Το έχουμε γράψει, το έχουμε ξαναγράψει, μα κάποια πράγματα που είναι αλήθειες ή βαθιές πεποιθήσεις, επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ευνοούνται από νέα στοιχεία και την επικαιρότητα.
Είτε αρέσει λοιπόν σε κάποιους, είτε όχι, η Μαρία Καρυστινού αποτελεί δημιούργημα της γραφικής κι ανερμάτιστης Αριστεράς κι εκείνων που νόμιζαν ότι αν την στηρίζουν μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο πράγμα να μαζεύεται ένα εκατομμύριο κόσμος στο Σύνταγμα και παραπλανημένος να φωνάζει …δεν έχω οξυγόνο. Ούτε είναι ψιλά γράμματα όσα καλλιεργούσαν κάποιοι για τα …χαμένα βαγόνια και τα ξυλόλια, προς όφελός της και… για … γροθιές στον Μητσοτάκη. Ή νομίζετε ότι ήταν τυχαία η εκτόξευση της δημοτικότητάς της στο 32%, που την έκανε να νομίζει ότι θα εκλεγεί πρωθυπουργός; Το έλεγε κιόλας…
Κάπως έτσι γράφονται οι πολιτικές αυταπάτες: πρώτα με δημοσκοπικούς αριθμούς, ύστερα με τηλεοπτικά χειροκροτήματα και στο τέλος με την ψευδαίσθηση ότι η συγκυρία είναι προσωπική εντολή. Μόνο που η πολιτική δεν είναι λιτανεία πόνου ούτε τηλεοπτικό προσκύνημα. Κάποια στιγμή τελειώνουν τα φώτα, εξαφανίζονται οι πάτρονες επειδή δεν εξυπηρετείς πια το αφήγημά τους, σβήνουν τα μικρόφωνα κι έρχεται η μοναξιά.
Όλο εκείνο το διάστημα των φώτων και των μικροφώνων, η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα κάνει κόμμα κι έτσι την αγαπούσε όλη η Αριστερά. Ακόμη κι από τα Δεξιά την πλησίασαν, ασχέτως αν ήταν «πολιτικά νεκροί», ενώ κάποιοι σκέφτονταν να τη βάλουν μπροστά αντί του… Σαμαρά. Ή έστω να τη «σπρώξουν» σε κάποιο ψηφοδέλτιο Επικρατείας… Όλα για να πέσει ο Μητσοτάκης.
Ήταν η εποχή που όλοι έβλεπαν στο πρόσωπό της αυτό που τους βόλευε. Άλλος έβλεπε την επόμενη αντιπολιτευτική σημαία, άλλος την επόμενη κάλπη, άλλος την ευκαιρία να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Κανείς, όμως, δεν φαίνεται να αναρωτήθηκε αν πίσω από το σύμβολο υπήρχε πολιτική πρόταση. Γιατί άλλο να είσαι σύμβολο μιας κοινωνικής οργής κι άλλο να ζητάς από την κοινωνία να σ’ ακολουθήσει στην πολιτική. Το πρώτο μπορεί να συμβεί μέσα σε μια νύχτα. Το δεύτερο χρειάζεται χρόνια.
Κι ύστερα έφτασε αρχικά το πολιτικό φθινόπωρό της. Εξήγγειλε το κόμμα της και συνάμα ξεστόμισε την πρώτη ανοησία, για τις αμβλώσεις. Μετά, έγινε γνωστό ότι πολλοί καλόγεροι και παππάδες την παρότρυναν να κάνει κόμμα. Ενώ, πριν καν σταθεροποιηθεί ως αρχηγός πολιτικού κόμματος, άρχισε η πτώση κι η μαζική φυγή όσων την είχαν ακολουθήσει. Κι όλα αυτά… χωρίς να μιλάει, αφού κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της, η δημοτικότητά της έπεφτε κατά αρκετές μονάδες. Όπως τότε που… απαίτησε από τον Μητσοτάκη … ν’ ασκήσει βέτο στις συζητήσεις …Τραμπ-Ερντογάν για την προμήθεια των F-35!!! Κάτι που όχι μόνο δεν υφίστατο ως επιλογή και δυνατότητα, αλλά καταδείκνυε πλήρη άγνοια αν όχι πολιτική ανοησία.
Κι εκεί άρχισε να φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στη δημοφιλία και την πολιτική επάρκεια. Η πρώτη μπορεί να γεννηθεί από ένα δάκρυ, μια εικόνα, μια τραγωδία, έναν θυμό. Η δεύτερη, όμως, δεν χαρίζεται. Κατακτάται με γνώση, με θέσεις, με συνέπεια, με την ικανότητα να γνωρίζεις όχι μόνο τι θέλεις να πεις, αλλά και τι ακριβώς σημαίνει αυτό που λες.
