Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

98…. Ο Τραϊανός διαδέχεται τον αποθανόντα Νέρβα στο θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

1204…. O  λαϊκός ηγέτης Νικόλαος Καναβός αποδέχεται την αρχηγία και ανακηρύσσεται από το λαό αυτοκράτορας στην Αγία Σοφία, μετά την εξέγερση που οδήγησε στην καθαίρεση των τελευταίων Αγγέλων συναυτοκρατόρων Ισαακίου Β΄και Αλεξίου Δ’. Είχαν προηγηθεί τρεις ημέρες αναρχίας, επειδή κανένας δε δεχόταν να αναλάβει την ηγεσία και η Αυτοκρατορία παρέμενε ακέφαλη.

1521…. Aρχίζει στη Γερμανία η Δίαιτα της Βορμς. Πρόκειται για επίσημη γενική συνέλευση κληρικών και ευγενών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία θα μείνει στην ιστορία για τον τρόπο που θα χειριστεί τη στάση του Μαρτίνου Λούθηρου και το ζήτημα της θρησκευτικής μεταρρύθμισης.

1547…. Ο βασιλιάς Ερρίκος Η’ της Αγγλίας πεθαίνει και στο θρόνο ανεβαίνει ο εννιάχρονος γιος του, Εδουάρδος ΣΤ’, ο πρώτος Προτεστάντης ηγέτης της Αγγλίας.

1724…. Ο Μέγας Πέτρος ιδρύει τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών στην Αγία Πετρούπολη.

1756…. Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ βαφτίζεται μια μέρα μετά τη γέννησή του στο ναό του Αγίου Ρούπερτ στο Σάλτζμπουργκ.

1813…. Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα της Τζέιν Όστεν “Περηφάνεια και Προκατάληψη”.

1826…. Η Ναυμαχία του Αράξου: Ο Ανδρέας Μιαούλης καταναυμαχεί τον τουρκικό στόλο και τον αναγκάζει να καταφύγει στην Πάτρα. Έτσι, κατορθώνει να μπει στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι και να το εφοδιάσει με τρόφιμα και πολεμοφόδια.

1855…. Γίνεται το πρώτο ταξίδι με ατμομηχανή από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό Ωκεανό κατά μήκος του Παναμά στην Κεντρική Αμερική, μετά την ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής γραμμής, Panama Railway.

1871…. Το Παρίσι παραδίδεται στους Πρώσους που το πολιορκούν από το Σεπτέμβριο του 1870, θέτοντας τέλος στο Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο.

1887…. Η μεγαλύτερη πιστοποιημένη χιονονιφάδα πέφτει στο Φορτ Κίοχ της Μοντάνα και έχει μέγεθος 38 εκατοστά πλάτος επί 20 εκατοστά πάχος.

1896…. Η πρώτη κλήση για παραβίαση του ορίου ταχύτητας στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Γουόλτερ Άρνολντ τιμωρείται με πρόστιμο ενός σελινίου, επειδή συλλαμβάνεται να τρέχει με το αυτοκίνητό του με ταχύτητα 12 χλμ/ώρα, ενώ το όριο ταχύτητας είναι 3 χλμ/ώρα.

1897…. Ο λαός της Σητείας και της Ιεράπετρας Λασιθίου ζητά με ψήφισμά του την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.

1900…. Επιδημία τύφου ξεσπά στην Αθήνα.

       …. Την ίδια μέρα ιδρύεται στο εστιατόριο “Μαρίενγκαρντ” της Λειψίας η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Γερμανίας (DFB), από εκπροσώπους 86 συλλόγων.

1908…. Καθίσταται υποχρεωτικό το μάθημα της γυμναστικής για τους φοιτητές. Διάσταση Συγκλήτου και Υπουργείου Παιδείας για το θέμα.

1909…. Τα αμερικανικά στρατεύματα εγκαταλείπουν την Κούβα, εκτός από τη βάση του Γκουαντάναμο.

1911…. Το φημισμένο Διαμάντι της Ελπίδας, που φορούσε η Μαρία Αντουανέτα, πωλείται στη Νέα Υόρκη από τον Πιερ Καρτιέ στο Νεντ Μακλίν για 180.000 δολάρια. Το διαμάντι, ινδικής προέλευσης έχει μέγεθος καρυδιού και σκούρο μπλε χρώμα και είναι 44,5 καρατίων. Με το μοναδικό αυτό πετράδι συνδέονται διάφορες ιστορίες κακοτυχίας, τρέλας και βίαιων θανάτων.

1913…. Ο Γερμανός Ε΄ εκλέγεται Οικουμενικός Πατριάρχης.

1915…. Α’ Παγκόσμιος Πολέμος: Οι Οθωμανοί επιτίθενται στο Σουέζ.

