» στην Κούβα, που έφερε στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Ο σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ διατάσσει την απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων από την Κούβα, με αντάλλαγμα τη μη επέμβαση των ΗΠΑ στην Κούβα.

1969…. Η κοινοβουλευτική διάσκεψη του ΝΑΤΟ καλεί την Ελλάδα να επανέλθει στη Δημοκρατία.

1971…. Η βρετανική Βουλή των Κονοτήτων εγκρίνει την είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΟΚ, δίνοντας λύση σε ένα πρόβλημα που κράτησε 14 χρόνια.

1982…. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Φελίπε Γκονζάλες κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία με απόλυτη πλειοψηφία (201 έδρες επί συνόλου 350).

1993…. Στη Βρετανία, ανοίγει ο δρόμος για τη χειροτονία γυναικών κληρικών, ύστερα από δικαστική απόφαση.

Γεννήσεις

 Το 1912 γεννήθηκε ο βρετανός επιδημιολόγος, Ρίτσαρντ Ντολ, ο πρώτος επιστήμονας που απέδειξε τη σύνδεση του καπνίσματος με τον καρκίνο των πνευμόνων.

το 1940 η τραγουδίστρια, Πόλυ Πάνου.

το 1955 ο αμερικανός επιχειρηματίας, ιδρυτής της Microsoft και ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, Μπιλ Γκέιτς.

το 1956 ο ιρανός πολιτικός και πρόεδρος της χώρας, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

το 1963 ο ιταλός τραγουδιστής, Έρος Ραμαζότι.

το 1967 η αμερικανίδα ηθοποιός, βραβευμένη με Όσκαρ, Τζούλια Ρόμπερτς.

Θάνατοι

Το 1704 πέθανε ο άγγλος φιλόσοφος, Τζον Λοκ, από τους πρωτεργάτες του εμπειρικισμού και φιλελευθερισμού.

το 1998 ο άγγλος ποιητής, Τεντ Χιουζ, περισσότερος γνωστός για τον θυελλώδη έρωτά του με την αμερικανίδα ποιήτρια Σίλβια Πλαθ.

το 2007 ο τραγουδιστής Τζίμις Μακούλης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