Η ίδια δεν είχε κατανοήσει ότι όσοι βρέθηκαν δίπλα της ήταν από ιδιοτέλεια. Όσοι την έσερναν στις Βρυξέλλες να κατηγορεί τη χώρα της κι όσοι της οργάνωναν συλλαλητήρια, δεν το έκαναν επειδή ξαφνικά αγάπησαν τη χαροκαμένη μάνα -κάτι που κι η ίδια εκμεταλλεύονταν στο έπακρο- αλλά για αντικυβερνητικούς σκοπούς.
Κι όταν πια προσφάτως ήρθε κι η αποκάλυψη ότι ασκεί …κβαντική ιατρική -που δεν υπάρχει κατά τους ειδικούς- έδεσε το γλυκό. Το κόμμα της έγινε ξέφτι-απόκομμα, βρίσκεται πια λίγο επάνω από το όριο εισόδου στη Βουλή.
Και κάπως έτσι η πολιτική φαντασίωση άρχισε να συναντά την πολιτική πραγματικότητα. Γιατί οι άνθρωποι που σε χειροκροτούν όταν είσαι χρήσιμος σε έναν σκοπό, δεν είναι κατ’ ανάγκην οι ίδιοι άνθρωποι που θα σε ακολουθήσουν όταν κληθούν να σε ψηφίσουν. Το πλήθος είναι εύκολο να ανάψει. Δύσκολο είναι να μείνει. Και ακόμη δυσκολότερο να σε εμπιστευθεί όταν ζητάς πια όχι τη συμπάθειά, αλλά την ψήφο του.
Κι η ίδια δείχνει να χάνει τη μπάλα. Το φως της δημοσιότητας τη στράβωσε! Δεν είχε που δεν είχε τις δυνατότητες και τις γνώσεις για πολιτική, έφτασε ξαφνικά στα ψηλά και μόλις κοίταξε κάτω, έκαψε η ίδια τα φτερά της. Δεν είχε πια και κανέναν να τη στηρίξει.
Έτσι, έφτασε στο σημείο … ν’ απειλήσει τους Έλληνες, ότι αν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή θα φύγει από τη χώρα!!
Κι εδώ ίσως βρίσκεται το πιο παράδοξο σημείο όλης αυτής της ιστορίας. Εκείνη που εμφανίστηκε ως η φωνή ενός τόπου που δεν πρέπει να εγκαταλείπει τα παιδιά του, εμφανίζεται τώρα να δηλώνει πως θα εγκαταλείψει η ίδια τον τόπο αν η κάλπη δεν της δώσει το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Από το «δεν έχω οξυγόνο» στο «θα φύγω από τη χώρα» μεσολαβεί μια απόσταση μεγαλύτερη από όση χωράει σε μια πολιτική διαδρομή. Είναι η απόσταση ανάμεσα στη μνήμη και την πολιτική εκμετάλλευσή της.
Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να πει κάποιος. Μόνο η απορία, πώς μια χαροκαμένη μάνα θα αφήσει αφρόντιστο τον τάφο του παιδιού της φεύγοντας; Κι ακόμη περισσότερο, πώς μπορεί να εγκαταλείψει τη χώρα για την οποία, υποτίθεται, αγωνίστηκε, επικαλούμενη διαρκώς τον θάνατο του παιδιού της; Αν ο θάνατός του ήταν η αιτία για όλα όσα έκανε μέχρι σήμερα, θα απεμπολήσει τώρα και την ίδια την αιτία; Θα αφήσει πίσω τον τόπο, τον τάφο και τη μνήμη εκείνου για τον οποίο ύψωσε τη φωνή της και απαίτησε δικαιοσύνη;
Σαν να μη μας τα (ξανά)λέει καλά, έτσι;
Κι ίσως αυτή να είναι η μόνη ερώτηση που αξίζει να μείνει, τώρα που σιγά σιγά πέφτει σιωπή στα συνθήματα και σωπαίνουν οι πλατείες.
Η πολιτική μπορεί ν’ αρχίσει πάνω σε μια πληγή. Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί από την πληγή να την κρατά για πάντα όρθια. Κάποτε έρχεται η ώρα που τα συνθήματα τελειώνουν, οι δημοσκοπήσεις ξεφουσκώνουν, οι αυλές των κομμάτων αδειάζουν και ο καθένας μένει μόνος με την αλήθεια του. Αν μπορεί πια να την καταλάβει…
Απομένει λοιπόν, η διαδικασία από την οποία η Καρυστιανού θα μάθει, ότι η αλήθεια δεν είναι εκλογική περιφέρεια. Δεν είναι τηλεοπτικό σκηνικό. Δεν είναι λάβαρο για να ανεμίζει κάθε πολιτική συγκυρία. Είναι αναντίλεκτη κι αφοπλιστική έννοια, που γίνεται πέτρα και χώμα και σιωπή. Ειδικά μπροστά στον πόνο!