      …. Την ίδια μέρα, ιδρύεται με απόφαση του Κογκρέσου, η Αμερικανική Ακτοφυλακή.

1918…. Δημιουργείται ο Κόκκινος Στρατός στη Ρωσία. Ο Λέων Τρότσκι αναλαμβάνει την ηγεσία του.

1922…. Η κυβέρνηση της Άγκυρας καθορίζει και πάλι τους όρους της ειρήνης: 1) εξάπλωση της Ευρωπαϊκής Τουρκίας μέχρι την Αδριανούπολη και 2) εκκένωση της Σμύρνης.

1932…. Η Ιαπωνία καταλαμβάνει τη Σαγκάη στην Κίνα.

1935…. Η Ισλανδία γίνεται η πρώτη δυτική χώρα που νομιμοποιεί τις εκτρώσεις.

1943…. Οι Ναζί αρχίζουν τη στρατολόγηση γυναικών από 17 έως 45 ετών.

1961…. Έρχεται στο φως το ανάκτορο της Βεργίνας από τις ανασκαφές που διενήργησε το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης υπό το Μανώλη Ανδρόνικο.

1974…. Η κυβέρνηση της Κύπρου κηρύσσει τριήμερο επίσημο πένθος για το θάνατο του Γεωργίου Γρίβα – Διγενή. Ο Μακάριος, παρά την οξύτατη αντίθεσή του με το στρατηγό, εξαίρει την προσφορά του στον Απελευθερωτικό Αγώνα.

1976…. Ο υπουργός παιδείας Γεώργιος Ράλλης εισηγείται επισήμως τη χρήση της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση και σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης. Σε σύσκεψη υπό την προεδρία του πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή, αποφασίζεται επίσης η κατάργηση της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο, ενώ η υποχρεωτική εκπαίδευση καθίσταται 9ετής.

1982…. Ο αμερικανός στρατηγός Τζέιμς Ντόζιερ διασώζεται από τις ιταλικές αντιτρομοκρατικές δυνάμεις, έπειτα από 42 μέρες ομηρίας του στα χέρια των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

1986…. Το διαστημικό λεωφορείο “Τσάλεντζερ” εκρήγνυται 73 δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του, μπροστά στους έντρομους τηλεθεατές, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους και τα επτά μέλη του πληρώματος, ανάμεσά τους και μια δασκάλα.

1991…. Ρουκέτα της “17 Νοέμβρη” πλήττει υποκατάστημα της τράπεζας Aμέρικαν Eξπρές στην Πανεπιστημίου.

1996…. Κρίση των Ιμίων: Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού “Αντωνίου” κατεβάζει την τουρκική σημαία που ύψωσαν την προηγούμενη μέρα τούρκοι δημοσιογράφοι και υψώνει την ελληνική. Το βράδυ έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάζονται στη Μεγάλη Ίμια, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τα παραπλέοντα εκεί τουρκικά πολεμικά. Η πολιτική εντολή προς τους έλληνες στρατιωτικούς είναι να αποφευχθεί κάθε κλιμάκωση της έντασης.

1998…. Η μεγάλη αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford ανακοινώνει την απόκτηση της σουηδικής Volvo αντί 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

       …. Την ίδια μέρα με το φιλικό αγώνα Γαλλίας – Ισπανίας 1-0 ανοίγει τις πύλες του στο Παρίσι το Stade de France, χωρητικότητας 80.000 θέσεων, που θα φιλοξενήσει τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1998.

2000…. Αρχίζει να λειτουργεί το μετρό της Αθήνας. Εγκαινιάζεται η πρώτη γραμμή, η οποία συνδέει τη Δάφνη με τα Σεπόλια.

2008…. . Ανήμερα του θανάτου του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κηρύσσεται τετραήμερο πένθος. Το μεσημέρι η σορός του μεταφέρεται στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας για λαϊκό προσκύνημα. Κοσμοσυρροή στη Μητρόπολη.

2010…. Επίθεση με γκαζάκια σημειώνεται στο πολιτικό γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Την ευθύνη αναλαμβάνει η “Επαναστατική Απελευθερωτική Δράση”.

      …. Στις 405 μονάδες εκτινάσσονται τα spread των ελληνικών δεκαετών ομολόγων. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει ότι η Ελλάδα έχει στοχοποιηθεί ως ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης.

2011…. Οι 300 μετανάστες που είχαν καταλάβει τη Νομική, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις μεταφέρονται τα ξημερώματα σε άλλο κτίριο στην οδό Πατησίων και Ηπείρου στην Αθήνα (Μέγαρο της Υπατίας).

