Η πατριδοκαπηλία και τα σταυροκοπήματα με την επίκληση της Oρθοδοξίας, τις περισσότερες φορές αποτελούν καταφύγια πολλών αχρείων. Το έχουμε διακρίνει σε ουκ ολίγες υποθέσεις, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Τράγκα… Ας μη ξεχνάμε ότι ο Βελόπουλος κάνει ακριβώς αυτό και για σημαντικό διάστημα, πωλούσε ανενόχλητος τις… επιστολές Του Χριστού!!
Ο Καμπούρης, που προχθές προφυλακίστηκε κατηγορούμενος για πλείστα όσα εις βάρος των ταμείων της πατρίδας, είχε την κάλυψη της… λαϊκής Ορθοδοξίας!!!
Άλλωστε, συχνά η ελαφρότητα και το trash συναντιούνται και σταυροκοπιούνται. Και βγάζουν και …πανηγυρικούς υπό την υπόκρουση εμβατηρίων…
Είδαμε τόσες και τόσες φορές εθνικά νούμερα να γεμίζουν τις τσέπες τους εις υγείαν των κορόιδων, είδαμε και φαιδρούς να παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της εθνικοφροσύνης. Άλλωστε, στην Ελλάδα, το πιο απλό είναι να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες και δη ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού.
Από τη Δεξιά πολυκατοικία αρκεί να βάζεις λίγο εθνικό μεγαλείο, δυο σταυροκοπήματα, μια καταγγελία για τους προδότες που μας επιβουλεύονται και, για γαρνιτούρα, μια σημαία μεγαλύτερη από το μπόι σου. Αν διαθέτεις και τηλεοπτικό παρελθόν, ακόμη καλύτερα. Η αναγνωρισιμότητα, ως γνωστόν, δεν απαιτεί ούτε περιεχόμενο ούτε προσόντα. Αρκεί να αναβοσβήνει.
Από την Αριστερή πολυκατοικία, αρκεί να βάζεις …κραυγές περί του νόμου που είναι το δίκιο του εργάτη, περί του… νεοφιλελευθερισμού, αλλά και … τα προτσές της ιστορικής κίνησης για την επανάσταση… Κι άλλα παρόμοια.
Καμπούρης και κακογουστιά
Η υπόθεση Καμπούρη, με τις βαρύτατες κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εις βάρος του και τις οποίες θα κρίνει η Δικαιοσύνη, δεν είναι απλώς μια ιστορία που αφορά έναν τηλεοπτικό παρουσιαστή ο οποίος φιλοδοξούσε να γίνει και πολιτικός παράγοντας. Είναι και μια αφορμή να ξανακοιτάξουμε το θαυμαστό ελληνικό σύστημα παραγωγής δημόσιων προσώπων: εκεί όπου η τηλεοπτική γραφικότητα μπορεί να μεταμφιεστεί σε πολιτική σοβαρότητα και η κραυγή σε ιδεολογία.
Θυμηθείτε τον «Μίστερ Μπούτια», τις εκπομπές όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια περνούσε από δοκιμασία τηλεθέασης και το trash παρουσιαζόταν περίπου ως πολιτιστικό προϊόν. Θυμηθείτε και τον αυτοαποκαλούμενο «Εθνικό Σταρ», αυτή την αστείρευτη δεξαμενή θεατρικών ξεσπασμάτων, υπερβολής και αυτοανακήρυξης. Πρόσωπα διαφορετικά, αλλά με μια κοινή τηλεοπτική συγγένεια: την ικανότητα να μετατρέπουν την πρόκληση σε αναγνωρισιμότητα και την αναγνωρισιμότητα σε κεφάλαιο. Κι ας ήταν ολοφάνερα τα ελλείμματα μόρφωσης και κοινωνικής ευπρέπειας. Συνομιλητές του Καμπούρη ήταν αυτοί.
Έτσι γίνεται συνήθως. Τότε κάποιος ανακαλύπτει τον πατριωτισμό. Κάποιος άλλος την Ορθοδοξία. Ένας τρίτος τους αόρατους εχθρούς του έθνους, τις σκοτεινές συνωμοσίες και τις δυνάμεις που απεργάζονται την καταστροφή μας. Το σκηνικό αλλάζει, τα φώτα χαμηλώνουν, η σημαία ανεμίζει. Ο άλλοτε οικοδεσπότης της τηλεοπτικής σαχλαμάρας εμφανίζεται ως υπερασπιστής της παράδοσης, ενώ ο πρώην διασκεδαστής διεκδικεί θέση εθνικού συμβόλου.
Και ποιος θα τολμήσει να γελάσει;
Πώς ν’ αμφισβητήσεις τον άνθρωπο που επικαλείται την πίστη, όταν εκείνος μπορεί να σε κατατάξει στους εχθρούς της;
Πώς να ελέγξεις τον επίδοξο σωτήρα του έθνους, όταν κάθε ερώτηση βαφτίζεται επίθεση στην πατρίδα;
Χιλιάδες αφίσες του Καμπούρη είχαν γεμίσει τις κολώνες κεντρικών σημείων της Αθήνας, στην περίοδο των εκλογών. Ποιος τις κατέβασε, ποιος δήμος του καταλόγισε πρόστιμα;
Η κακογουστιά ως κουλτούρα και θέαμα, δυστυχώς μετατρέπεται συστηματικά ως…ηθικό ανάστημα! Βλέπετε, συντελεί σ’ αυτό κι η αμορφωσιά μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας κι αυτό αποτυπώνεται συχνά και στα πρόσωπα που σταυρώνονται/ψηφίζονται.
Δυστυχώς στη χώρα μας η πίστη γίνεται εμπορικό σήμα. Το ίδιο κι η προσήλωση στην επανάσταση και στην υψωμένη γροθιά.
Θα πει κάποιος: Η Ορθοδοξία κι η πατρίδα φταίνε για τους
αυτόκλητους εκπροσώπους τους;
Όχι φυσικά! Η πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων δεν είναι τηλεοπτικό σκηνικό και η αγάπη για την πατρίδα δεν αποδεικνύεται με ντεσιμπέλ, περικεφαλαίες και επετειακούς πανηγυρικούς υπό τους ήχους του εμβατηρίου «Περνάει ο Στρατός».
Αντιθέτως, αποδεικνύεται με την τήρηση των νόμων, τον σεβασμό στο δημόσιο χρήμα και την απαίτηση να ελέγχονται όλοι με τα ίδια μέτρα. Χωρίς εξαιρέσεις για τους διάσημους, χωρίς εκπτώσεις για τους πολιτικούς, χωρίς φωτοστέφανα για τους τηλεοπτικούς αστέρες.
Γιατί, το ερώτημα δεν είναι αν ο «Μίστερ Μπούτια» ή ο «Εθνικός Σταρ» δικαιούνται να κάνουν καριέρα. Σε μια ελεύθερη κοινωνία, ο καθένας δικαιούται να εκτίθεται όσο επιθυμεί. Το ερώτημα είναι πώς φτάσαμε να μπερδεύουμε την trash τηλεοπτική περσόνα με το δημόσιο ήθος και τη φωνακλάδικη επίκληση των αξιών, με την ίδια την αξία.
Και κυρίως, πόσες φορές ακόμη θα χειροκροτήσουμε το ίδιο έργο, πριν αντιληφθούμε ότι το εθνικό μεγαλείο δεν χρειάζεται τηλεοπτικό μακιγιάζ, ούτε η ηθική αποδεικνύεται με σταυροκοπήματα…
