Ο Χάρης Δούκας είναι ένας πολιτικός που έγινε πολιτικός από τον Ανδρουλάκη, κατά τρόπο ιδιαιτέρως αφελή. Δεν μπορεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ να μη γνώριζε ότι ο καθηγητής Δούκας ήταν απλώς ένα «μικρομεσαίος» εκπαιδευτικός που «κουβαλούσε» όλες τις εγγενείς ασθένειες της Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Επίσης, δεν μπορεί ο Ανδρουλάκης να μη γνώριζε ότι ο Δούκας είναι υπερβολικά φιλόδοξος, σε σημείο υπερβολικό, αναφορικά με τις δυνατότητές του. Το ότι κέρδισε τον δήμο των Αθηναίων άλλωστε, όπως οι αριθμοί καταδεικνύουν, δεν οφειλόταν στις ικανότητές του αλλά στον …καναπέ που προτίμησαν οι αστοί Αθηναίοι.
Ο Δούκας λοιπόν, μόλις πήρε εξουσία στα χέρια του, τον πρώτο που αμφισβήτησε ήταν ο Ανδρουλάκης!! Έχασε, αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Εν συνεχεία διεκδίκησε την ηγεσία της ΚΕΔΕ, έχασε κι εκεί. Κι έδειχνε συνεχώς ότι δεν αντέχει να μένει έξω από το μεγάλο κάδρο. Μάλιστα, έσυρε το κόμμα του σε μια ακατανόητη συνεδριακή απόφαση, να μη συνεργαστεί το ΠαΣοΚ με τη ΝΔ, μετά τις εκλογές! Εκδηλώνοντας ταυτοχρόνως συναισθήματα με… τσάι και συμπάθεια προς την Αριστερά, τον Τσίπρα κι ομάδες γκρουπούσκουλων των Εξαρχείων. Κάτι που αποκλείει το κόμμα του από τον χώρο του Κέντρου. Σήμερα, ο Δούκας στην Αθήνα, δείχνει για πολλούς, τον τρόπο διοίκησης του ΠαΣοΚ αν ποτέ φτάσει στην εξουσία. Με την πρωτεύουσα να βρίσκεται στο έλεος της της ιλύδας σε δρόμους και πεζοδρόμια κι απορριμάτων ακόμη και σε κορυφαία μνημεία.
Προσφάτως, στο Σύνταγμα, ο δήμαρχος Αθηναίων βρήκε μια πλατεία γεμάτη αντίσκηνα φοιτητών της Αριστεράς και μια ευκαιρία να μπει στο κάδρο της κινητοποίησης και της… αγανάκτησης! Πέρασε ανάμεσα στους διαδηλωτές χωρίς να του δώσουν σημασία, επιχείρησε να συνδεθεί με το κλίμα της αγανάκτησης και τελικά εξασφάλισε τη θέση του στο κάδρο των γεγονότων.
Το ερώτημα, ασφαλώς, δεν είναι αν ένας πολιτικός δικαιούται να βρίσκεται δίπλα σε όσους διαμαρτύρονται. Είναι αν έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει από την παρουσία του μπροστά στις κάμερες.
Διότι η πολιτική δεν εξαντλείται σε μια βόλτα ανάμεσα σε σκηνές και συνθήματα. Χρειάζεται να μετατρέπεις την οργή σε συγκεκριμένες προτάσεις, τα αιτήματα σε πολιτική και τη δημόσια παρουσία σε αποτέλεσμα. Διαφορετικά, η κοινωνική δυσαρέσκεια γίνεται απλώς το κατάλληλο φόντο για μια προσωπική πολιτική φωτογράφιση.
Ο Χάρης Δούκας, μάλιστα, έσπευσε να τοποθετηθεί δημόσια προτού ακόμη πραγματοποιηθεί η κινητοποίηση στην Αθήνα. Η βιασύνη να εξασφαλίσει θέση στην πρώτη γραμμή ήταν εμφανής. Προέτρεξε κι έχασε πάλι.
Κι οι πολιτικές διατυπώσεις του κινήθηκαν σε ένα γνώριμο λεξιλόγιο, εκεί όπου τα εύληπτα συνθήματα συχνά υποκαθιστούν τη δύσκολη δουλειά της πολιτικής επεξεργασίας.
Η πλατεία έχει τη δική της ιστορία. Έχει υπάρξει τόπος αυθεντικής κοινωνικής έκρηξης, αλλά και αφετηρία πολιτικών υποσχέσεων που δεν μεταφράστηκαν σε αντίστοιχα αποτελέσματα. Η μνήμη εκείνης της περιόδου επιβάλλει επιφύλαξη απέναντι σε όσους αντιμετωπίζουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σαν έτοιμο πολιτικό κεφάλαιο προς αξιοποίηση.