Γεννήσεις

Το 1873 γεννήθηκε η γαλλίδα συγγραφέας, Κολέτ (“Ζιζί”),

το 1884 ο ελβετός φυσικός και εφευρέτης, Ογκίστ Πικάρ,

το 1887 ο πολωνοαμερικανός πιανίστας και μαέστρος, Άρθουρ Ρούμπινσταϊν,

το 1936 ο αλβανός πεζογράφος, Ισμαήλ Κανταρέ,

το 1950 ο εμίρης του Μπαχρέιν, Σεΐχης Χαμάντ μπιν Ισά αλ Χαλίφα,

το 1955 ο  πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί.

Θάνατοι

Το 814 πέθανε ο βασιλιάς των Φράγκων και ιδρυτής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Καρλομάγνος,

το 1271 η βασίλισσα της Γαλλίας, Ισαβέλλα της Αραγωνίας,

το 1547 ο βασιλιάς της Αγγλίας, Ερρίκος 8ος, ονομαστός για τις 6 συζύγους του,

το 1881 ο ρώσος συγγραφέας, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι(Έγκλημα και Τιμωρία),

το 1939 ο βραβευμένος με Νόμπελ ιρλανδός ποιητής και δραματουργός, Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς,

το 1996 ο αμερικανός συνδημιουργός του Σούπερμαν, Τζέρι Σίγκελ,

το 2002 η σουηδή συγγραφέας, Άστριντ Λίντγκρεν (“Πίπη η Φακιδομύτη”),

το 2003 η ηθοποιός, Ταϋγέτη Μπασούρη, που έγινε γνωστή με το μικρό της όνομα

το 2008 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλος, κατά κόσμο Χρήστος Παρασκευαΐδης.

Οκτώ στους δέκα φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δηλώνουν υπερήφανοι και ικανοποιημένοι για την φοίτηση τους στο συγκεκριμένο ακαδημαϊκό ίδρυμα, όπως εμφανίζεται στα αποτελέσματα της έρευνας AU S-Bar, που διενεργήθηκε για λογαριασμό του ΑΠΘ και παρουσιάστηκε σήμερα το μεσημέρι από τις πρυτανικές αρχές του ιδρύματος, στο κτίριο του ΚΕΔΕΑ του ΑΠΘ.

Επίσης, οι μισοί από ερωτηθέντες δηλώνουν ότι επιθυμούν, μετά την ολοκλήρωση των προπτυχιακών σπουδών τους να συνεχίσουν με μεταπτυχιακό, άλλοι στο ΑΠΘ και άλλοι σε σχολές στο εξωτερικό, ενώ μοιρασμένα είναι τα ποσοστά για όσους σκέφτονται να εργαστούν στη χώρα μας, ή στο εξωτερικό μετά την αποφοίτηση τους.

Η έρευνα (AU S-Bar) διενεργήθηκε από την εταιρία Palmos Analysis, τον Δεκέμβριο του 2025, (10-17 Δεκεμβρίου) σε ένα δείγμα 2.531  φοιτητριών και φοιτητών, μέσω online πλατφόρμας με διευρυμένο ερωτηματολόγιο, που διερεύνησε όλα τα θέματα που άπτονται της ακαδημαϊκής εμπειρίας, των ψηφιακών υπηρεσιών, της ζωής των φοιτητών μέσα στο πανεπιστήμιο και μέσα στην πόλη θεσσαλονίκης, αλλά και των απόψεων τους για το επαγγελματικό μέλλον τους μετά την αποφοίτηση τους από το πανεπιστήμιο και γενικώς μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Τη συνέντευξη τύπου παραχώρησαν ο Πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, καθηγητής Κυριάκος Αναστασιάδης, και οι Αντιπρυτάνεις:  Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Ανάπτυξης, Καθηγητής Νικόλαος Μαγγιώρος, και Διεθνών Σχέσεων, Εξωστρέφειας, Διά Βίου Μάθησης και Φοιτητικής Μέριμνας, Καθηγητής Ιάκωβος Μιχαηλίδης. Επίσης, συμμετείχε ο Διευθυντής Ερευνών της Palmos Analysis Πασχάλης Τεμεκενίδης και ο δημιουργικός Διευθυντής και Επικεφαλής Στρατηγικής της Colibri Branding & Design Χρήστος Χέλμης.

