Εδώ και καιρό, ένα ερώτημα που αιωρείται στην πολιτική μας σκηνή, είναι πώς κινείται και τι θα κάνει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα, πέριξ αυτού του ερωτήματος κινούνται πολλοί από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ευρύτερη Κεντροαριστερά. Και κάποιοι από τη γνωστή Δεξιά συνιστώσα της Κουμουνδούρου. Λένε ότι περιμένουν νεύμα του.
Όμως, όσο το νεύμα αργεί, προκύπτουν κίνδυνοι. Πολύ περισσότερο όταν το ΠαΣοΚ μετατρέπεται σε «πράσινο» ΣΥΡΙΖΑ, έχει ανοίξει τις πόρτες και προσελκύει κόσμο. Από τον Πελεγρίνη, τον Παππά, τον Νεονάκη και κάποιους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, μέχρι τον ευπρόσδεκτο νεοκομμουνιστή Χαρίτση, τον Φαραντούρη και τη Θεοδώρα Τζάκρη! Χώρια ότι κάποιοι αναμένοντες το νεύμα Τσίπρα έχουν ήδη αρχίσει ν’ αδημονούν και να κουράζονται.
Όμως, κάτι δεν πάει καλά. Η δημοσκοπική ένδεια είναι παρούσα για τον Τσίπρα κι οι προβληματισμοί μεγαλώνουν στον ίδιο και στην ομάδα του. Εξ ου κι η σταδιακή επιστροφή στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Από… Κεντρώος και σοσιαλδημοκράτης που έγινε ξαφνικά με το rebranding , μεταμορφώθηκε πάλι σε Αριστερό με τα λεφτόδεντρα, οπαδός του σφαγέα Βελουχιώτη, ενώ πήγε στη Λαμία και μας…υπενθύμισε ότι οι Τούρκοι σούβλισαν το… Θανάση Διάκο! Ευτυχώς πάντως, δεν μας είπε, ότι λίγο πιο κάτω από τη Λαμία, στη Γραβιά, περίμενε τον Ομέρ Βρυώνη ο… Τεό Ανδρούτσος… Ούτε ότι εκεί κοντά, στις Θερμοπύλες, πολέμησε κι ο …Λεό με τους 300 του τον Ξέρξη.
Πού να μάθει ο ημιμαθής Τσίπρας, ότι τα σύμβολα δεν είναι κολλητοί μας για να αποκαλούμε όπως θέλουμε… Άλλωστε είναι αργά πια για να μάθει και κατανοήσει τι σημαίνει εθνικός, ιστορικός και αέναος σεβασμός.
Έτσι λοιπόν, μέσα σε αυτό το θέατρο σκιών, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει περισσότερο με περιπλανώμενο θίασο παρά με σταθερό πολιτικό πόλο. Άλλοτε ντυμένος με τα κουρέλια της επανάστασης κι άλλοτε με το κοστούμι του «υπεύθυνου ευρωπαϊστή», παλεύει να πείσει ότι και τα δύο του ανήκουν. Μα η πολιτική δεν είναι αποκριάτικη στολή να τη φορείς και να τη βγάζεις κατά περίσταση, αφήνει σημάδια, χαράζει μνήμη, δημιουργεί αντανακλαστικά.
Κι η κοινωνία; Ε, η κοινωνά δεν μπορεί πια να είναι αθώα. Άλλωστε δεν χειροκροτεί με την ίδια ευκολία. Κοιτάζει με μισό μάτι, ζυγίζει, θυμάται, είναι υποψιασμένη. Γιατί, θυμάται τον αντιμνημονιακό που έγινε μνημονιακός, τον πολέμιο του «παλιού» που αγκάλιασε ό,τι κατήγγειλε. Θυμάται τις πλατείες, τα «go back», τα νταούλια που θα χόρευαν τις αγορές. Και τώρα βλέπει έναν πολιτικό να επιστρέφει στο ίδιο έργο, σαν να μην μεσολάβησε τίποτα.
Στο μεταξύ, ο χώρος γύρω του στενεύει ασφυκτικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατά γερά το τιμόνι του Κέντρου με όρους εξουσίας και αποτελεσματικότητας, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης, παρά τις κορυφαίες αβελτηρίες του, κρατά σταθερά τη δεύτερη θέση. Κι εκεί, ανάμεσα, ο Τσίπρας ασθμαίνει. Δεν χωρά. Δεν πείθει. Δεν εμπνέει όπως άλλοτε.
Γι’ αυτό και η επιστροφή στα γνώριμα. Στα συνθήματα που δεν κοστίζουν, στις υποσχέσεις που δεν δεσμεύουν, στην εύκολη καταγγελία που δεν απαιτεί σχέδιο. Είναι η πολιτική του «πάμε κι όπου βγει», ντυμένη με την παλιά, δοκιμασμένη στολή του λαϊκισμού. Εκεί νιώθει άνετα. Εκεί δεν χρειάζεται να απολογηθεί για αντιφάσεις—οι αντιφάσεις είναι το φυσικό του περιβάλλον. Όταν τα αεροπλάνα κι οι φρεγάτες έφτασαν στην Κύπρο για να τη προστατέψουν, ο Τσίπρας κατάλαβε ότι δεν μπορεί να έχει τύχη ως… Κεντρώος νεοπατριώτης! Κι έτσι…απέτρεψε τους Κύπριους από το να αιτηθούν είσοδο στο ΝΑΤΟ, σηκώνοντας πάλι ψηλά τη γροθιά! Χώρια που έταξε καμιά εκατοστή χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο και …τζάμπα λεωφορεία! Είπαμε, επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις… Τα ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τα περί του λαϊκισμού ο Τσίπρας.
