Προφανώς η κλισέ φράση που αναφέρεται σε «συνήθεις» τύπους που κάνουν κάτι που δεν είναι, συνήθως νόμιμο, δεν έχει σχέση με το κείμενο… που θα ακολουθήσει. Ή μπορεί και να έχει στο τέλος. (Ποιος ξέρει που καταλήγει ένα κείμενο, αφού μερικές φορές αυτό …αυτονομείται και οδηγεί τον γράφοντα αλλού από τον αρχικό του προορισμό…)
Οι «Γνωστοί …άγνωστοι» εκ πρώτης όψεως είναι αυτοί που μας αλλάζουν τα φώτα και τη διάθεση, αυτοί που σφίγγουν τη θηλειά γύρω από το λαιμό μας – ατομικά και συλλογικά μιλώντας.
Με όπλο την εξουσία, τον νόμο και τη δικαιοσύνη οι δυνατοί, γιατί αυτοί είναι – τουλάχιστον στην παρούσα φάση του κειμένου – οι «γνωστοί …άγνωστοι» μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια νομοταγή ασφυξία.
Πάρε παράδειγμα τις τιμές στις υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας, ίντερνετ που αποτελούν πλέον εργαλεία δουλειάς και άρα είναι ανελαστικές ανάγκες κάθε ατόμου που θέλει να εργάζεται. Κάνουν ό,τι θέλουν, πουλάνε ό,τι θέλουν, αργοπορούν όπως θέλουν και στο τέλος μένεις με το κινητό στο χέρι να το κοιτάζεις να σε κοιτάζει και άκρη να μη βγάζεις. Βλέπεις τι «γνωστοί …άγνωστοι» είναι!
Παλιά είχαμε το αποκούμπι ότι αν τα πράγματα ζορίσουν θα καλέσουμε το «εκατό» να μας βοηθήσει, να μας σώσει, να μας ακούσει έστω…
Σήμερα το «εκατό» έχει γίνει εξίσου απρόσωπο και αναποτελεσματικό με τα τηλεφωνικά κέντρα όλων των επιχειρήσεων που μπορούν με τις αναμονές και τις οδηγίες που σου δίνουν να σε οδηγήσουν σε κρίση και τελικά άκρη να βγάλεις. Παίρνεις λοιπόν το «εκατό» για να δηλώσεις ότι σε κλέβουν, σε καίνε, ό,τι σου κάνουν τέλος πάντων και σου λέει «είστε σε γραμμή προτεραιότητας».
Είναι το ίδιο εκδικητικό απέναντι στον πολίτη και την αίσθηση ότι κάποιος μπορεί να τον συνδράμει ενώ είναι εγκλωβισμένος στους μποτιλιαρισμένους δρόμους και οι τροχονόμοι είναι κάπου αλλού…
Είναι λοιπόν κι αυτό το παραπάνω μια κατάσταση γνωστή …άγνωστη και εκνευριστική που μπορεί να διολισθήσει και να μετατραπεί σε επικίνδυνη; Προφανώς και είναι!
Και έρχεσαι ως πολίτης αυτής της χώρας (που πολλά επιθετικά μπορώ να βάλω μπροστά ως πρώτο συνθετικό αλλά προτιμώ να προσπαθήσω να παραμείνω νηφάλιος… και καθωσπρέπει…) και λες: Μα κάνεις δε μπορεί να «με παίξει» να με υπολογίσει μ’ άλλα λόγια! Κανείς είναι η απάντηση.
Έχουμε πήξει σε εφαρμογές που θα μας λύσουν τα χέρια και τελικά το μόνο που επιτυγχάνεται είναι μια ασφυξία. Πνιγόμαστε σε μια νομότυπη λαιμητόμο που μας αποκεφαλίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή που πρέπει να συνδιαλλαγούμε με τους ισχυρούς. Και πλέον όλοι είναι διαπλεκόμενοι -εμπλεκόμενοι και ισχυροί εναντίον μας.
Οκ, διατηρούν μια «κοινωνική εταιρική ευθύνη» για να παίξουν ως «sos θέμα από το εμπορικό» στα κανάλια κι όξω από την πόρτα.
Θέλω να πω ότι οι «γνωστοί …άγνωστοι» είναι παντού, γνωστοί και μας συνθλίβουν. (μαζί και τους «γνωστούς ανγνώστους» των δελτίων ειδήσεων που «τρομοκρατούν» τους νοικοκυραίους…)
Γιάννης Καφάτος