“Η έρευνα που παρουσιάσαμε σήμερα αποτελεί την πρώτη γενική καταγραφή των απόψεων και των τάσεων μεταξύ των φοιτητών και των φοιτητριών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης” είπε στην παρουσίαση του ο διευθυντής ερευνών της “Palmos Analysis” Πασχάλης Τεμενεκίδης και πρόσθεσε:

“Το πιο σημαντικό εύρημα είναι ότι οχτώ στους δέκα φοιτητές δηλώνουν ότι νιώθουν υπερήφανοι που σπουδάζουν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο απόκτημα για το πανεπιστήμιο, το ότι δηλαδή οι φοιτητές του νιώθουν τις σπουδάζουν σε ένα υψηλού κύρους ακαδημαϊκό ίδρυμα, που εμπιστεύονται ότι θα τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια για τη μετέπειτα πορεία τους. Το δεύτερο είναι ότι υπάρχει μία αγάπη, ένας σεβασμός για το πανεπιστήμιο, αλλά με έναν αστερίσκο. Ότι αυτό δεν πρέπει να μείνει εδώ, θα πρέπει να εξελιχθεί, θα πρέπει να πάμε στην επόμενη μέρα, στην ψηφιοποίηση και αυτά όλα τα θέματα τίθενται μέσα σε αυτό το πλαίσιο περηφάνιας για τις σπουδές στο πανεπιστήμιο τίθεται όμως και η απαίτηση για την επόμενη μέρα”.

 Ο κ. Τεμενεκίδης υπογράμμισε ότι από την έρευνα προκύπτουν πολυάριθμα στοιχεία ανάλυσης και με βάση την φάση των σπουδών, δηλαδή, το έτος των σπουδών των ερωτώμενων, αν είναι μεταπτυχιακοί, ή διδακτορικοί φοιτητές, σε ποια σχολή σπουδάζουν, από ποιο μέρος της Ελλάδας προέρχονται και συνέχισε:

“Συνεπώς, υπάρχει μία πληθώρα δεδομένων για να αξιοποιήσει το πανεπιστήμιο για τον σχεδιασμό των πολιτικών του. Έχουμε πολύ σημαντικά ευρήματα και από αυτά προκύπτει ότι έχουμε ότι πολύ υψηλούς δείκτες ικανοποίησης από την ακαδημαϊκή εμπειρία σε διάφορους τομείς, αλλα και κριτική από φοιτητές για θέματα, όπως, η ποιότητα των αιθουσών διδασκαλίας. Επίσης, υπάρχει, για παράδειγμα, η απαίτηση για εξελιγμένες ψηφιακές υπηρεσίες, μέσω εφαρμογής στο κινητό τους τηλέφωνο, από το οποίο θα μπορούν να ενημερώνονται με άμεσες ειδοποιήσεις για θέματα προγράμματος, εξετάσεων, βαθμών, προγράμματος σπουδών, κ.α.

Έχουμε επίσης μία εικόνα ενός πανεπιστημίου, το οποίο έχει αγκαλιάσει τους φοιτητές, που αισθάνονται ενταγμένοι στην ακαδημαϊκή ζωή του πανεπιστημίου. Από την άλλη όμως, έχουμε και ένα σημαντικό ποσοστό περίπου ένας στους τέσσερις, που δηλώνουν ότι νιώθουν μία μοναξιά, ζώντας μέσα στο πανεπιστήμιο. Είναι ένα σύγχρονο φαινόμενο, δεν έχει να κάνει προφανώς μόνο με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες του Αριστοτελείου, παρόλα αυτά καταγράφονται και τέτοιου του αιτήματα, ώστε το πανεπιστήμιο να μπορεί να παράσχει στους φοιτητές του και τέτοιου είδους υποστήριξη, πέρα δηλαδή από τον σκληρό πυρήνα των ακαδημαϊκών του αρμοδιοτήτων.

Τέλος, θα πρέπει να τονίσω ότι καταγράφεται και μία σημαντική  βούληση των φοιτητών να δουν από το πανεπιστήμιο μεγαλύτερη υποστήριξη σε θέματα που έχουν να κάουν με την καριέρα, με το επαγγελματικό τους μέλλον μετά τις σπουδές, με το πώς το πανεπιστήμιο μπορεί να τους υποστηρίξει καλύτερα στην επαγγελματική τους πορεία. Και εκεί, έχουμε μία σειρά από υποδείξεις που έχουν να κάνουν με το ποιες υπηρεσίες θα ήθελαν να παρέχονται. Εφτά στους δέκα ζητούν μεγαλύτερη υποστήριξη από επαγγελματίες, υπηρεσίες συμβουλευτικής για την οργάνωση του βιογραφικού τους για τεχνικές συνεντεύξεων, δηλαδή, τέτοιου είδους δείκτες, που είναι πλέον στη διάθεση του πανεπιστημίου για να τους αξιοποιήσει”.

