Ακούγοντας κάποιος τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ, στη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου, πέραν του ότι διέκρινε έναν εκδικητικό και άκρως ρεβανσιστικό τόνο, δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε μια χαρακτηριστική γκάφα του. Κάτι που σχολιάστηκε τόσο ανάμεσα σε στελέχη της ΚΟ, όσο και στα δημοσιογραφικά γραφεία.
Μιλάμε για «χοντρό» αυτογκόλ! Αφορούσε την αναφορά του στις κουμπαριές μελών της ΝΔ, σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξέχασε όμως, ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός που έχει κουμπάρο προφυλακισμένο για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Στραβοκλωτσιά ολκής, που έκανε βουλευτές του ΠαΣοΚ ν’ ανταλλάσσουν ματιές απορίας. Κάποιοι, ασφαλώς σκεπτόντουσαν την κολλημένη βελόνα, την ώρα που του το υπενθύμιζε ο Μητσοτάκης.
Ξέρετε κάτι; Η εμφάνιση ενός οργίλου Ανδρουλάκη, ενός συνεχούς εριστικού εκπροσώπου Τύπου κι οι θυμωμένες ειρωνείες διαφόρων βουλευτών που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορεί να είναι εικόνα του 2026. Ούτε η δήθεν σκανδαλολογία, αφού μέχρι στιγμής ΔΕΝ υπάρχει κατηγορούμενο στέλεχός της ΝΔ.
Επαναφέρουν, δηλαδή, μια σκανδαλολογία άλλων εποχών, στην οποία είναι βουτηγμένοι οι ίδιοι. Μα, είναι ξεπερασμένες αυτές οι πρακτικές. Έχει κλείσει αυτή η περίοδος και κανένας δεν κοιτά πίσω. Χάσαμε το 25-30% του ΑΕΠ με την κρίση και το ΠαΣοΚ αντί να προτείνει λύσεις, αναπαράγει μίσος και τοξικότητα κι ουσιαστικά προαναγγέλλει κομματικό ρεβανισμό!
Τελικά, αυτό που αναδεικνύεται όλο και πιο καθαρά, είναι ένα βαθύτερο πρόβλημα προσανατολισμού. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση ταυτίζεται με τις ακραίες και γραφικές φωνές, εγκλωβίζεται σε μια ρητορική διαρκούς έντασης, χάνει την επαφή με τις πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας. Δεν είναι ότι ο πολίτης αδιαφορεί για τη διαφάνεια ή τη λογοδοσία, το αντίθετο. Αλλά απαιτεί σοβαρότητα, τεκμηρίωση και –κυρίως– προτάσεις. Όχι έναν ατέρμονο κύκλο καταγγελιών που καταλήγουν να αυτοαναιρούνται.
Η εικόνα ενός αρχηγού που επιλέγει τη σύγκρουση ως βασικό πολιτικό εργαλείο δεν δημιουργεί δυναμική εξουσίας. Δημιουργεί κόπωση. Και αυτή η κόπωση μεταφράζεται σε πολιτική αδυναμία.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να επενδύει σε μια τακτική που περισσότερο θυμίζει πολιτική επιβίωσης, παρά στρατηγική εξουσίας. Η ένταση, οι αιχμές και οι προσωπικές επιθέσεις μπορεί να συσπειρώνουν έναν στενό κομματικό πυρήνα, αλλά δεν πείθουν την ευρύτερη κοινωνία που αναζητά σταθερότητα και προοπτική.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: η χώρα δεν βρίσκεται πια στη φάση της οργής, αλλά στη φάση της απαίτησης. Απαίτηση για αποτελέσματα, για μεταρρυθμίσεις που έχουν συνέχεια και βάθος, για ένα κράτος που δεν επιστρέφει στις παθογένειες του παρελθόντος. Όταν λοιπόν η αντιπολίτευση επαναφέρει αφηγήματα τιμωρίας και «εκκαθαρίσεων», το μήνυμα που εκπέμπει δεν είναι ανανέωση, αλλά ανακύκλωση.
Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανεξαρτήτως επιμέρους αστοχιών, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ο φορέας μιας σαφούς και συγκροτημένης κυβερνητικής πρότασης..
Κάπως έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση διολισθαίνει σε ένα επίπεδο που δεν εμπνέει. Αντί για σύγκρουση προγραμμάτων, έχουμε σύγκρουση εντυπώσεων. Αντί για αντιπαράθεση ιδεών, ανταλλαγή χαρακτηρισμών και τοξικότητα. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι ένα πολιτικό σκηνικό στάσιμο, με μια αντιπολίτευση που μοιάζει να κυνηγά τη σκιά της.
«Κολλημένη η βελόνα», πράγματι. Αλλά το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν το αντιλαμβάνεται η Χαριλάου Τρικούπη, αλλά κι αν μπορεί να το αλλάξει…