Η αλήθεια είναι ότι ο δήμαρχος ως… σκηνοπατέρας αυτοπαγιδεύεται. Θεωρεί ότι η εγγύτητα με το πλήθος ισοδυναμεί με πολιτική εκπροσώπηση. Οι διαδηλωτές όμως, δεν είναι κομπάρσοι στη δημόσια εικόνα που επιθυμεί και η πλατεία δεν ανήκει σε όποιον προλάβει να εμφανιστεί στο τηλεοπτικό πλάνο.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη της υπόθεσης. Στη Γκράβα, όπου η συζήτηση αφορά την ασφάλεια ενός σχολικού συγκροτήματος και την ταλαιπωρία χιλιάδων μαθητών και οικογενειών, το ερώτημα δεν είναι ποιος θα βρεθεί δίπλα στην αγανάκτηση, αλλά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να δώσει απαντήσεις.
Μετά τη διακοπή της διά ζώσης διδασκαλίας, οι οικογένειες αναγκάζονται να αναδιοργανώσουν την καθημερινότητά τους. Γονείς που εργάζονται, έχουν ανελαστικές υποχρεώσεις και δεν διαθέτουν βοήθεια στο σπίτι καλούνται να διαχειριστούν μια κατάσταση που δεν λύνεται με ανακοινώσεις. Για αυτούς, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από το πόρισμα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, αλλά η ασφάλεια των παιδιών και η επιστροφή τους στις αίθουσες.
Ο δήμαρχος επέλεξε να εκφράσει την αγανάκτησή του για τον τρόπο με τον οποίο δημοσιοποιήθηκαν πληροφορίες σχετικά με το πόρισμα, καταγγέλλοντας επικοινωνιακό παιχνίδι εις βάρος των παιδιών.
Ας δεχθούμε ότι είχε λόγους να διαφωνεί με τον χρόνο ή τον τρόπο της δημοσιοποίησης. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: τι γίνεται με το ίδιο το πρόβλημα;
Η αντιπαράθεση για τη δημοσιότητα δεν επισκευάζει ένα σχολικό κτίριο, δεν καλύπτει τις ανάγκες συντήρησης και δεν αποκαθιστά την εκπαιδευτική καθημερινότητα. Όταν η συζήτηση μετατοπίζεται από την ασφάλεια των σχολείων στις προθέσεις όσων αναδεικνύουν τα προβλήματα, υπάρχει ο κίνδυνος η ουσία να χαθεί πίσω από τον καπνό της ζητούμενης από τον Δούκα επικοινωνιακής σύγκρουσης.
Εδώ βρίσκεται η αντίφαση που αξίζει να επισημανθεί. Στο Σύνταγμα, ο Δούκας επιχείρησε να συνδεθεί με την αγανάκτηση των άλλων. Στη Γκράβα, όταν η αγανάκτηση στρέφεται προς τη δημοτική διοίκηση, η συζήτηση κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαμάχη για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι ευθύνες. Στην πρώτη περίπτωση, η δυσαρέσκεια προσφέρει πολιτική προβολή. Στη δεύτερη, η κριτική αντιμετωπίζεται ως επικοινωνιακό πρόβλημα.
Κι όμως, τα πραγματικά ζητήματα είναι γνωστά: παλαιά σχολικά κτίρια, ανάγκες συντήρησης, ελλείψεις, περιορισμένοι πόροι και ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα του συστήματος διαχείρισης των σχολικών μονάδων. Αυτά απαιτούν στοιχεία, σχέδιο και λογοδοσία. Αν τα χρήματα δεν επαρκούν, ο δήμαρχος οφείλει να εξηγεί τι χρειάζεται, τι έχει διεκδικήσει και ποιες λύσεις προωθεί. Οι οικονομικοί περιορισμοί είναι πραγματικοί, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμη υποκατάσταση του σχεδιασμού και της ανάληψης ευθύνης.
Ο Χάρης Δούκας δικαιούται να αγανακτεί, να διαφωνεί με δημοσιεύματα και να υπερασπίζεται τις αποφάσεις του. Δεν μπορεί, όμως, να περιμένει ότι η δική του …αγανάκτηση θα υποκαταστήσει τις απαντήσεις που περιμένουν οι δημότες. Η ένταση μιας δήλωσης δεν αποτελεί διοικητικό απολογισμό, όπως και η παρουσία σε μια διαδήλωση δεν συνιστά από μόνη της πολιτική πρόταση.
Ο δήμαρχος δεν εκλέγεται για να πρωταγωνιστεί σε κάθε εστία κοινωνικής δυσαρέσκειας. Εκλέγεται για να λύνει προβλήματα και να λογοδοτεί όταν δεν τα καταφέρνει. Προφανώς, μέχρι τώρα στη θητεία του, ΔΕΝ τα έχει καταφέρει.
Το Σύνταγμα δεν χρειάζεται άλλον έναν πολιτικό στο κάδρο των αντίσκηνων. Και οι γονείς της Γκράβας δεν χρειάζονται έναν δήμαρχο που εξοργίζεται με τη δημοσιότητα γύρω από τα προβλήματά τους.
Χρειάζονται αποτελέσματα. Γιατί, όσο κι αν αλλάζει κανείς το κάδρο, η πραγματικότητα παραμένει εκεί. Και στο τέλος, ο Χάρης Δούκας θα κριθεί όχι από το πόσο πειστικά υποδύεται τον εκφραστή της αγανάκτησης, αλλά από όσα θα έχει καταφέρει να προσφέρει ακόμη και το ελάχιστο στην πόλη που διοικεί.