Τοποθέτηση πρύτανη του ΑΠΘ

“Με δείγμα πάνω από 2,5 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες έχουμε πλέον μια καλή εικόνα και μια καλή βάση μέτρησης για την επιρροή που θα έχουν οι παρεμβάσεις μας, καθώς αλλάζουμε το μεγαλύτερο ακαδημαϊκό ίδρυμα της χώρας και της ΝΑ Ευρώπης” ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρύτανης του ΑΠΘ καθηγητής, Κυριάκος Αναστασιάδης και πρόσθεσε:

“Να θυμίσω ότι το AU S-Bar, όπως λέμε το Student Barometer, το φοιτητικό βαρόμετρο του Αριστοτελείου, θα γίνεται δύο φορές το χρόνο, ώστε να παίρνουμε τον παλμό της κοινότητας μας, της μεγαλύτερης φοιτητικής κοινότητας της χώρας.

Ο φοιτητικός μας κόσμος δεν έχει ακόμη αντιληφθεί το πόσο διεθνές μπορεί να γίνει ένα Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Οι τριακόσιοι αλλοδαποί φοιτητές της Ιατρικής είναι ακόμα μια πολύ μικρή κοινότητα ανάμεσα στις δεκάδες χιλιάδες των Ελλήνων. Τα πράγματα όμως αλλάζουν. Αυτή την περίοδο, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εδώ, 9 νέα διεθνή, αγγλόγλωσσα προπτυχιακά προγράμματα ετοιμάζονται να πιστοποιηθούν και να ξεκινήσουν τη διεθνή τους καμπάνια για να εγγράψουν φοιτητές και φοιτήτριες το Σεπτέμβριο φέτος, και άλλα 7 σχεδιάζονται για το 2027. Το Aristotle University Gateway, το διεθνές website του Αριστοτελείου θα βγει στον αέρα το Φεβρουάριο και μαζί του θα ξεκινήσει το digital marketing που θα μας βάλει στο διεθνή χάρτη ως ακαδημαϊκό προορισμό”.

“Μεθαύριο, θα το προτείνω στη Σύνοδο Πρυτάνεων με την ελπίδα ότι θα υιοθετηθεί και από άλλα δημόσια πανεπιστήμια και ότι το Υπουργείο θα δει την τεράστια αξία αυτών των δεδομένων για την πολιτική του στην Ανώτατη Εκπαίδευση και στην Έρευνα” πρόσθεσε ο κ. Αναστασιάδης.

Αναφερόμενος στα συμπεράσματα της έρευνας ο πρύτανης του ΑΠΘ υπογράμμισε ότι από αυτά προκύπτει, καταρχάς, η “υψηλή αναγνώριση της ακαδημαϊκής ποιότητας και του κύρους του πανεπιστημίου, ωστόσο, η εμπιστοσύνη αυτή δεν είναι πλέον παθητική και συνοδεύεται από αυξημένες απαιτήσεις για οργάνωση, σαφήνεια και αποτελεσματικότητα”. Πρόσθεσε, επίσης, ότι “η ψηφιακή εμπειρία είναι το κρισιμότερο σημείο πίεσης, που δεν εκλαμβάνεται ως καινοτομία, αλλά ως προϋπόθεση ενός σύγχρονου πανεπιστημίου”.

Υψηλός είναι ο δείκτης της απαίτησης για  απασχολησιμότητα μετά την αποφοίτηση και του τρόπου που αυτή να υποβοηθηθεί από το πανεπιστήμιο. Τέλος, είπε ο πρύτανης, οι διεθνείς φοιτητές λειτουργούν ως «μεγεθυντικός φακός» γιατί αξιολογούν πολύ θετικά την ακαδημαϊκή εμπειρία, αλλά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στη σαφήνεια της πληροφόρησης, στη συνέπεια διαδικασιών, στην ταχύτητα ανταπόκρισης. “Για αυτούς, η διοικητική εμπειρία ταυτίζεται με τη φήμη του Ιδρύματος”.

Τα βασικά ευρήματα της έρευνας

Σε γενικές γραμμές καταγράφονται υψηλοί δείκτες ικανοποίησης από την ακαδημαϊκή εμπειρία της διδασκαλίας, καθώς το ποσοστό όσων δηλώνουν «Πολύ» ή «Αρκετά» ικανοποιημένοι κυμαίνονται από 52% σχετικά με την χρήση σύγχρονων διδακτικών μεθόδων μέχρι το 73% σχετικά με την σαφήνεια της διδασκαλίας, ενώ τα ποσοστά όσων δηλώνουν «Λίγο» ή «Καθόλου» ικανοποιημένοι κυμαίνονται από το 7% σχετικά με την σαφήνεια διδασκαλίας μέχρι το 22% σχετικά με την χρήση σύγχρονων διδακτικών μεθόδων.

