Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ αμφισβητούν συστηματικά τις δημοσκοπήσεις. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται, ότι κακώς στις δημοσκοπήσεις γίνεται αναγωγή της πρόθεσης ψήφου σε εκτίμηση ψήφου.
Κι αυτό είναι λυπηρό. Δεν το έκαναν ούτε καν όταν τους κατακρεούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν σε πολύ χαμηλά ποσοστά, δηλαδή στο 4-5%. Σαν κόμμα που ξέχασε να κοιτάζει τον καθρέφτη και προτιμά να σπάει το γυαλί, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει την αντανάκλαση.
Κι είναι περισσότερο λυπηρό, επειδή το ΠαΣοΚ γίνεται σε όλα… ΣΥΡΙΖΑ, με ακραία χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Λες και θέλουν να φοβίσουν τους δημοσκόπους, μη τυχόν και λάβουν κανένα ψίχουλο περισσότερο.
Από την άλλη πλευρά, πώς γίνεται όλες οι εταιρείες δημοσκοπήσεων να τους δίνουν, περίπου, το ίδιο ποσοστό; Είναι συνεννοημένες; Έχουν σχηματίσει τραστ εναντίον της Χαριλάου Τρικούπη; Διακυβεύουν το κύρος τους; Σε τελική ανάλυση, αν στο ΠαΣοΚ θεωρούν ότι «πειράζεται» το ποσοστό τους στις δημοσκοπήσεις, ας μας πουν ή ας μας δείξουν μια εταιρεία και μια μέτρηση που να τους δείχνει… απογειωμένους… Γιατί όταν όλες οι πυξίδες δείχνουν τον ίδιο Βορρά, ίσως δεν φταίνε οι πυξίδες αλλά ο ταξιδιώτης που χάθηκε μέσα στην ομίχλη του.
Στο ΠαΣοΚ χάνουν συνεχώς τη μπάλα. Βάζουν το ένα αυτογκόλ μετά το άλλο, ειδικά υπό την ανάσα του Τσίπρα. Η αμφισβήτηση δείχνει να είναι σφαιρική, άρα αποτελεί στρατηγική/κομματική γραμμή. Αμφισβητούν τις μεθόδους μετρήσεων, χωρίς όμως να προτείνουν κάτι διαφορετικό, παρ’ ότι κάποιοι δημοσκόποι συνομιλούν πιο «στενά» μαζί τους. Αμφισβητούν την χρηματοδότησή τους, αμφισβητούν τα πάντα. Κι αυτό δείχνει έλλειψη πολιτικής νηφαλιότητας, ψυχραιμίας, ακόμη και γνώσης. Δείχνει μια ακατανόητη μανία καταδίωξης, σαν εκείνη που διακατέχει τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, που βλέπει παντού φαντάσματα, ακόμη και στις διπλανές κομματικές του καρέκλες…
Όταν ο Ανδρουλάκης λέει και ξαναλέει ότι θα βγει πρώτος στις εκλογές και συνεχώς βλέπει 10-11-12 μονάδες μπροστά τον Μητσοτάκη, τα ρίχνει στις δημοσκοπήσεις. Κι αυτό το γεγονός αποτελεί άλλο ένα μέγιστο μειονέκτημά του, δηλαδή η αδυναμία του να αξιολογήσει τα γεγονότα και να ιεραρχήσει πολιτικές προτεραιότητες. Αδυνατεί ακόμη και να διαβάσει το γεγονός, ότι ο ίδιος λαμβάνει το μισό ποσοστό απ’ ότι το κόμμα του, στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός!!
Ακούστε κι αυτό για να θυμηθούμε διαχρονικά τα δεδομένα: Μόλις τέλειωσε η διαδικασία εκλογής προέδρου Δημοκρατίας, στα τέλη του 2024, το ΠαΣοΚ κατέγραψε στην εκτίμηση ψήφου (που σήμερα αμφισβητεί) 20% (ΟΡΙΝΙΟΝ). Λίγο μετά, τότε που άρχισαν από μέρους του οι αναζητήσεις …ξυλολίων και …χαμένων βαγονιών (Μ. Χριστουδουλάκης, στη Βουλή και στα τηλεοπτικά πάνελ), αλλά κι η ταύτιση με οτιδήποτε αντισυμβατικό, άρχισε η κατρακύλα! Μέσα στο 2025, έφτασε στο 12-13%(!!), ενώ κάποια στιγμή το προσπέρασε κι η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κι όταν άρχισε να «ψαρεύει» από την ίδια θάλασσα με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Νέα Αριστερά, την Κωνσταντοπούλου, ακόμη και τον Βαρουφάκη, η βελόνα κόλλησε για τα καλά.
Έφταιγαν οι δημοσκόποι για αυτό ή οι επιλογές; Φταίνε οι δημοσκόποι που παρέδωσε τον χώρο του Κέντρου στον Μητσοτάκη, με ότι αυτό συνεπάγεται; Φταίνε οι δημοσκόποι που δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί το παραμικρό από τις δύσκολες στιγμές της ΝΔ;
Φταίνε οι δημοσκόποι για τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές της Χαριλάου Τρικούπη; Φταίνε οι δημοσκόποι που σε κοτζάμ συνέδριο σύρθηκαν στον λαϊκισμό του Δούκα κι αποφάσισαν ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, αφήνοντας τη χώρα ακυβέρνητη, αν δεν βγει αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης; Φταίνε οι δημοσκόποι για το «εμπρός-πίσω» στο ζήτημα των ανεξάρτητων αρχών; Ή φταίνε οι δημοσκόποι που τα στελέχη του ΠαΣοΚ λένε δεξιά κι αριστερά, ότι ΔΕΝ θα ψηφίσουν την Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα και αν η ΝΔ συμφωνήσει με προτάσεις τους;
Το βέβαιο είναι ότι το ΠαΣοΚ έχει τεράστια ζητήματα ως προς τον προσανατολισμό του και δη με την κατεύθυνσή του στα Αριστερά. Το επίσης βέβαιο είναι, ότι η βελόνα είναι κολλημένη, επειδή δεν διαθέτει πια πολιτικό αφήγημα.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι οι δημοσκοπήσεις. Είναι ότι αντιμετωπίζει κάθε κακό αποτέλεσμα σαν θεωρία συνωμοσίας και κάθε πολιτικό αδιέξοδο σαν ευθύνη κάποιου άλλου. Όμως η κοινωνία δεν ψηφίζει με θυμό, ούτε με φαντάσματα. Και κυρίως, δεν πείθεται από κόμματα που αντί να αλλάξουν πορεία, ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον να κατηγορήσουν για οτιδήποτε…