Μέτριες τιμές καταγράφονται στους δείκτες αξιολόγησης των υποδομών και των υπηρεσιών της Πανεπιστημιούπολης. Το υψηλότερο επίπεδο ικανοποίησης καταγράφεται για τις υπηρεσίες βιβλιοθήκης (55% «Πολύ» ή «Αρκετά» ικανοποιημένοι έναντι μόλις 14% «Λίγο» ή «Καθόλου» ικανοποιημένοι). Στον αντίποδα το χαμηλότερο επίπεδο ικανοποίησης καταγράφεται για θέματα όπως η ποιότητα των αιθουσών διδασκαλίας (27% ικανοποιημένοι έναντι 47% μη ικανοποιημένοι) και στην ποιότητα των εργαστηρίων (28% ικανοποιημένοι έναντι 30% μη ικανοποιημένοι).

Το 50% των φοιτητών / φοιτητριών του ΑΠΘ δηλώνουν ότι σκοπεύουν να συνεχίσουν σε μεταπτυχιακές ή διδακτορικές σπουδές, είτε στο ΑΠΘ (26%), είτε σε άλλο Πανεπιστήμιο της Ελλάδας (5%), είτε στο εξωτερικό (19%), ενώ το 34% δεν αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο. Το 46% αναφέρουν ότι έχουν ως προοπτική να εργαστούν στο εξωτερικό.

Σχετικά με θέματα διεθνοποίησης του ΑΠΘ, υψηλή ικανοποίηση προκύπτει από την αντιλαμβανόμενη διεθνή φήμη του ΑΠΘ (66% ικανοποιημένοι έναντι μόλις 9% μη ικανοποιημένοι), όπως και για το ενδιαφέρον για κινητικότητα μέσω του προγράμματος ERASMUS (51% ικανοποιημένοι έναντι 9% μη ικανοποιημένοι).

Στον αντίποδα καταγράφεται προβληματισμός για την ικανότητα του ΑΠΘ να προετοιμάζει για την παγκόσμια αγορά εργασίας (25% ικανοποιημένοι έναντι 35% μη ικανοποιημένοι) και για τις ευκαιρίες αλληλεπίδρασης με διεθνείς φοιτητές (28% ικανοποιημένοι έναντι 31% μη ικανοποιημένοι).

Χαμηλοί δείκτες ικανοποίησης καταγράφονται για θέματα που άπτονται των επαγγελματικών εφοδίων και προοπτικών των φοιτητών και φοιτητριών. Ο υψηλότερος δείκτης ικανοποίησης καταγράφεται σχετικά με την εμπιστοσύνη ότι το πτυχίο θα οδηγήσει σε εργασία (39% ικανοποιημένοι έναντι 32% μη ικανοποιημένοι) και ο χαμηλότεροι σχετικά με τις ευκαιρίες σύνδεσης με τη βιομηχανία (29% ικανοποιημένοι έναντι 34% μη ικανοποιημένοι) και με την προετοιμασία για δεξιότητες / soft skills (25% ικανοποιημένοι έναντι 39% μη ικανοποιημένοι).

Το υψηλότερο ποσοστό χαμηλής ικανοποίησης καταγράφεται σχετικά με την ταχύτητα επικοινωνίας με τις Γραμματείες των Τμημάτων (27% «Λίγο» ή «Καθόλου» ικανοποιημένοι), ωστόσο και στην περίπτωση αυτή το 50% δηλώνουν «Πολύ» ή «Αρκετά» ικανοποιημένοι.• Μια υπηρεσία ειδοποιήσεων για προθεσμίες, βαθμούς και ανακοινώσεις είναι η πιο δημοφιλής απαίτηση από το σώμα των φοιτητών του ΑΠΘ (56%), όπως και μια ενιαία εφαρμογή του ΑΠΘ για όλες τις υπηρεσίες (53%

Το 73% των φοιτητών / φοιτητριών δηλώνουν ότι θα επιθυμούσαν να συμμετέχουν σε ερευνητικές δραστηριότητες εφόσον υπάρχει η δυνατότητα, ενώ το 39% δηλώνουν ότι δεν έχουν ενημέρωση σχετικά με spin-offs και το οικοσύστημα καινοτομίας του ΑΠΘ εν γένει, έναντι μόλις 14% που δηλώνουν ότι έχουν. Ισχυρότερη σύνδεση με την αγορά εργασίας (47%), καλύτερη διδασκαλία & μάθηση (38%) και καλύτεροι χώροι campus (36%) είναι οι τρεις σημαντικότερες προσδοκίες των φοιτητών / φοιτητριών από το ΑΠΘ για τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά.

Το 79% των φοιτητών/φοιτητριών του ΑΠΘ δηλώνουν περήφανοι που σπουδάζουν στο ΑΠΘ, το 54% αναφέρουν ότι το ΑΠΘ γενικά βελτιώνεται και το 78% θα συνιστούσαν το ΑΠΘ σε άλλους. Στον αντίποδα, μόλις το 31% δηλώνουν ότι νιώθουν ότι το ΑΠΘ τους ακούει (έναντι 32% που νιώθουν ότι δεν τους ακούει) και το 40% ότι εμπιστεύονται τη Διοίκηση του Πανεπιστημίου (έναντι 26% που δεν την εμπιστεύεται). Το 25% των φοιτητών/φοιτητριών δηλώνουν ότι νιώθουν μοναξιά στο ΑΠΘ, η μεγάλη πλειοψηφία όμως δηλώνουν ότι νιώθουν υποστήριξη από συμφοιτητές (58%) και από το διδακτικό προσωπικό (54%).

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Φάνης Γρηγοριάδης

Γράφει η δημοσιογράφος Γιώτα Βασιλείου*

Υπάρχουν ειδήσεις που δεν εξαντλούνται στην επικαιρότητα. Που δεν αφορούν απλώς πρόσωπα, πολιτικές αποφάσεις ή δημόσιες αντιπαραθέσεις. Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την ευθύνη της απέναντι στα παιδιά και τις οικογένειες.

Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια στήριξη δέκα γυναικείων οργανώσεων προς την Όλγα Κεφαλογιάννη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως κοινωνικό μήνυμα με σαφή κατεύθυνση: ότι τα ζητήματα επιμέλειας και γονεϊκότητας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκομμένα από την πραγματικότητα των παιδιών και των γονέων τους.

Δέκα οργανώσεις, μία κοινή θέση

Οι οργανώσεις που παρενέβησαν δημόσια δεν λειτουργούν ως φορείς αντιπαράθεσης. Αντιθέτως, εκπροσωπούν χρόνια εμπειρίας, καθημερινής επαφής με γυναίκες και οικογένειες που βιώνουν τις συνέπειες αποφάσεων οι οποίες συχνά λαμβάνονται με γενικούς κανόνες, χωρίς εξατομικευμένη κρίση.

Το κοινό τους μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
η συζήτηση γύρω από τη συνεπιμέλεια και τις ρυθμίσεις γονεϊκής μέριμνας δεν μπορεί να γίνεται με όρους αυτοματισμών, ούτε με λογικές «ίσης κατανομής χρόνου» που αγνοούν τις πραγματικές συνθήκες κάθε οικογένειας.

Το συμφέρον του παιδιού δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι ζήτημα ασφάλειας, συναισθηματικής σταθερότητας και καθημερινής φροντίδας.

Όταν το προσωπικό γίνεται πολιτικό, κάτι έχει πάει λάθος…

Το δίκιο που δεν είναι προσωπικό

Σε αυτό το σημείο, η στήριξη προς την ΜΗΤΕΡΑ Όλγα Κεφαλογιάννη ξεπερνά το πρόσωπο. Ξεπερνά οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα. Το δίκιο της δεν είναι ατομικό. Είναι συλλογικό. Είναι το δίκιο κάθε μάνας που γνωρίζει το παιδί της, που αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του όχι μέσα από νομικά σχήματα, αλλά μέσα από τη ζωντανή καθημερινότητα.

Γιατί τα παιδιά δεν είναι ρύθμιση νόμου.
Δεν είναι άρθρα και παράγραφοι.
Δεν είναι ισοζύγιο χρόνου.

Είναι άνθρωποι σε διαμόρφωση. Και κάθε απόφαση που τα αφορά πρέπει να ξεκινά από αυτή την απλή αλλά συχνά ξεχασμένη αλήθεια.

Όταν το ιερό γίνεται εργαλείο, η κοινωνία οφείλει να μιλήσει

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά αυτής της υπόθεσης που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η αμήχανη, σχεδόν βιαστική προσπάθεια ορισμένων να προσδώσουν πολιτικό χρώμα σε κάτι βαθιά προσωπικό. Να μετατρέψουν μια σχέση ιερή — αυτή της μάνας με τα παιδιά της — σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Εδώ δεν υπάρχει πολιτική.
Υπάρχει μόνο ανθρώπινη ευθύνη.

Και όποιος επιμένει να θολώνει τα όρια, να συγχέει τον θεσμικό ρόλο με τη μητρότητα, να «διαβάζει» ιδεολογικά μια οικογενειακή πραγματικότητα, δεν υπερασπίζεται αρχές. Αποφεύγει τις πραγματικές ερωτήσεις.

Πώς γίνεται να δίνεται τόσο έδαφος στην απουσία;

Πώς γίνεται να προσφέρεται δημόσιο βήμα — άμεσα ή έμμεσα — σε έναν πατέρα που αντί να προστατεύει, εκθέτει;
Που αντί να σιωπά για χάρη των παιδιών του, επιλέγει τη σύγκρουση;
Που αντί να σταθεί με ευθύνη, διεκδικεί με όρους δύναμης;

Αυτά δεν είναι πολιτικά ερωτήματα.
Είναι ηθικά.

Και εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα:
ποιον τελικά υπηρετεί αυτή η επιμονή στην εξίσωση των ανόμοιων;
Τα παιδιά ή την ανάγκη κάποιων να «κρατήσουν ισορροπίες» εκεί που δεν υπάρχουν;

Η ουδετερότητα δεν είναι πάντα αρετή

Σε ζητήματα που αφορούν παιδιά, η δήθεν ουδετερότητα μετατρέπεται εύκολα σε συνενοχή. Όταν όλα παρουσιάζονται ως «δύο πλευρές», χάνεται το ουσιώδες: ποιος προστατεύει και ποιος εκθέτει. Ποιος σιωπά για χάρη των παιδιών και ποιος μιλά εις βάρος τους.

Δεν είναι όλα ίσα.
Δεν είναι όλες οι στάσεις ισοδύναμες.

Και η κοινωνία δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει.

Να μπουν τα πράγματα στη θέση τους

Η μητρότητα δεν είναι πολιτική ταυτότητα.
Η προστασία των παιδιών δεν είναι ιδεολογική θέση.
Και η ευθύνη ενός γονέα δεν κρίνεται από το πόσο θόρυβο μπορεί να προκαλέσει.

Όσοι έσπευσαν να μετατρέψουν μια ανθρώπινη υπόθεση σε πολιτικό αφήγημα οφείλουν, έστω και τώρα, να σταθούν μπροστά στις ευθύνες τους. Να αναγνωρίσουν ότι εδώ δεν χωρούν στρατόπεδα, παρά μόνο συνείδηση.

Γιατί όταν η σχέση μάνας και παιδιών γίνεται πεδίο σκοπιμότητας, τότε δεν αποτυγχάνει ένα πρόσωπο.
Αποτυγχάνει ο δημόσιος λόγος.

Η συνεπιμέλεια δεν είναι μαθηματική εξίσωση

Οι γυναικείες οργανώσεις τονίζουν ότι η συνεπιμέλεια, ως έννοια, δεν είναι από μόνη της ούτε καλή ούτε κακή. Γίνεται όμως προβληματική όταν εφαρμόζεται χωρίς να λαμβάνει υπόψη πραγματικούς κινδύνους, ανισορροπίες ή ιστορικό βίας, ελέγχου ή κακοποιητικών συμπεριφορών.

Ο νόμος οφείλει να προστατεύει.
Όχι να εξισώνει καταστάσεις που δεν είναι ίδιες.

Και κυρίως, να μην μετατρέπει τα παιδιά σε αντικείμενα ρύθμισης, αλλά σε υποκείμενα προστασίας.

Όταν ο νόμος πρέπει να σκύβει μπροστά στη ζωή

Το κεντρικό αίτημα που αναδεικνύεται από τη συλλογική αυτή παρέμβαση είναι σαφές:
ο νόμος πρέπει να υπηρετεί την ανθρώπινη πραγματικότητα, όχι να την απλοποιεί επικίνδυνα.

Η γονεϊκότητα δεν είναι διοικητική διαδικασία. Δεν χωρά σε φόρμες. Δεν λύνεται με συμμετρίες. Είναι σχέση, ευθύνη και παρουσία. Και εκεί ακριβώς χρειάζεται κρίση, ευαισθησία και κοινωνική ωριμότητα.

Το πραγματικό καλό νέο της ημέρας

Σε μια περίοδο όπου ο δημόσιος λόγος συχνά γίνεται επιθετικός και επιφανειακός, η στάση των γυναικείων οργανώσεων λειτουργεί ως αντίβαρο. Υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμα χώρος για σοβαρή, ψύχραιμη και ουσιαστική κοινωνική παρέμβαση.

Ότι υπάρχουν φωνές που δεν ζητούν αντιπαράθεση, αλλά κατανόηση.
Όχι ιδεολογική επιβολή, αλλά προστασία των πιο ευάλωτων.

Και ίσως αυτό να είναι το ουσιαστικό μήνυμα:
ότι το δίκιο μιας γυναίκας δεν είναι ποτέ μόνο δικό της όταν αφορά το παιδί της.
Είναι δίκιο κοινωνικό. Είναι δίκιο ανθρώπινο.

Και πάνω απ’ όλα, είναι υπενθύμιση πως τα παιδιά δεν είναι νόμος.
Είναι ζωή.

*Η Γιώτα Βασιλείου, γράφει αυτό το άρθρο με την ιδιότητα της ΜΑΝΑΣ δύο παιδιών μονογονεϊκής οικογένειας και όχι της δημοσιογράφου.